Η κρίση αυτή δεν σφραγίζεται μόνο από την ανέχεια ,την φτώχεια και την ανεργία. Η αριθμολαγνεία των ποσοστών και η ρητορική των μακροοικονομικών μεγεθών, κατέληξε να είναι το επικοινωνιακό παιχνίδι των πολιτικών ηγεσιών που αδυνατούν να συν- ομιλήσουν πλέον τη γλώσσα της αλήθειας με το λαό.
Κάπου πρόσφατα ο Χρ. Γιανναράς μίλησε για το «αισθητήριο» πολιτικού ρεαλισμού που έχει ο καθένας μας διαμορφώσει. Αλλά τι απαιτεί κάτι τέτοιο για να μπορούμε πια να προσβλέπουμε σε σύμπραξη πολιτείας- κοινωνίας και συστράτευση του λαού με την ηγεσία του;
Ειλικρίνεια! Και το ερώτημα είναι: Θα τολμούσαν τα κομματικά επιτελεία να προτείνουν στις ηγεσίες τους να καταθέσουν την αλήθεια γυμνή, όσο σκληρή κι αν ακούγεται, ή θα το θεωρούσαν ηλιθιότητα και επικίνδυνο ρομαντισμό εκ μέρους τους;
Η παλαιοκομματική τους εμμονή στην αναχρονιστική και ευκόλως πια αντιληπτή τακτική των διαρροών με στόχο την στάθμιση της κοινής γνώμης ,προκειμένου να ληφθούν τελικές αποφάσεις, δείχνει πέρα από τη δειλία, την ανικανότητα προσαρμογής τους στις νέες συνθήκες και τις καινούργιες κοινωνικές επιταγές που απαιτούν άλλη γλώσσα.
Η εικόνα του προέδρου της Κύπρου να σκουπίζει τα δάκρυά του και με σπασμένη φωνή να εξηγεί γιατί υπέγραψε Μνημόνιο με την Τρόικα ήταν συγκλονιστική. Πολλοί θα μιλήσουν για «στημένη» και «υποκριτική» στάση.
Όμως ο Χριστόφιας είναι ένας αριστερός πολιτικός, επικεφαλής κομμουνιστικού κόμματος και ως τέτοιος πονάει πολύ να αναγκάζεται να αποδέχεται την υπαγωγή της χώρας του στον έλεγχο της Τρόικας όταν όλοι στην Κύπρο γνωρίζουν ήδη τι «τραβάει» η Ελλάδα.
Δεν κρύφτηκε όμως πίσω από «μύθους» ούτε χάιδεψε τον λαό του με επιστημονικής φαντασίας σενάρια και δήθεν ψευτοτραμπουκισμούς προς τους δανειστές του, μόνο και μόνο για να επουλώσει τον πληγωμένο εγωισμό τους. Πράγμα που επιλέγεται κατά κόρον στην εγχώρια σκηνή από τον κ. Τσίπρα και Καμμένο.
Αν η έννοια των πολιτικών παραμένει το πώς θα υποδεχόταν ο κόσμος μια άλλη επικοινωνιακή στάση πιο άμεση και ειλικρινή χωρίς στρογγυλοποιήσεις και χάιδεμα αυτιών, ας λάβουν υπ’ όψιν τους ότι η κοινωνία αντέχει πια την αλήθεια γιατί άλλωστε την βιώνει!
Τα δάκρυα του Χριστόφια ας μη περάσουν στα ψιλά γράμματα. Οι εποχές απαιτούν υπέρβαση, ωρίμανση και τόλμη απ’ όλους. Τόσο οι πολίτες όσο και η πολιτική ηγεσία οφείλουν να απελευθερωθούν από τα στερεότυπα του παρελθόντος και να απαλλαχτούν αμφότεροι από την υποκρισία τους. Με μια κουβέντα οφείλουν να συν-εργαστούν στην αλήθεια.
Ακόμα και ο πρωθυπουργός, δεν πρέπει να διστάζει να μοιράζεται τους φόβους του παρασυρόμενος από την ανάγκη της κοινωνίας σ’ ένα ορατό χρονοδιάγραμμα ελπίδας, με υποσχέσεις προοπτικής ενίοτε χωρίς αντίκρισμα.
*δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
Η Νάνσια Κωσταρά είναι ειδική σύμβουλος και αρθροφράφος στη νέα καθημερινή εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
