Απ’ ότι φαίνεται και με όλα αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά, εύλογα τίθεται το ερώτημα, αν και κατά πόσο μπορεί αυτή η χώρα να βγει στο ξέφωτο.
Και αν ναι, πως είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο, όταν μέσα στις τοπικές κοινωνίες υπάρχουν μυαλά “κολλημένα” που αντιδρούν ακόμη και στην απολύμανση δημοσίων χώρων για λόγους υγείας, όπως στο ρέμα Πικροδάφνης στο Π. Φάληρο, γιατί, όπως ισχυρίζονταν τότε, την εποχή που θα ξεκινούσαν οι ψεκασμοί εκεί, επωάζοντο τα βατράχια.
Και καθώς ο χρόνος κυλά, γινόμαστε μάρτυρες και άλλων παρόμοιων παρατραβηγμένων – παρανοϊκών γεγονότων, τα οποία στην ουσία δείχνουν μέχρι και άκρα υστεροβουλία.
Παράδειγμα, ο σιδερένιος υδατόπυργος στην πρώην βάση του Ελληνικού επί της Λεωφ. Βουλιαγμένης. Αυτή η λεκάνη που έχει πάνω της και σε κοινή θέα ζωγραφισμένο έναν τεράστιο φαλλό, εικαστική “δημιουργία” κάποιου… Dicasso!
Αυτή τη σιδερένια λεκάνη νερού, ορισμένοι προσπάθησαν να την χαρακτηρίσουν διατηρητέο μνημείο αρχαιολογικής σημασίας!
Λίγο παλαιότερα βέβαια, να θυμηθούμε και τους κορμοράνους στον Βοτανικό, ενώ, πλησιάζοντας προς τις μέρες μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον διακαή πόθο “συλλογικοτήτων” και τοπικών παραγόντων του Ελληνικού και άλλων περιοχών, να δημιουργήσουν λαχανόκηπους μέσα στο χώρο του πρώην αεροδρομίου, για να φτιάχνουν οι… “δομές” κοινωνικής συμπαράστασης, “λαχανοντολμάδες”!
