Υπήρξα από τους πρώτους που δημόσια υποστήριξα το δικαίωμα της Χρυσής Αυγής στο δημόσιο διάλογο. Που έγραψα ευθέως και δίχως περιστροφές πως οι φιλελεύθερες αξίες μου επιβάλλουν την παροχή βήματος σε όλες τις δυνάμεις και πως δεν κατανοώ γιατί θα πρέπει να δώσουμε λόγο σε κόμματα που αμφισβητούν ευθέως το Σύνταγμα, όπως το ΚΚΕ κι όχι σε μια πολιτική δύναμη που στο κάτω της γραφής πήρε 7% στις προηγούμενες εκλογές.
Η σημερινή όμως ασχήμια του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη με διαψεύδει. Με λύπη βλέπω τον εκπρόσωπο ενός κόμματος με παρουσία στο κοινοβούλιο να γυρίζει με την συμπεριφορά του χρόνια πίσω τον δημόσιο διάλογο και τη δημοκρατία.
Με λύπη τον είδα να παραχωρεί το δικαίωμα σε όσους κατηγορούν το χώρο του ως νεοναζιστικό, να επιβεβαιώνονται. Όχι. Τέτοιου είδους συμεριφορές δεν είναι εθνικιστικές. Είναι ‘νεοναζιστικές”. Κι άλλο η υπερβολική αγάπη κάποιων για την πατρίδα, άλλο όμως η επαναφορά μιας κοινωνίας στο 1941 και τον κατοχικό αυταρχισμό.
Το αυτονόητο που όλοι περιμένουμε λοιπόν, είναι ο πολιτικός του φορέας να τον καταδικάσει και να τον αποπέμψει από τις τάξεις του. Αυτό θα πρέπει να γίνει εάν η Χρυσή Αυγή θέλει να συνεχίσει την πορεία της ως δημοκρατικό, έστω με εθνικιστική χροιά, κόμμα. Εάν όμως συνεχίσει να υιοθετεί τέτοιου είδους συμπεριφορές τότε ο χώρος της Χρυσής Αυγής δεν είναι το Κοινοβούλιο. Είναι το πεζοδρόμιο.
Το κόμμα αυτό δεν θα αποκαλείται εθνικιστικό, αλλά 100% ναζιστικό. Από τον Νίκο Μιχαλολιάκο, περιμένουμε πρωτοβουλίες λοιπόν κι όχι μισόλογα και αστειάκια τύπου “εγέρθητι”. Αλλιώς, θα εξισωθεί με το στέλεχος του και θα συρρικνώσει το χώρο που ο ίδιος δημιούργησε. Και ως προς αυτό, θα πρέπει να πούμε πως η περίφημη φράση του πως ‘δεν πουλάει τους συντρόφους του, ακόμα και στα λάθη τους” δεν χωρά.
Ο τόπος έχει υποφέρει αρκετά. Αν δεν κάνει πράξη αυτήν την αποπομπή ο κ. Μιχαλολιάκος, τότε δύσκολα το κόμμα του θα ξανακερδίσει θέση στη Βουλή και τον δημόσιο διάλογο. Και τότε δεν θα είναι το σύστημα που θα έχει αποκλείσει τη Χρυσή Αυγή αλλά ο τσαμπουκάς της.
