Θα αρκούσε μονάχα η αναψυλάφιση της προσωπικής διαδρομής των δυο “εγκεφάλων” της… υπερπαραγωγής του ψεύδους για την επανάσταση του 1821 για να αποδείξουμε γιατί ο ΣΚΑΙ – μετά την εργολαβική μονοπώληση της “οικολογικής ευαισθησίας”- ανέθεσε σε αυτούς τους δυο χαλαρού εθνικού φρονήματος κυρίους της παραχάραξης της ιστορίας μας, την οποία επίσης έχει αναλάβει ως φαίνεται εργολαβικά το κανάλι του κ. Αλαφούζου.
Θα αρκούσε να θυμίσει κανείς πως ο κ. Πέτρος Ντατσόπουλος – ή κάπως έτσι – είναι ένας από τους πιο χαϊδεμένους συγγραφείς που ανέδειξε η περίοδος Σημίτη και ως πιστός του εθνομηδενιστικού διεθνισμού, θα αναλάμβανε ευχαρίστως το εμετικό έργο της παραχάραξης της ιστορίας, εργολαβικά και – προφανώς – έναντι παχυλού μισθού προς χάριν της Παπανδρεϊκής διαστροφής της δουλοπρεπούς “Ελληνο- Τουρκικής φιλίας”.
Ο έταιρος… καππαδόκης κ. Θάνος Βερέμης, αριστερόφρων και ωσαύτως μύστης της Παγκοσμιοποίησης ήταν ο Γραμματέας του υπουργείου Παιδείας επί της κ. Γιαννάκου, όταν εγράφη και προσυπεγράφη αυτό το κατάπτυστο βιβλίο της εμετικής κ. Ρεπούση, που έλεγε πως στη Σμύρνη το 1922 δεν σφαγιάστηκαν, δεν εδιώχθησαν αλλά… συνωθούνταν οι Έλληνες. Ένα βιβλίο που απλώς μετέτρεπε τις φιλοτουρκικές και αντεθνικές φαντασιώσεις της σε ιστορία.
Δεν θα σταθώ σε αυτούς τους δυο επικίνδυνους κυρίους, ούτε θα απαντήσω εγώ στο ερώτημα, αν είναι πράκτορες των Τούρκων ή αμόρφωτοι – για αμόρφωτοι δεν μοιάζουν. Θα προσπαθήσω να αποδείξω όμως συνοπτικά και με στοιχεία ΄πως λένε ψέμματα – και το γνωρίζουν. Άλλωστε, λίγο πριν την εφιαλτική στιγμή που ο Παπανδρέου και οι εργολάβοι των σχεδίων του αφελληνισμού, θεωρήσουν ως … περιττή την αργεία της 25ης Μαρτίου – γιατί θα γίνει κι αυτό με πρόφαση το θανατηφόρο μνημόνιο – δικαιούμαστε ως Έλληνες να σταματήσουμε αυτήν την σύγχρονη προσπάθεια “παντουρανισμό” που οι καναλάρχες ως νέοι Ταμερλάνοι επιχειρούν για λογαριασμό του, σε διατεταγμένη υπηρεσία ευρισκόμενου, Γιώργου Παπανδρέου, με … σημαιοφόρο το αφεντικό του ΣΚΑΙ.
Οι δυο αυτοί εργολάβοι της Εθνικής μειοδοσίας λένε ψέματα μιλώντας για την “γέννηση του έθνους” μετά την επανάσταση του 1821.
Οι Έλληνες είναι ένα έθνος που κατοικεί κυρίως στα νότια Βαλκάνια και κατοίκησαν την Ελλάδα από τις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ., καθώς και την Κύπρο στα μέσα της ίδιας χιλιετίας.
