Θα σας πω τώρα, ένα “παραλιακό” μικρό παραμυθάκι…
Ένας εκδότης – δημοσιογράφος “μαϊμού” που κυκλοφορεί σε μεγάλο παραλιακό δήμο και σε κάποιες άλλες περιοχές, εκεί γύρω – γύρω, πιάστηκε στο δρόμο απ’ την αστυνομία για κάποια τροχαία παράβαση.
Απ’ τον έλεγχο που του κάνανε επιτοπίως, βρήκαν ότι χρωστάει στο Δημόσιο ένα φορτηγό χιλιάρικα από καταδικαστικές αποφάσεις, που ‘χε μαζέψει για συκοφαντίες, πλαστογραφίες, φυγοδικίες, χρέη προς τρίτους, εκβιασμούς και ότι άλλο μπορεί να βάλει το μυαλό σας!
Τον τσιμπήσανε που λέτε και τον κλείσανε στο… “φρέσκο” τον απατεώνα…
Κι από ‘δω αρχίζει το βου μέρος της ιστορίας.
Ο απατεώνας, όλα αυτά τα χρόνια, έχει μέσ’ το δημοτικό συμβούλιο της μεγάλης αυτής περιοχής κα ΄να δυο “δικούς” του συμβούλους, που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν να ‘ναι με την παράταξη που διοικεί, άσχετα τι χρώμα έχει.
Αυτοί λοιπόν οι κα ‘να δύο δημοτικοί σύμβουλοι, είναι οι “προστάτες” του. Οι νταβατζήδες του όπως τους λένε κάτι τέτοιους κάτω στο μεγάλο λιμάνι.
Αυτοί οι νταβατζήδες του, μόλις μάθανε ότι τον έχουν φυλακή, τρέξανε να μαζέψουνε το “πακέτο” που χρειαζότανε να πλερώσουνε για να τον βγάλουνε όξω.
Βγήκανε στη γύρα με το δίσκο κι αρχίσανε το τσέπωμα.
Αφού είχανε μαζώξει όλο το ποσό που χρειαζότανε, πήγανε και στον άχρηστο το δήμαρχο της πόλης για να του ζητήσουν και τη δική του… “συνδρομή” υπέρ της αποφυλακίσεως του απατεώνος.
Μόλις τους γλέπει ο άχρηστος να του ζητάνε, σηκώνεται όρθιος και γυρνώντας τις τσέπες ανάποδα, τους λέει: “Δεν υπάρχει σίαλος”.
Κι ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος, ανάμεσα σ’ αυτόν και στους “προστάτες – εισπράκτορες” του κατά συρροή και εξακολούθηση απατεώνα:
Δήμαρχος: Σας είπα και θέλω να με πιστέψετε. Δεν έχω τόσα που μου ζητάτε. Να, πάρτε δύο χιλιάρικα. Αυτά έχω μόνο.
Προστάτες – εισπράκτορες: Δώσε ρε(!) κάτι ακόμα… να συμπληρώσουμε(!)
– Σας είπα δεν έχω άλλα. Λυπάμαι.
– Έλα ρε αρχηγέ(!) τι ‘ναι αυτά που μας λες τώρα. Δεν σου ‘μειναν άλλα απ’ τη “δουλειά” που κάναμε και εισπράξαμε πριν 10 μέρες;
– Τι να μου μείνουν; Από που να μου μείνουν; Εξ’ άλλου, όπως έμαθα προχθές, εσείς πήρατε το μεγαλύτερο μερίδιο. Εμένα μου δώσατε τα λίγα. Με ρίξατε!
– Τι ‘ναι αυτά τώρα….
– Αυτό που σας λέω! Στο “κόλπο” είμαστε τέσσερις κι έμαθα από καλή πηγή ότι οι τρεις σας τσεπώσατε τα χοντρά και μένα μου δώσατε ότι περίσσεψε. Βάλτε εσείς λοιπόν τα πολλά για να βγάλετε το λαμόγιο σας απ’ τη φυλακή.
– Όχι “λαμόγιο” σας δήμαρχε, “μας” να λες. Τέλος πάντων, φέρτα τα δύο χιλιάρικα και βλέπουμε…
Η φατσέντα βέβαια είναι, ότι οι “προστάτες” το μονέδο το ‘χαν μαζέψει όλο όπως χαμπάριασα νωρίτερα. Στον άχρηστο πήγανε για να τσεπώσουνε το επιπλέον, για να βγάλουνε το μεροκάματό τους οι άνθρωποι!
Με τούτα και μ’ εκείνα, ο απατεώνας βγήκε απ’ τη φυλακή. Έλα όμως που οι “προστάτες” του, του ‘πανε ότι ο άχρηστος ο δήμαρχος δεν ανταποκρίθηκε στον έρανο όπως έπρεπε.
Πάει λοιπόν κι αυτός την άλλη μέρα το πρωί στο γραφείο του άχρηστου και του πετάει στα μούτρα τα δύο χιλιάρικα που ‘χε δώσει στους άλλους, λέγοντάς του (και στολίζοντάς τον): “πάρε πίσω ρε μαλάκα τα λεφτά σου! Δεν τα ‘χω ανάγκη. Δε γουστάρω να σου ‘χω υποχρέωση. Περισσότερα χρειαζόμουνα. Ας είναι καλά κάποιοι άλλοι που τα δώσανε και καθάρισα.
Να ξέρεις όμως, ότι σου έχω κασέτες με τις λαμογιές που ‘χεις κάνει εδώ και τέσσερα χρόνια, που θα χώσω εσένα τώρα στον Κορυδαλλό!”
Τσούχτρα Speaking: κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα είναι καθαρά συμπτωματική.
