Υπάρχει ένας δήμαρχος εκεί προς τα νότια της Αθήνας, γνωστός για τα «σταλινικά» ποσοστά με τα οποία επανεκλέγεται, που φαίνεται να έχει μπει εδώ και καιρό στο στόχαστρο συγκεκριμένου μέσου ενημέρωσης. Δεν περνά εβδομάδα χωρίς να του αφιερωθεί κάποιο επικριτικό δημοσίευμα, άλλοτε για το ύφος του, άλλοτε για τις αποφάσεις του, κι άλλοτε απλώς γιατί… υπάρχει.
Το παράδοξο είναι ότι, παρά τη διαρκή «πολεμική», οι συνδημότες του δείχνουν να έχουν τελείως διαφορετική άποψη. Εκείνοι που ζουν καθημερινά τα έργα, τις παρεμβάσεις και την παρουσία του, επιλέγουν να τον εμπιστεύονται με ποσοστά που θα ζήλευε οποιοσδήποτε αιρετός. Πώς γίνεται λοιπόν ένας τόσο «ανεπαρκής», σύμφωνα με το μέσο, δήμαρχος να απολαμβάνει τέτοια αποδοχή;
Εύλογα αναρωτιέται κανείς, μήπως το πρόβλημα δεν είναι ο δήμαρχος, αλλά η εμμονή κάποιων να τον βλέπουν πάντα με αρνητικό φακό; Ή μήπως πίσω από την τόσο συστηματική στοχοποίηση κρύβονται άλλα κίνητρα, που δεν έχουν καμία σχέση με την «ενημέρωση» των πολιτών;
Σε κάθε περίπτωση, η κάλπη έχει τη δική της… αμείλικτη γλώσσα και συνήθως λέει περισσότερα απ’ όσα γράφονται στις στήλες ορισμένων εφημερίδων.