Οι Έλληνες γενικότερα ίδρυσαν αποικίες γύρω από όλη τη Μεσόγειο ενώ μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου οι πόλεις και οι αποικίες τους έφτασαν μέχρι την σημερινή Ινδία. Σήμερα το ελληνικό έθνος εξακολουθεί να είναι διασκορπισμένο σε ολόκληρο τον κόσμο. Η πλειοψηφία παραμένει εντός των ορίων του σημερινού ελληνικού κράτους και της νήσου Κύπρου, που αποτελεί το δεύτερο ελληνικό κράτος των ημερών μας. Ιστορικά, ελληνικοί πληθυσμοί κατοικούν στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία, που αποτελούν τη Μεγάλη Ελλάδα της αρχαιότητας, στην Κορσική και τα απέναντι σε αυτή παράλια της σημερινής Γαλλίας, στα παράλια της Μικράς Ασίας, στον Πόντο και την Βόρεια Ήπειρο, που ανήκει στην Αλβανία.
Ισχυρές ελληνικές παροικίες έχουν δημιουργηθεί από Έλληνες μετανάστες στις Η.Π.Α., την Αυστραλία, την Γερμανία, τον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ μικρότερες ομάδες κατοικούν σχεδόν σε κάθε χώρα του πλανήτη. Η πλειοψηφία των Ελλήνων μιλάει την Ελληνική γλώσσα και ένα μεγάλο ποσοστό δηλώνει πως ακολουθεί το Ανατολικό Ορθόδοξο Χριστιανικό Δόγμα.
Οι δυο αυτοί πρακτορίσκοι που καμώνονται πως διεξήγαγαν έρευνα για να τεκμηριώσουν την προπαγάνδα που εργολαβικά ανέλαβαν, λένε κι άλλο ένα ψέμα: “Οι Έλληνες” ισχυρίζονται “δεν εξεγείροντο κατά των Οθωμανών πριν τον 18ο αιώνα”. Η αλήθεια είναι πως οι Έλληνες έχοντας Εθνική συνείδηση από την εποχή – τουλάχιστον – των Ελληνοπερσικών πολέμων δεν σταμάτησαν να εξεγείρονται κατά των Τούρκων, με σημείο εκκίνησης μια δεκαετία μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453.
Πολλές επαναστάσεις ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία είχαν λάβει χώρα στον ελληνικό γεωγραφικό χώρο πριν από την μεγάλη επανάσταση του 1821. Άλλες από αυτές ήταν μικρότερης και άλλες μεγαλύτερης σημασίας, όλες όμως είχαν γενικά τοπικό χαρακτήρα. Η επανάσταση του 1821 ήταν η μόνη που οργανώθηκε προσεκτικά, πολλά χρόνια πριν την έκρηξή της στην Ελλάδα (σαν Ελλάδα εννοείται την περίοδο αυτή ο ιστορικός ελληνικός γεωγραφικός χώρος). Στον απόηχο των μεγάλων γεγονότων που συγκλόνισαν την Ευρώπη (Γαλλική Επανάσταση του 1789, Ναπολεόντιοι πόλεμοι) αλλά και τον κόσμο (Αμερικανική Επανάσταση), που δεν είχαν αντίκτυπο στις οπισθοδρομικές πλέον δομές της αχανούς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του Μαχμούτ Β’ (1808-1839), οι Έλληνες της διασποράς που αποτελούσαν το πιό ενημερωμένο και προοδευτικό κομμάτι του ελληνισμού, ίδρυσαν αρχικά, το 1809, την οργάνωση Ελληνόγλωσσο Ξενοδοχείο με πρωτοβουλία του Θεσσαλονικέα λογίου Γρηγορίου Ζαλύκη και της Κύπριας λογίας Ελισάβετ Σαντή Λουμάκη Σενιέ.
Η οργάνωση πέτυχε τη στήριξη του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και συγκέντρωσε οπλισμό που διαμοιράστηκε στη Μακεδονία και την Ήπειρο προκειμένου να προετοιμαστεί η επανάσταση. Η κίνηση αυτή προδόθηκε στις αρχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τελικά το εγχείρημα απέτυχε.
Από τα σπλάχνα του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου και κατά το πνεύμα της εποχής ιδρύθηκαν δύο εταιρείες, που αντιπροσωπεύουν ανάγλυφα τις δύο τάσεις του Ελληνισμού στην προσπάθεια για την παλιγγενεσία του στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα.
