Με το πολιτικό θερμόμετρο να έχει χτυπήσει κόκκινο και τις κάλπες να είναι προ των πυλών, νομίζω είναι εύλογο να αναρωτηθεί κάνεις το κυριότερο όλων των κριτηρίων μιας ψήφου: Τι προσόντα θα έχει η κυβέρνηση που θέλω να εκλεγεί;
Ο εύκολος αντίλογος στο παραπάνω ερώτημα είναι πως λίγο πολύ κάθε κυβέρνηση ανεξαρτήτως κομματικού κορμού έχει τα ίδια λίγο πολύ στοιχεία, όμως η Ιστορία των τελευταίων χρόνων έχει απόδειξη το ακριβώς αντίθετο.
Συγκεκριμένα, οι κυβερνήσεις με κορμό την δεξιά (κοινώς την Νεα Δημοκρατία) έχουν το προσόν της καλής σχέσης με τον επιχειρηματικό κλάδο και την ιδιωτική πρωτοβουλία με αποτέλεσμα την δυνατότητα καλύτερης στρατηγικής σχεδίασης για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Ωστόσο αυτό αποτελεί και το μεγάλο μειονέκτημα των εν λόγω κυβερνήσεων αφού έτσι έρχονται αντιμέτωπες με την μεγαλύτερη δεξαμενή ψήφων: τον δημόσιο τομέα, που είναι κοινό μυστικό όλων μας, το πόσο ισχυρή δύναμη έχει στην έκβαση των εκάστοτε εκλογών.
Στον αντίποδα κυβερνήσεις της ευρύτερης αριστεράς (ξεκινώντας από το ΠΑΣΟΚ και φτάνοντας στον ΣΥΡΙΖΑ) έχουν το βασικό πλεονέκτημα της ιδεολογίας που εκπροσωπούν. Η αριστερά έχει “αποποινικοποιιηθεί” στην Ελλάδα με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις που την εκπροσωπούν να μπορούν να περάσουν μέτρα και διατάξεις που δεν θα μπορούσε ποτέ μια δεξιά κυβέρνηση να εφαρμόσει. Το αφήγημα της διαπραγμάτευσης για το εκάστοτε μέτρο φαίνεται πως λειτουργεί πλήρως στο λαό αν κρίνουμε ειδικά την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης. Ωστόσο αυτό το πλεονέκτημα και η λαϊκή πολιτική αυτών των κυβερνήσεων έχει βασικό αντίπαλο τις εκάστοτε “δεξιές” επιχειρήσεις που προτιμούν να επιβαρύνουν οικονομικά.
Προφανώς για εμένα το Δίλημμα είναι ξεκάθαρο και η επιλογή αποτελεί μονόδρομο, ωστόσο αφήνω τον κάθε αναγνώστη να κρίνει και να αποφασίσει, ωστόσο ανεξάρτητα επιλογής αυτό που πρέπει να ξέρει ο καθένας και να το αντιληφθεί είναι πως η ψήφος του μετράει.
*Ο Γιώργος Βάλλας είναι Τοπικός Σύμβουλος Αργυρούπολης
