Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ της Προστασίας του Πολίτη, Αξιότιμη Κυρία Υπουργέ Περιβάλλοντος, συναρμόδιοι Υπουργοί, αρμόδιες αρχές και φορείς, αγαπητοί υπηρετούντες της τοπικής και νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, πολίτες και εθελοντές…
Η πυρκαγιά στην Αττική κατασβήστηκε ή έσβησε όπως ήταν λογικό…για μια ακόμη φορά…στις ίδιες περιοχές όπως πέρσι…όπως πρόπερσι και πάει λέγοντας…μόνο που αυτή τη φορά κράτησε μερικές ώρες…και αυτό σίγουρα είναι επιτυχία! Συγχαρητήρια. Τα ερωτήματα όμως είναι πολλά.
Αυτή, είναι η νίκη, ενάντια στους εμπρηστές, ενάντια σε νοοτροπίες, ενάντια στους οικοπεδοφάγους, ενάντια στην όποια αρνητική σκέψη;
Η φωτιά – πυρκαγιά έσβησε γιατί είχαμε καλή οργάνωση; Σωστότερο συντονισμό; Γιατί έκαψε ότι ήταν σχεδιασμένο να κάψει; Γιατί οι οικοπεδοφάγοι ήθελαν να καεί αυτό που κάηκε ή γιατί η φωτιά δεν είχε κάτι άλλο να κ ά ψ ε ι;;;
Και αν αυτή είναι η νίκη, δίνουμε και πάλι συγχαρητήρια σε όλους που κάθε χρόνο συμβάλλουν συνειδητά ή ασυνείδητα στην μείωση του πρασίνου της Αττικής, το οποίο εξαντλείται και αφανίζεται, ενώ η περιοχή μας συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τις περιοχές όπου η αντιστοιχία πρασίνου στον κάθε πολίτη είναι ελάχιστη.
Αν είμαστε περήφανοι για τα (αν)επιτυχή αποτελέσματα των εκατομμυρίων ευρώ που δόθηκαν, σε όποιο βαθμό, για την πολιτική προστασία και για την πυρόσβεση – και όχι για την πυροπροστασία -, και πάλι συγχαρητήρια.
Τα χρήματα, τα οποία προσφέρθηκαν για φιλοφρονήσεις προς το φυσικό περιβάλλον, για διοργανώσεις φεστιβάλ, περιβαλλοντικές καμπάνιες, για αναδασώσεις χωρίς μέλλον (από έλλειψη συνθηκών συντήρησης άρα και βιωσιμότητας) αλλά και για φωτογραφήσεις δίπλα σε δεντράκια που δεν υπάρχουν πια, έπιασαν τόπο; Άλλο τόπο από αυτόν που ήταν ο στόχος και ο σκοπός…Υποψιάζομαι ότι κάποιοι θα «κέρδισαν» ψήφους ως «φίλοι του περιβάλλοντος» καθώς μάχονται για την επιβίωση της φύσης, ενώ κάποιοι άλλοι θα «κέρδισαν» τα προς το ζην – ή θα έγιναν λίγο πλουσιότεροι…
Αν μας καλύπτει ότι σώσαμε σπίτια και περιουσίες – η αλήθεια είναι ότι δεν κάηκαν αυτή τη φορά -, σαφέστατα μπράβο μας…σαφέστατα μπράβο στους πυροσβέστες μας που αυτοθυσιάζονται, δείχνοντας πολλές φορές υπερβάλλοντα ζήλο και στους εθελοντές που συμμετείχαν.
Αρκετά όμως, με τον ενθουσιασμό περί των περιουσιών, ο οποίος συνεπαίρνει τους πάντες. Γιατί οι περιουσίες δημιουργούνται ξανά με επιδοτήσεις, με επιχορηγήσεις, με ασφαλιστικές αποζημιώσεις, με αλληλεγγύη και με υπομονή.
Το κάθε δεντράκι όμως ή το δέντρο των εκατό ετών ζωής δεν δημιουργείται, με λίγο ή πολύ χρήμα, αλλά με το χρόνο…με πολύ χρόνο και μετά από πολλά εμπόδια – αν επιβιώσει -.
Η υποκρισία είναι μεγάλη, γιατί αν δεν καταστραφεί περιουσία ή κάτι υλικό και αξίας – εξαιρούνται τα δέντρα και τα ζώα!!!… – θα ασχοληθούν με την «καταστροφή» για λίγο, το μελοδραματικό δεν θα υπάρχει, άρα δεν θα αποτελεί και είδηση. Πολλές φορές δε, κάποιοι φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτά, για το ποια είναι τελικά η ουσιαστική καταστροφή για να μην «θίξουν» την ανθρώπινη περιουσία ή τους πυροπαθείς.
Το κάθε δέντρο απαιτεί πολλά χρόνια για να προσφέρει ότι προσέφερε στην καμένη περιοχή, η ζωή που χαρίζει είναι ανεκτίμητης αξίας και πάνω από κάθε περιουσία, τουλάχιστον υλική.
Παρόλα αυτά, για να θυμηθούμε και τα πρόσφατα περασμένα, στην πυρκαγιά της Πάρνηθας, πολλά πυροσβεστικά προστάτευαν το καζίνο από τη φωτιά…γιατί τα δέντρα που καιγόντουσαν δεν είχαν τόση αξία όση το καζίνο, γιατί «φυτά είναι θα ξαναφυτρώσουν», γιατί ο άνθρωπος δεν θα έχει χώρο να «τζογάρει», να παίξει με την τύχη του, να παίξει με την μοίρα του και να δοθεί – όσο είναι δυνατό – στα υλικά αγαθά, ως μοναδικό σημείο αντίληψης της πραγματικής ευτυχίας.
