Όσο ζούμε μαθαίνουμε. Όλοι μας.
Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, γινόμαστε μάρτυρες μιας πολιτικής υποκουλτούρας που τις περισσότερες φορές ξεπερνά ακόμη και τα όποια όρια του ανεκτού.
Αυτά που συμβαίνουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, από πρόσωπα που συμμετέχουν με τον έναν ή, άλλο τρόπο, στην κυβέρνηση, σε υποχρεώνουν να συμφωνήσεις με όσους την χαρακτηρίζουν ότι είναι “κυβέρνηση κουρελού”, “κυβέρνηση τουρλουμπούκι”, “κυβέρνηση πάρε ότι θέλεις δανειστή” ή, κυβέρνηση “Δελφινάριο”!
Μέσα από όλα τούτα, ασφαλώς, και χωρίς να επεκταθούμε περισσότερο στα γνωστά, “είπα ξείπα”, τις θρασύδειλες “τσαμπουκομαγκιές”, τα λεκτικά “μαργαριτάρια” ή, τις όποιες υπόγειες και σκοτεινές συμφωνίες που, εκ των πραγμάτων άλλωστε, μπορεί να σκεφθεί πως γίνονται ο κάθε υποψιασμένος πολίτης, μεταξύ της κυβέρνησης και των όποιων, “έτοιμων για όλα”, πρόθυμων “συνεργατών” της, εύκολα διακρίνεται πλέον ο πολιτικός κατιμάς που, δυστυχώς, παρείσφρησε τα τελευταία χρόνια στη ζωή μας.
