Τον περίμεναν οι ρομαντικοί της Αριστεράς ως τον Ευάνθη Θεό, να αναγγείλει την ίδρυση του νέου κόμματος, αλλά μας προέκυψε μόνο ένα Μανιφέστο, κάτι σαν εορταστικό διάγγελμα ή διακήρυξη ιδεών, αρχών, πεποιθήσεων, προσανατολισμών, επιλογών και προτάσεων. Επιστράτευσαν μάλιστα και ρήσεις του Ζαν Ζακ Ρουσσώ και του Μπέρνι Σάντερς για να δώσουν έμφαση στην νέα έκδοση του γνωστού αποτυχημένου παρακμιακού ιδεολογικού αφηγήματος της Κυβερνώσας Αριστεράς.
Δεν το συνέταξε βέβαια ο ίδιος αλλά μια ομάδα επιστημόνων συνεργατών του, υπό την καθοδήγηση γνωστού ακαδημαϊκού, συγγραφέα και δημοσιογράφου, με τους οποίους μοιράζεται υποθέτω ταυτόσημες ιδεοληπτικές εξαρτήσεις σε εκείνο το περίεργο ίδρυμα Τσίπρα, (ΙΝΑΤ), το οποίον υποψιάζομαι ότι είναι κάτι σαν το κρυφό σχολειό ή εκκολαπτήριο στελεχών της ρομαντικής Αριστεράς.
Είναι επιταγή των καιρών, μας λένε, να συγκλίνουν η Σοσιαλδημοκρατία με την οικολογία και την σύγχρονη Αριστερά της οποίας επιλέγουν μόνο δύο κλάδους, εκείνους της ανανεωτικής και της ριζοσπαστικής τάσης και έτσι του ετοίμασαν τον δρόμο να μπει με το νέο του κόμμα μπροστά σαν νέος Μεσσίας ή σαν το επίλεκτο κριάρι της Στρούγκας, το γκεσέμι που με το κλεδόνι του παροτρύνει το κοπάδι : Ακολουθείστε ρεεεεε ακολουθείστε!
Εντυπωσιάζει η πρόθεση να δοθεί ιδεολογικός προσανατολισμός στο νέο κόμμα με την χρήση του όρου «Σοσιαλδημοκρατία» για τον προσδιορισμό του χώρου που μέχρι πρότινος ονόμαζαν κέντρο, εκείνον δηλαδή που βρίσκεται ανάμεσα στο κακό που ονομάζουν Δεξιά και το καλό που ονομάζουν Αριστερά. Στα αριστερά όμως ξέχασαν τον Σοσιαλισμό και όλες τις αποχρώσεις των ρεβιζιονιστών, τους αναρχικούς και τους κάθε λογής μπαχαλάκηδες, αδόκιμους επαναστάτες, ψευτοτρομοκράτες και μονίμως διαμαρτυρόμενους. Τίποτα το σπουδαίο δηλαδή, μόνο καμιά σαρανταριά παρεούλες με όνομα και ταυτότητα που τους έχουμε δει να διεκδικούν μεμονωμένα ή ως συνιστώσες ευρύτερων συνασπισμών την ψήφο του Ελληνικού Λαού.
«Εμπρός στον Έτσι που χάραξε ο Τέτοιος»
έγραψε κάποτε σε τοίχο της Νομικής Σχολής Αθηνών ένας αιρετικός με οξύ χιούμορ που έγινε στην συνέχεια τίτλος βιβλίου και νομίζω ότι ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση.
Έχω έτοιμες απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματά σας κύριοι, δεν χρειάζεται να σκέφτεστε και να προβληματίζεστε για τίποτα. Ανοίγετε το κουτάκι της ερώτησης και μέσα βρίσκεται έτοιμη την σωστή απάντηση. Ελάτε μαζί μας, για το ταξίδι προς την Ιθάκη. Βέβαια την εισαγωγή την είχαμε ακούσει στην παρουσίαση του ομότιτλου βιβλίου του.
Το Κονκλάβιο δεν άφησε ασχολίαστη καμία έκφανση του Δημόσιου βίου, αναπάντητο κανένα ερώτημα και ανεπίλυτο κανέναν προβληματισμό. Έχουμε λύση για όλα! Ούτε Λαϊκή Αγορά να ήταν: πάρε κόσμε να χορτάσεις.