Το δέντρο, δυστυχώς, δεν παρέχει τέτοιες υπηρεσίες…Ο άνθρωπος όμως δεν έχει αντιληφθεί – ακόμα – ότι όταν χαθεί το δέντρο, τότε παίζει με την τύχη του, τότε παίζει με την ίδια του τη μοίρα και μάλιστα με τον πιο άσχημο τρόπο για τον ίδιο, τα παιδιά του και το μέλλον του.
Σε έναν κόσμο εσωστρέφειας, πίεσης, προβλημάτων στις διαπροσωπικές σχέσεις, απώλειας κάθε ηθικής και κάθε αξίας, κάθε ιδανικού, δυστυχώς πολλοί ενδιαφέρονται για τα 100 τ.μ. ή τα 1000 τ.μ. που έχουν δημιουργήσει την οικία τους, το προσωπικό καβούκι – καταφύγιό τους, χωρίς να ενδιαφέρονται για το συνάνθρωπο – πόσο μάλλον για τη φύση -.
Ενδιαφέρονται, αν και ίσως, για τον προσωπικό τους παράδεισο – τον κήπο τους – , με λίγα, πολλά ή καθόλου φυτά και δεν ασχολούνται με το βουνό, το διπλανό οικόπεδο ή ότι είναι σε δημόσια χρήση. «Ας καεί το δίπλα, το δικό μου να μην καεί…». Αυτή είναι η επικρατέστερη νοοτροπία.
Με αυτό το σκεπτικό, οι εμπρηστές πετυχαίνουν το σκοπό τους. Δημιουργούνται επτά (7) ταυτόχρονες εστίας φωτιάς σε διαφορετικά σημεία και σε ημέρα με οκτώ (8) τουλάχιστον μποφόρ δύναμη ανέμου – τυχαία;;; (βλ. Αττική) -, τα πεταμένα σκουπίδια μας βοηθούν το έργο τους, τα ξερά χόρτα δημιουργούν μια εύφλεκτη βόμβα εντός του σπιτιού μας, με αποτέλεσμα την ενίσχυση της πυρκαγιάς. Η αδιαφορία συνεχίζεται και το τσιγάρο πετιέται αναμμένο οπουδήποτε,.
Πέραν όλων αυτών, κάποιοι, θεωρούν πιθανή και όχι σίγουρη την αιτία – τον εμπρησμό (συνειδητό ή ασυνείδητο) δηλαδή – και φοβούνται να το πουν. Τελικά τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Η αιτία ή το αποτέλεσμα; Και τι κάναμε για να μην φτάσουμε στο αποτέλεσμα;
Το είδαμε, το νιώσαμε, το ζήσαμε και σε αυτή την πυρκαγιά, στην πολύπαθη και καταπληγωμένη – στο φυσικό περιβάλλον – περιφέρειάς μας, την περιφέρεια Αττικής.
Ανυπαρξία μέτρων ή μερική εφαρμογή μέτρων με μηδαμινά αποτελέσματα στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και στην πυροπροστασία, από όλους μας. Αυτό συμβαίνει, γιατί προσπαθούμε πάντα να αντιμετωπίσουμε την περίοδο της κρίσης και το μετέπειτα χρονικό διάστημα και όχι να δημιουργήσουμε εκείνες τις προϋποθέσεις – συνθήκες ώστε να μην φτάσουμε στην κρίση.
Πιστεύουμε ότι, όταν προκύψει πυρκαγιά, ο σύγχρονος εξοπλισμός, οι ήρωες πυροσβέστες και οι ανιδιοτελείς εθελοντές θα λειτουργήσουν αποτελεσματικά και ως το κύριο εργαλείο υπέρ του φυσικού περιβάλλοντος. Το ένα δεντράκι όμως κάηκε…παρόλη την κινητοποίηση.
Και αυτό συμβαίνει: γιατί δεν ενισχύθηκαν νόμοι για μπάζα και σκουπίδια, γιατί δεν δημιουργήθηκε ολοκληρωμένο σχέδιο προστασίας του περιβάλλοντος και των περιοχών πρασίνου με απαγορεύσεις κ.α., γιατί δεν επιβλήθηκαν πρόστιμα π.χ. σε όσους δεν καθαρίζουν τις αυλές και τους κήπους τους – εφόσον δεν έχει δικαίωμα να τους καθαρίσει η νομαρχιακή ή η τοπική αυτοδιοίκηση όπως είπε υπηρεσιακός παράγοντας της τοπικής αυτοδιοίκησης – και σε όσους πετούν τσιγάρα, γιατί οργανώθηκαν δασικοί χάρτες και δασικοί δρόμοι, γιατί κάποιοι πίστεψαν στη θεραπεία παρά στην πρόληψη, γιατί δόθηκε βαρύτητα σε άλλα…και λιγότερη σημασία στην αξία του φυσικού περιβάλλοντος, δηλαδή της ζωής.
Κρίμα λοιπόν για όσους γιορτάζουν μια πύρρειο νίκη, την πυρόσβεση των λίγων ωρών και ταυτόχρονα το θάνατο αρκετών ζώων και πτηνών, μα πάνω από όλα το θάνατο εκατοντάδων δέντρων, δηλαδή της ίδιας της ζωής.
Κρίμα για το μεγαλείο της υποκρισίας που μας διακρίνει και μας χαρακτηρίζει, ουκ ολίγες φορές.
Η ζωή χάνεται. Ας μείνουμε στο ότι ποτέ δεν είναι αργά… μέχρι να διαπιστώσουμε ότι είναι! Συγχαρητήρια σε όλους μας! Τα καταφέραμε (τε)!
Ο Γιώργος Δρίτσας είναι Πρόεδρος του Ομίλου
«ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΦΙΛΙΑΣ»
