Είναι απορίας άξιον η θλιβερή προσπάθεια αξιολόγησης, την οποία επιχειρούν διάφοροι αξιωματούχοι, αναφορικά με την βαρύτητα των εγκλημάτων που διέπραξαν οι ολοκληρωτισμοί/τυραννίες του Κομμουνισμού και του Ναζισμού κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πόση άραγε σημασία -και αξία- έχει το ποιός ήταν περισσότερο αιμοδιψής /αιμοχαρής από τους δύο ; Ό Αττίλας ή ό Τζέγκις Χάν;
Πόσους περισσότερους από τον άλλον εξόντωσε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο : Ο Χίτλερ ή ο Στάλιν;
Έρχεται τώρα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και παίρνει θέση -ψηφίζουν οι εκπρόσωποι με διαφωνίες – ως προς το ποιό καθεστώς ήταν το στυγνότερο!
Το φαιδρότερο είναι πως υπήρξαν διαφοροποιήσεις ανάμεσα και σε Ευρωβουλευτές του ιδίου Κόμματος (;).
Όταν μιλά κανείς για -δεδομένους , αδιαμφισβήτητους – ολοκληρωτισμούς, μικρή ή μηδενική σημασία έχει το ποιός διέπραξε περισσότερες ή -και – ειδεχθέστερες φρικαλεότητες. Είναι αμφότεροι απολύτως καταδικαστέοι -τελεία και παύλα. Τραγικές φιγούρες, κομματικές μαριονέττες, εκπρόσωποι του άκρατου πολιτικαντισμού και των βδελυρών σκοπιμοτήτων.
Απόδειξη: Η αποφυγή – περί απαλλαγής των ερυθρών εγκλημάτων και εγκληματιών πρόκειται -εξίσωσης Στάλιν και Χίτλερ. Κομμουνισμού και Ναζισμού! Τόσο πια ανιστόρητοι; Τόσο δα αθώοι και ιδεολόγοι; Τόσο βαρήκοοι που δεν άκουσαν τίποτα για την συνυπευθυνότητά τους; Τόσο τυφλοί που δεν είδαν το σύμφωνο που οι δύο τους, τότε, συνυπέγραψαν, μοιράζοντας αναμεταξύ τους Ευρωπαϊκές Χώρες; (Πριν να συγκρουστούν) . Τι ακριβώς επιχείρησαν οι αδρά αμοιβόμενοι κ. κ Ευρωαπεσταλμένοι μας; Επιλογή ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη του ολοκληρωτισμού; Χωρίς αιδώ, περίσκεψη και αίσθηση κινδύνου αυτογελοιοποίησης! Έντονη η απέλπιδα προσπάθεια αγιοποίησης της Ερυθράς Σκύλλας. Γιατί;
Απλή, απλούστατη η εξήγηση: Όταν καλείται να πάρει ο /η οιοσδήποτε θέση για τέτοια ζητήματα, όντας αγκιστρωμένος /νη σε κομματικές ιδεοληψίες και (αυτο) εντάξεις σε “Δεξιές” , “Αριστερές” κ. α ταμπέλες, τότε αυτοακυρώνει την όποια αντικειμενική κριτική σκέψη διαθέτει.
Είναι τυπικός διαμετακομιστής /βαποράκι που μεταφέρει κομματικά τσιτάτα /απόψεις και ιδεοληψίες.
Εδώ ίσως κάποιος -δικαίως- να μου παρατηρήσει: Τότε πως εξηγείται ότι διαφοροποιήθηκαν Ευρωβουλευτές (με αποχή, παρών κ.ο.κ.) του ιδίου Κόμματος;
Πιθανολογώ πως θέλησαν να δείξουν διαλλακτικότητα, δημοκρατικότητα, αγωνιώντας μήπως και … στεναχωρήσουν το “Αριστερό Κατεστημένο”.
Να μην το προκαλέσουν , αφού εδώ και δεκαετίες αποτελεί τον φόβο και τον τρόμο της αποφυγής συγκρούσεων κοινωνικών.
Δουλοπρεπής -χάριν πολιτικάντικων σκοπιμοτήτων -συμπεριφορά.
Αλλά και ψοφοδεής (διαχρονική δυστυχώς) στάση.
Οι Κομμουνιστές (Αυθεντικοί, Αριστεροί, Ροζ, Μεταλλαγμένοι κ.ο.κ), έχουν πετύχει να τιμώνται οι -κατ’ αυτούς- ήρωες της παράταξής τους:
Οι “Δεξιοί” (“γνήσιοι” ή μεταλλαγμένοι /εκφυλισμένοι) δεν το τόλμησαν. Τόποι προσκυνήματος τα Μνημεία Γυάρου , Μακρονήσου κλπ από τους πρώτους.
Ούτε ένα στεφάνι ή παρουσία στον Τόπο του Μακρυγιάννη για τους πεσόντες ΕΛΛΗΝΕΣ χωροφύλακες!!!. Επέτειος για τους (μη) πεσόντες του Πολυτεχνείου (;). Ουδεμία επέτειος ή Μνημείο – ούτε καν αναφορά – για το έπος του Μακρυγιάννη!
Όταν φθάνουν (καταντούν, ορθότερα) υψηλά ιστάμενα και προβεβλημένα άτομα να ερίζουν για το ποιά ήταν χειρότερη: Η Σκύλλα ή η Χάρυβδη του ολοκληρωτισμού και κάποιοι να αθωώνουν την μια από τις δύο εκδίδοντας καταγέλαστα ψηφίσματα, τότε δεν υπάρχει ασφαλώς πόρος /οδός διέλευσης για την Δημοκρατία.
Το “πλοίο της Δημοκρατίας” είναι καταδικασμένο να καταποντιστεί, διερχόμενο ανάμεσα από τα νερά που εκτοξεύουν τα τέρατα του ολοκληρωτισμού.
ΥΓ: Λέτε τον προσεχή Δεκέμβριο να δούμε … σύσσωμο το περιώνυμο “Δημοκρατικό Τόξο” να παραβρεθεί και να καταθέσει στεφάνι στου Μακρυγιάννη; Το Μνημείο μπορεί να ανεγερθεί λίγο αργότερα και, φυσικά… δημοκρατικότερα !