Η Φιλόμουσος Εταιρεία, που ιδρύθηκε στη Βιέννη το 1814[1], ήταν νόμιμη, είχε μέλη πολλούς επιφανείς (Καποδίστριας, Κοραής) και οικονομικά ισχυρούς Έλληνες της διασποράς, έθετε σαν πρώτο στόχο την πνευματική ανύψωση του γένους των Ελλήνων (συγκέντρωση πόρων για ίδρυση σχολείων στην Ελλάδα, επάνδρωσή τους με φωτισμένους δασκάλους, υποτροφίες για σπουδές νέων στο εξωτερικό κλπ.) και κατόπιν όταν οι συνθήκες το ευνοούσαν επανάσταση με εκμετάλλευση κάποιου πιθανού νέου ρωσοτουρκικού πολέμου ή (και αυτό μάλλον ήταν πιό διαδεδομένο στους κόλπους της εταιρείας) εσωτερική “διάβρωση” της αυτοκρατορίας και σταδιακή κατά το δυνατόν “ελληνοποίησή” της με την προώθηση Ελλήνων σε καίριες θέσεις της.
Η Φιλική Εταιρεία, που ιδρύθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας το 1814, ήταν μυστική και παράνομη, θεωρούσε ότι το γένος ήταν έτοιμο και είχε σαν στόχο την συγκέντρωση πόρων αλλά και την δημιουργία των δομών για άμεση οργάνωση επανάστασης, με επιδίωξη την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους και αν οι συνθήκες δεν το επιτρέψουν παραχώρηση αυτονομίας υπό τους κόλπους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ι
δρύθηκε από φλογερούς πατριώτες, ριζοσπαστικά μέλη της (μικρο)αστικής τάξης και μετά από κάποιες πρώτες δυσκολίες μυήθηκαν σε αυτήν πολλοί λόγιοι, φοιτητές, έμποροι, οικονομικά ισχυροί Έλληνες της διασποράς και ιδίως μετά την μεταφορά της “έδρας” της στην Κωνσταντινούπολη, πολλοί οικονομικά και πολιτικά ισχυροί, ιεράρχες, στρατιωτικά ισχυροί (κλέφτες και αρματολοί) αλλά και απλός κόσμος μέσα στα όρια της αυτοκρατορίας. Ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, που ανέλαβε την αρχηγία της Εταιρείας στις 12 Απριλίου 1820, μετά την άρνηση του Ι. Καποδίστρια, επιδίωκε να προετοιμάσει μια γιγαντιαία εθνικοαπελευθερωτική επιχείρηση, που θα συντάρασσε τα Βαλκάνια και για το σκοπό αυτό η Εταιρεία εκτός από την εθνεγερτική δράση της στον ελληνικό γεωγραφικό χώρο και τους Έλληνες έκανε ή προσπάθησε να κάνει μυστικές συμφωνίες με Ρουμάνους, Σέρβους και Βουλγάρους πατριώτες.
Τα συντηρητικά στοιχεία της Φιλικής μαζί με τους προεστούς (κοτζαμπάσηδες) του Μοριά δεν ήθελαν εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Ελληνικό χώρο και προωθούσαν την ιδέα να γίνει εκμετάλλευση της προστριβής μεταξύ Πύλης και Αλή πασά. Φήμες ότι τα σχέδια της Φιλικής είχαν προδοθεί στον σουλτάνο από τους Άγγλους υποχρέωσαν τον αρχηγό της να αναπροσαρμόσει το αρχικό σχέδιο, προχωρώντας σε μιά τοπική εξέγερση στις ρουμανικές ηγεμονίες, ελπίζοντας ότι θα τραβήξει προς τα εκεί την προσοχή των Οθωμανών, ώστε να γίνει δυνατή αργότερα η εξέγερση στην Ελλάδα χωρίς μεγάλη οθωμανική στρατιωτική πίεση. Τούτες εδώ οι αράδες πολύ συνοπτικές απαντούν πάντως στο παιχνιδάκι του ΣΚΑΙ, του Ντατσόπουλου ( ή κάπως έτσι) και του φιλότουρκου κ. Βερέμη που είναι κομμάτι στο ψηφιδωτό της προσπάθειας αφελληνισμού. Το οποίο πρέπει, επιτέλους να μας αφυπνίσει!!!
