Και ξαφνικά «πέφτει» στο τραπέζι από πολιτικά χείλη το θέμα της θανατικής ποινής! Είναι μεγάλη υποκρισία να υποστηρίξουμε ότι η επαναφορά της δεν μας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό. Όσο όμως κι αν κάποια στιγμή, πολλοί από μας έχουμε ξεστομίσει σε ανθρώπινο επίπεδο κάτι τέτοιο, και ακόμα και αν ως αίτημα βγαίνει στην επιφάνεια κάθε φορά που διαπράττεται ένα ειδεχθές έγκλημα, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει νόμος του κράτους.
Υπάρχουν περιπτώσεις που σε κάνουν να βγαίνεις τόσο πολύ έξω από τα ρούχα σου (για τι να πρωτομιλήσεις; παιδεραστία, βιασμούς εγκύων, παιδοκτονία και τόσα άλλα φρικιαστικά εγκλήματα) που σκέφτεσαι πέρα από το κρέμασμα στο Σύνταγμα μέχρι και την αυτοδικία. Εκεί λοιπόν, σε αυτό το κενό σκέψης και την απόλυτη σύγχυση περί απονομής της δικαιοσύνης κατά τον παραπάνω τρόπο, είναι που κάποιοι μιλάνε για την ανάγκη επαναφοράς της θανατικής ποινής.
Οι δηλώσεις Βορίδη και Γεωργιάδη μας άφησαν κάπου με το στόμα ανοιχτό και αποτελούν ένα τραγικό πισωγύρισμα που θα στιγμάτιζε την χώρα μας ανεπανόρθωτα.
Κατ’ αρχήν όποιο ποινικολόγο και να ρωτήσεις θα σου πει πως η θανατική ποινή ουδόλως συμβάλλει στη μείωση της εγκληματικότητας, ενώ κάποιοι περνώντας σε πιο πρακτικά ζητήματα μιλούν για τεράστιο κόστος της θανατικής ποινής (κόστος εφέσεων, ενστάσεις κλπ) και την ανάγκη κατάργησής της όπου ακόμα αυτή εφαρμόζεται. Στην Αμερική (Καλιφόρνια) για παράδειγμα πιστεύουν ότι με την κατάργηση του θεσμού θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν περί τα 130 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, χρήματα που επιβαρύνουν τον απλό φορολογούμενο.
Ας αναλογιστούμε επίσης ότι ο θεσμός αυτός εφαρμόζεται σε υπανάπτυκτα κράτη, όπως κάποια της Αφρικής ή σε χώρες γνωστές για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως οι ισλαμικές ή για την παραβίασή τους όπως είναι η Κίνα.
Στην Ευρώπη, της οποίας ακόμα είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι, απαγορεύονται τέτοιου είδους ποινές, γι αυτό, και το να εκφράζονται τέτοιες απόψεις από επίσημα χείλη, μόνο κακό θα μπορούσε να μας κάνει, βλάπτοντας ανεπανόρθωτα την εικόνα μας ως πολιτισμένου κράτους.
Αυτό που αντίθετα θα πρέπει να μας ενδιαφέρει όλους , είναι πώς η Δικαιοσύνη θα κάνει καλά τη δουλειά της. Ούτε να αφήνει βαρυποινίτες στο 18μηνο ούτε όταν προτείνει ισόβια και να αφήνει παραθυράκια για λιγότερο χρόνο. Αφού, ως ένα σύγχρονο κράτος αντιλαμβανόμαστε «την εσχάτη των ποινών» με τα ισόβια δεσμά τουλάχιστον… να το εννοούμε και στην πράξη!
*δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
Η Νάνσια Κωσταρά είναι ειδική σύμβουλος και αρθροφράφος στη νέα καθημερινή εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο.
