Επιμένει εδώ και μέρες… βγάζει και ξαναβγάζει φωτογραφίες από την ζωή μας την προηγούμενη χρονιά, το 2015.
Λέει «Μαίρη… νοιαζόμαστε για σένα και σου φτιάξαμε ένα άλμπουμ». Φωτογραφίες με παλιούς και νέους φίλους, σε μέρη γνώριμα αλλά και καινούργια. Φωτογραφίες, αποτυπώματα που άφησα εγώ στον χρόνο και που άφησα τους άλλους να δουν. Ωραίο είναι να τα ξαναβλέπω… δεν λέω… αλλά…
Και τι ξέρει αυτό; Μισές δουλειές κάνει… αφήνει ασυμπλήρωτα κενά. Αφήνει «αφωτογράφιστους» ανθρώπους που έφυγαν για πάντα από κοντά μας. Φίλους καλούς και συναδέλφους που δεν θα τους ξαναδούμε. Ανθρώπους που γνωρίσαμε πρόσφατα και που μπορεί να γίνουν καινούργιοι μας φίλοι.
Αφήνει απέξω χαμόγελα και αγκαλιές, φόβους και θυμούς δικούς μας, των παιδιών μας, των συντρόφων μας, των φίλων μας.
Δεν φωτογραφίζει τις φωνές και τα δάκρυα ευτυχίας, όταν το παιδί σου ανακοινώνει ότι πέρασε στην σχολή που ήθελε!
Δεν δείχνει το στιγμιαίο χάδι της μαθήτριας στην «κυρία», που της δίνει τόσο κουράγιο να συνεχίσει την δύσκολη μέρα στο σχολείο!
Δεν έχει φωτογραφία της ευτυχίας των παιδιών, όταν συμμετέχουν σε δράσεις Αγάπης και προσφοράς και όταν γίνονται εθελοντές και ενεργοί πολίτες.
Δεν αποτυπώθηκε σε καμία φωτογραφία η ανακούφιση που νιώθουν οι γονείς των παιδιών που νοσούν και νοσηλεύονται, όταν μπορούμε να τους βοηθήσουμε.
Δεν ήσουν εκεί… ήμουν όμως εγώ, ήμασταν πολλοί άλλοι που γνωριστήκαμε και μοιραστήκαμε στιγμές αγωνίας και μέσα από την κοινή προσπάθεια βοηθήσαμε ο καθένας όσο και όπου μπορούσε, συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη.
Δεν θελήσαμε να φωτογραφηθούμε μόνο και να φύγουμε, γιατί έπρεπε να μείνουμε και να φροντίσουμε κουρασμένες ψυχές. Σου «ανεβάσαμε», σε αφήσαμε να δεις, μόνο μια πλευρά.
Σου ξέφυγαν τόσες στιγμές μας, ικανές να γεμίσουν πολλά άλμπουμ! Να γίνει επισκόπηση για το 2015 και ακόμη παραπέρα!
Έχω την αγωνία μερικές φορές… τι θα γίνει αν κι εγώ αρχίσω να ξεχνάω; Που θα βρω τα «φωτογραφικά ντοκουμέντα» να θυμάμαι αυτά που ζήσαμε αυτήν την χρονιά; Φτάνει η μνήμη μας; Πόση χωρητικότητα έχει; Φτάνει η μνήμη της ψυχής; Μήπως άραγε πρέπει να ζητήσω τελικά την βοήθεια του;… Του φατσοβιβλίου, του ΦΒ λέω!
Αλλά και να του τα στέλναμε όλα… θα καταλάβαινε; Θα ήταν τόσο «φιλτραρισμένα», τόσο στημένα… Γι αυτό σου λέω… άστο να βγάζει και να ξαναβγάζει ότι νομίζει ότι είναι η ζωή μου… η ζωή μας… Άστο να δείχνει αυτά που του επιτρέπουμε μόνο. Τα άλλα όλα, εμείς απλά τα ζούμε.
ΚΑΙ ΤΙ ΞΕΡΕΙ ΑΥΤΟ;
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΓΛΥΚΕΙΑ ΣΑΝ ΤΟ ΜΠΙΣΚΟΤΟ!
*Μαίρη Τρύφων,
M.Ed Διοίκηση και διαχείριση εκπ/κών μονάδων
Προϊσταμένη 9ου Νηπ/γείου Π.Φαλήρου
