Παρατηρώ τον απλό πολίτη να θυμώνει πάρα πολύ όσο συνειδητοποιεί ότι καλείται να ξεχρεώσει το χρέος που δημιουργήσαμε όλοι μαζί.
Δεν αναφέρομαι μόνο στο οικονομικό χρέος, αλλά κυρίως στο «χρέος» αξιών και στις συνέπειές του στην καθημερινότητά μας.
Θεωρώ ότι την κύρια ευθύνη την έχουν οι άνθρωποι της εξουσίας και δευτερευόντως ο κάθε πολίτης ξεχωριστά. Γι αυτό τα συναισθήματα αυτά προκύπτουν και απευθύνονται κυρίως σε αυτούς παρά στους εαυτούς μας.
Επίσης παρατηρώ τους πολίτες να θυμώνουν πολύ, όταν άνθρωποι της εξουσίας (κεντρικής, δημοτικής ή ΜΜΕ) συνηθίζουν να απομονώνουν ένα γεγονός και να το προβάλλουν όταν και όσο τους συμφέρει. Έτσι μας αποπροσανατολίζουν ουσιαστικά και δεν μας βοηθούν να έχουμε τις απαραίτητες πληροφορίες ώστε να κρίνουμε σωστά.
Γνωρίζουμε όλοι πως νοιώθουμε όταν κάποιοι προσπαθούν με αυτούς τους μηχανισμούς να μειώσουν τη νοημοσύνη μας προς χάριν πρόσκαιρου και ατομοκεντρικού συνήθως οφέλους.
Ο πολίτης σε βάθος χρόνου θα εκτιμήσει σωστά την όποια κατάσταση. Έχει ένα τρόπο αποκωδικοποίησης των μηνυμάτων (αυτό που λέμε διαίσθηση) που δεν μπορούν να παρακάμψουν ούτε οι καλύτεροι επικοινωνιολόγοι.
Η επιστήμη μου και το επάγγελμά μου, μου έχουν διδάξει ότι η αδυναμία και το λάθος είναι ανθρώπινα. Και ότι είναι πολύ πιο απλό να τα παραδεχόμαστε προκειμένου να τα αντιμετωπίσουμε, παρά να προσπαθούμε με χίλιους τρόπους να τα δικαιολογήσουμε ή να τα κρύψουμε. Έτσι δεν λύνουμε ουσιαστικά κανένα πρόβλημα και δεν προοδεύει η κοινωνία μας ούτε ο κάθε ένας μας ξεχωριστά.
Θεωρώ λοιπόν χρέος μου και εγώ, μαζί με τόσους άλλους συμπολίτες μου, να συμβάλλω στην διόρθωση αυτού του χρέους. Είμαστε άνθρωποι που δεν έχουμε σχέση με την κεντρική η δημοτική διοίκηση η τα ΜΜΕ όπως αυτά έχουν λειτουργήσει στη συντριπτική πλειοψηφία μέχρι σήμερα στην πατρίδα μας.
Στόχος μου είναι η δημιουργία μιας νοοτροπίας που θα προβάλει τις αξίες οι οποίες θα μας οδηγήσουν σε μια πιο προοδευμένη κοινωνία.
