Αφού σας προσκαλέσω να θυμηθείτε ότι:
Το 1989 η Μάργκαρετ Θάτσερ αντιμαχόμενη την Γερμανική επανένωση, είπε: Τους νικήσαμε δύο φορές αλλά δεν βάζουν μυαλό, επανέρχονται, αλλά κανείς τότε δεν έδωσε την δέουσα σημασία στα λόγια της μεγάλης πολιτικού.
Το βράδυ της 3ης Οκτωβρίου του 1990, ένα τεράστιο πανό κρεμασμένο στην πύλη του Μανδεμβούργου κατά τον εορτασμό της επανένωσης των δύο Γερμανιών, έγραφε: Η Ευρώπη θα γίνει Γερμανική, αλλά και πάλι κανείς δεν θορυβήθηκε και δεν αντέδρασε κατά της Γερμανικής αλαζονείας.
Η προεκλογική καμπάνια της κυρίας Μέρκελ για τις εκλογές του 2013, είχε τον τίτλο: Θέλω την Ευρώπη. Όμως ούτε και τότε άκουσα να εκφράζεται καμιά ανησυχία για την λαίμαργη διάθεση της Καγκελαρίου.
Και αφού πρόσθετα σας θυμίσω ότι:
Η Γερμανία του κυρίου Gerhard Schroeder μας δέχθηκε στην ΟΝΕ ενώ γνώριζε ότι η χώρα δεν τηρούσε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, παρά την προσπάθεια της Goldman Sachs να κρύψει τα χάλια της οικονομίας μας.
Τον Μάρτιο του 2012 η κυρία Μέρκελ δήλωσε σε συνέντευξή της στο κανάλι ARD, ότι η Γερμανία κέρδισε από την Ελληνική κρίση 15,2 Δις Ευρώ, έτσι χωρίς ντροπή σαν να επρόκειτο για κάτι εντελώς φυσιολογικό, ηθικό και νόμιμο.
Σας ερωτώ. Ποιο είναι λοιπόν το όνειρο; Αν το ευρωπαϊκό μας όνειρο είναι η ολοκλήρωση της ενοποίησης τότε πρέπει να σπεύσουμε σε μια ουσιαστική και ριζική αναθεώρηση της συνθήκης του Μάαστριχ. Κεντρική κυβέρνηση, ενιαία οικονομία και ενιαία εξωτερική πολιτική.
Τίποτε δεν πείθει σήμερα ότι αυτά είναι μέσα στους στόχους της Γερμανίας και των πολύ στενών συμμάχων της. Αντιθέτως πιστεύω ότι η Γερμανία απέχει ελάχιστα από το να ολοκληρώσει την οικονομική και πολιτική υποδούλωση της Ευρώπης. Το όνειρο έγινε εφιάλτης.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα κάποιοι το ονόμασαν Γερμανοποίηση των Ευρωπαϊκών θεσμών και κάποιοι άλλοι απροκάλυπτη Γερμανική κατοχή. Πρόσφατα μόλις, στο Potsdam ο μεγάλος σύγχρονος Γερμανός Φιλόσοφος Jurgen Habermas στιγμάτισε απερίφραστα τον επερχόμενο κίνδυνο μιας Γερμανικής Ευρώπης. Εγώ φοβάμαι, εσείς;
