Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, λένε, όλα κρίνονται από το μεράκι και την αγάπη για τον τόπο. Μόνο που κάποιοι «λειτουργοί της ενημέρωσης» φαίνεται πως αγαπούν λίγο παραπάνω… το μελάνι της υπογραφής στο τσεκ. Όσο περισσότερα τα μηδενικά, τόσο πιο λαμπερά τα ρεπορτάζ τους.
Βλέπουμε λοιπόν μέσα που κατά τα άλλα παριστάνουν τους «ελεγκτές της εξουσίας», να διυλίζουν τον κώνωπα για έναν δήμαρχο, αλλά να καταπίνουν ολόκληρη κάμηλο όταν μιλάμε για σοβαρές αποφάσεις με τεράστιο οικονομικό αποτύπωμα. Εκεί, ούτε λέξη. Σιωπή. Ή, για να είμαστε ακριβείς, «σιωπή με τιμολόγιο».
Η συνταγή γνωστή. Λίγος θόρυβος για το θεαθήναι, πολλές “ερωτήσεις” για το θεατράκι της αντικειμενικότητας, και στο τέλος… ένα άρθρο-ύμνος που θα ζήλευε ακόμα και το γραφείο Τύπου του ίδιου του δημάρχου. Μόνο που αυτά τα κείμενα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Κοστίζουν όσο ένα γερό διαφημιστικό πακέτο.
Κι ενώ η κοινωνία ζητά ενημέρωση, κάποιοι επιλέγουν να προσφέρουν… διαφήμιση καμουφλαρισμένη σε ρεπορτάζ. Γιατί έτσι είναι το παιχνίδι: άλλοι παλεύουν με την πένα και την κάμερα για να καταγράψουν την πραγματικότητα, κι άλλοι βολεύονται να είναι «πέννες» επιδοτούμενης σιωπής.
