Μια αποκάλυψη με σαφές πολιτικό αποτύπωμα έκανε κατά την διάρκεια του διοικητικού συμβουλίου της ΚΕΔΕ ο Α’ Αντιπρόεδρος της ΚΕΔΕ, Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, βάζοντας στο τραπέζι ένα στοιχείο που αλλάζει τους όρους της συζήτησης για τη χρηματοδότηση της Αυτοδιοίκησης.
«Λεφτά υπάρχουν. Απλώς δεν τα έχουμε εμείς», ανέφερε με νόημα, παραπέμποντας στη γνωστή φράση που σημάδεψε την πολιτική ζωή της χώρας. Και στη συνέχεια παρέθεσε συγκεκριμένα δεδομένα.
Σύμφωνα με όσα παρουσίασε, στην Τράπεζα της Ελλάδος λειτουργεί ο λογαριασμός του νόμου 128/1975 —ο οποίος επιβάλλει εισφορά 0,6% σε όλες τις δανειακές συμβάσεις— όπως αυτή διαμορφώθηκε μεταγενέστερα με τον νόμο 3152/2003 και ενεργοποιήθηκε εκ νέου με τον νόμο 4706/2020 για την ενίσχυση πληγέντων από φυσικές καταστροφές και έκτακτα γεγονότα.
Το ύψος του συγκεκριμένου λογαριασμού; 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ.
Και όχι μόνο αυτό. Το ποσό αυξάνεται, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, κατά περίπου 250 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Από τα 7,6 δισ., εκταμιεύονται κάθε χρόνο μόλις 12 έως 14 εκατομμύρια ευρώ.
Την ίδια ώρα, το Υπουργείο Οικονομικών διαμηνύει επισήμως ότι «δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος» για ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης ούτε το 2026, ούτε το 2027, ούτε το 2028, ούτε για τη δημιουργία νέου αναπτυξιακού – επενδυτικού προγράμματος αντίστοιχου του Αντώνης Τρίτσης.
Η αντίφαση είναι προφανής. Από τη μία, ένας λογαριασμός με 7,6 δισ. ευρώ που ενισχύεται διαρκώς. Από την άλλη, δήμοι που καλούνται να διαχειριστούν φυσικές καταστροφές, ενεργειακή κρίση, κοινωνικές δομές και ημιτελή έργα, χωρίς πρόσθετους πόρους.
Ο κ. Κωνσταντέλλος δεν περιορίστηκε σε καταγγελία. Έθεσε ευθέως το ζήτημα πολιτικής επιλογής: εφόσον τα χρήματα υπάρχουν, γιατί δεν αξιοποιούνται ώστε να αποκατασταθούν οι πόροι της Αυτοδιοίκησης και να δημιουργηθεί ένα νέο, σύγχρονο επενδυτικό εργαλείο;
Ιδιαίτερη αιχμή αποτέλεσε και η αναφορά του στις περιβόητες «γέφυρες» για τη μεταφορά έργων στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, οι οποίες —όπως τόνισε— ανακοινώθηκαν αλλά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, αφήνοντας έργα ακόμη και ημιτελή.
Η παρέμβασή του αναδεικνύει ένα κρίσιμο ερώτημα: Οταν υπάρχουν θεσμοθετημένοι λογαριασμοί με συσσωρευμένα δισεκατομμύρια, μπορεί να συνεχίζεται το αφήγημα της έλλειψης πόρων;
Το ζήτημα πλέον, όπως σημείωσε, δεν είναι αν «υπάρχουν χρήματα». Το ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει πού κατευθύνονται.