Όσοι έχουμε περάσει από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και έχουμε εντρυφήσει στην θέρμη της επιστήμης έχουμε έλθει αντιμέτωποι πολλές φορές με την ανελαστική ακαδημαϊκή άποψη, έχουμε δει ένα δάκτυλο να κουνιέται απειλητικά εμπρός μας και έχουμε μάθει να φοβόμαστε την αυτοπεποίθηση εκείνων που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση της δικής τους άποψης.
Από την νοοτροπία αυτή έχει υποφέρει η ανθρωπότητα πολλάκις, όταν στην εξουσία βρέθηκαν άνθρωποι και καθεστώτα που δεν αναγνώριζαν σε κανένα να έχει δική του άποψη, διαφορετική από την κυρίαρχη δική τους, πόσο δε μάλλον να την εκφράζει και να την υποστηρίζει.
Το θέμα το αναπτύξαμε ευρύτερα στο άρθρο μας «Ιθάκη» που μπορείτε να αναζητήσετε εδώ στο αρχείο μας. Το μεγαλείο όμως της Δημοκρατίας εντοπίζεται στο εγγυημένο νομικά δικαίωμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης άποψης. Η έλλειψη αυτής της εγγυήσεως ονομάζεται Φ Α Σ Ι Σ Μ Ο Σ.
Ένα μανιφέστο που μοιάζει με αχαλίνωτο ευχολόγιο λαϊκισμού, ανακατεμένο με τα αυτονόητα της Δημοκρατίας και διανθισμένο με εκείνες τις περίεργες απόψεις περί Κρατισμού για τις οποίες θα έπρεπε τουλάχιστον να μας εξηγήσουν με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να εφαρμοστούν μέσα σε μια Γερμανική Ευρώπη άκρως νεοφιλελεύθερη στην οποίαν δεν βρίσκουν βηματισμό τα αποκλίνοντα ιδεολογήματα.
Κάποιος δημοσιογράφος εντόπισε στο μακροσκελέστατο κείμενο τα τέσσερα έψιλον, τους τέσσερεις κυρίαρχους πυλώνες ανάπτυξης αυτής της διδασκαλίας:
Ελευθερία – Ειρήνη – Ευημερία – Εργασία
Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει, μα ναι Ιταλία 1922:
Εργασθείτε για να δημιουργήσουμε το αύριο, για τα υπόλοιπα μην νοιάζεσθε, θα τα φροντίσουμε εμείς όλα και έφτιαξαν σε κάθε γειτονιά της χώρας τα Dopolavoro. Έτσι ονόμασε τα πνευματικά κέντρα ο Μουσολίνι, όπου πήγαιναν οι Ιταλοί να παίξουν scoppa, να πιουν το κρασί τους, να τραγουδήσουν, να χορέψουν και να τσακωθούν, μετά την δουλειά ώστε να μην προβληματίζονται για τίποτα μιας και όλα τα προβλήματα τα είχε λύση το Φασιστικό καθεστώς. Όλα πλην ενός βέβαια, εκείνου της Δημοκρατίας.
Οι πολιτικοί άνδρες κρίνονται βέβαια από τις προθέσεις τους αλλά κυρίως κρίνονται από τα έργα και τα αποτελέσματα των πράξεων και των επιλογών τους και συ αγαπητέ δογματικέ φέρελπι Νέε κρίθηκες στις εκλογές του 2019 από αναποτελεσματικός έως καταστροφικός σε όλους τους τομείς και ειδικά σε εκείνους:
- της οικονομίας με το μνημόνιο που μας φόρτωσες για 100 χρόνια
- της αξιοπιστίας αφού όχι μόνο δεν έκανες αλλά ούτε καν επεχείρησες τίποτε από όσα υποσχέθηκες
- και της Δημοκρατίας αφού προσπάθησες με το δήθεν σκάνδαλο Novartis να βάλεις στην φυλακή τους πολιτικούς σου αντιπάλους.
Η Πολιτική Άνοιξη που υπόσχεσαι ξανά μοιάζει με εκείνη την άλλη της Πουλουδιάς του Τρελαντώνη από το παραμύθι χωρίς όνομα που σκότωσε την ελπίδα της σωτηρίας όταν έριξε, πριν 36 χρόνια την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που είχε ξεκινήσει την εξυγίανση του Κράτους και επέτρεψε την συνέχιση της μεθοδευμένης καταστροφικής διαδικασίας που είχε ξεκινήσει η Αλλαγή του λαοπλάνου Ανδρέα από το 1981.
Όποιος ζει με την ελπίδα πεθαίνει απελπισμένος λένε οι Ιταλοί από τότε, την εποχή του δικού τους οραματιστή, του γνωστού Φανφαρόνε Benito!
