Λιγοστεύουν οι ελπίδες για τη διάσωση του 34χρονου δύτη στα λιμανάκια στη Βουλιαγμένη, ο οποίος από εχτές το μεσημέρι εγκλωβίστηκε σε υποθαλάσσιο σπήλαιο γνωστό στους έμπειρους δύτες και ως «Πηγάδι του διαβόλου».
Πρόκειται για έμπειρο δύτη ο οποίος φέρεται να παρασύρθηκε από θαλάσσια ρεύματα νωρίς το μεσημέρι της Κυριακής, με αποτέλεσμα να παγιδευτεί εντός του σπηλαίου. Μαζί του βρισκόταν φίλος του, ο οποίος κατάφερε να βγει και να ειδοποιήσει τις αρχές.
Στο σημείο επιχειρούσαν χθες δυνάμεις του Λιμενικού Σώματος και εξειδικευμένοι διασώστες, ενώ πραγματοποιήθηκαν τουλάχιστον τρεις καταδύσεις από σπηλαιοδύτες, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει υπάρξει αποτέλεσμα.
Το «Πηγάδι του διαβόλου»
Στα λιμανάκια της Βουλιαγμένης έχουν συμβεί δυστυχήματα και στο παρελθόν. Στο δεύτερο λιμανάκι, υπάρχει το «Πηγάδι του Διαβόλου». Πρόκειται για ένα στενό, κάθετο υποθαλάσσιο «φρέαρ», σε μικρή απόσταση από τα βράχια και σε αρχικό βάθος περίπου 11 μέτρων.
Η διάμετρός του είναι γύρω στα 3 μέτρα, ενώ η κατάδυση φτάνει έως τα 30 μέτρα, με ιδιαίτερα επικίνδυνα ρεύματα, ειδικά γύρω στα 16 μέτρα, όπου το ρεύμα «τραβάει» τον δύτη προς τα κάτω και οδηγεί στην είσοδο μιας στενής υποβρύχιας σήραγγας που καταλήγει σε σπήλαιο αγνώστων διαστάσεων.
Η σήραγγα αυτή έχει εξερευνηθεί μόνο στα πρώτα της 150 μέτρα. Οι σπηλαιολόγοι εκτιμούν ότι συνδέεται με τη λίμνη της Βουλιαγμένης.
Οι Αμερικανοί που χάθηκαν το 1978
Τον Σεπτέμβριο του 1978 τρεις νεαροί Αμερικανοί, δύο στρατιωτικοί της τότε βάσης του Ελληνικού (ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ και ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ) και η 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν, επιχείρησαν να εξερευνήσουν το υποθαλάσσιο τούνελ και χάθηκαν μέσα στη σήραγγα.
Παρά τις επανειλημμένες αποστολές εντοπισμού, παρέμειναν αγνοούμενοι για δεκαετίες·
Μια πρώτη μεγάλη προσπάθεια εντοπισμού τους έγινε τον Νοέμβριο του 1978 χωρίς κανένα αποτέλεσμα, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες ανέσυραν μόνο μία φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα.
Το θρίλερ με την εξαφάνιση των τριών Αμερικανών στο σπήλαιο, έκλεισε οριστικά το 2007. Τότε ταυτοποιήθηκαν οστά που είχαν βρεθεί ένα χρόνο νωρίτερα μα αυτά των αγνοούμενων Αμερικανών δυτών.
Σπήλαιο υψηλού κινδύνου
Τη δεκαετία του 1980 το Λιμενικό τοποθέτησε προστατευτικά κάγκελα στην έξοδο του «πηγαδιού» προς τη σήραγγα, προκειμένου να αποτρέψει νέες καταδύσεις στο σπήλαιο υψηλού κινδύνου.
Στο σημείο υπάρχει σήμερα και η χαρακτηριστική επιγραφή του Χρήστου Μπαρούχα, συνιδρυτή της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Αττικής: «Πέρα από το σημείο αυτό, δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή», η οποία λειτουργεί ως προειδοποίηση αλλά και υπενθύμιση της σκοτεινής ιστορίας του «Πηγαδιού του Διαβόλου».
Επικίνδυνη κατάδυση ακόμη και για έμπειρους
Οι υποθαλάσσιες σπηλιές και τα κάθετα φρέατα αποτελούν από τα πιο απαιτητικά και επικίνδυνα περιβάλλοντα για καταδύσεις. Τα ισχυρά ρεύματα, η περιορισμένη ορατότητα, τα στενά περάσματα και η πιθανότητα αποπροσανατολισμού καθιστούν τέτοιες καταδύσεις εξαιρετικά ριψοκίνδυνες, ακόμη και για έμπειρους δύτες με εξειδικευμένο εξοπλισμό.
Η αγωνία για την τύχη του 34χρονου παραμένει, με τις ελπίδες να επικεντρώνονται στην επανέναρξη των ερευνών και στην πιθανότητα να εντοπιστεί ζωντανός μέσα στο πολύπλοκο και επικίνδυνο υποθαλάσσιο σύστημα της περιοχής.
