Ήταν ο ήρωας του Φιόντορ Ντοστογέφσκι αυτός που, σύμφωνα με ένα γραφτό του κορυφαίου Ρώσου Λογοτέχνη όλων των εποχών, ήταν καταχωνιασμένος σε ένα υγρό υπόγειο της Αγίας Πετρούπολης του 19ου αιώνα κι όταν βγήκε από εκεί είδε τον κόσμο πολύ αλλαγμένο σε σχέση με ότι είχε αφήσει πριν
απομονωθεί, ή σε σχέση με ότι φανταζόταν.
Είναι ο νεοέλληνας πολίτης που πολλοί θα τον ήθελαν για πολύ χρόνο κλεισμένο σε ένα υπόγειο των Αθηνών, ή αλλού στην Ελληνική Επικράτεια, για να του παρουσιάζουν διαχρονικά, την εικόνα που θέλουν οι δεσμώτες του και να εκπλήσσεται όταν του αποδίδουν την ελευθερία του.
Είναι ο νεοέλληνας πολίτης που βαυκαλιζόταν για χρόνια πολλά, ίσως πολύ περισσότερα από αυτά που μέτρησε κλεισμένος στο Ρωσικό υπόγειο, ο ήρωας του μεγάλου Φιόντορ, μέσα σε μια ψευδαίσθηση μεγάλης ευμάρειας γεννημένης με δανεικά.
Είναι ο ίδιος Έλληνας πολίτης που βλέπει τα δικά του προβλήματα να φιγουράρουν στην κορυφή κάθε προεκλογικής ατζέντας των – αστικών κυρίως – πολιτικών κομμάτων κι ύστερα να βουλιάζουν στην “αμνησία” των πολιτικών ταγών ως τις επόμενες εκλογές. Είναι ο ίδιος Έλληνας πολίτης που έχει μάθει να του χαϊδεύουν τ’ αυτιά κι ύστερα να βουλιάζει ναρκωμένος στον καναπέ του και να ασκεί πολιτική κριτική, στα διαλείμματα της τηλεοπτικής του ηδονοβλεψίας. Βρήκαμε λοιπόν το … όπιον των λαών, όπως έλεγε κάποτε ο Γιάννης Διακογιάννης για το ποδόσφαιρο.
Δεν είναι όμως μόνον η “στρογγυλή Θεά” που μεθά, καθώς φαίνεται τα πλήθη. Πολύ κουτσομπολιό, αρκετό σεξ, πολύ βία και αίμα που βάφει την περιρρέουσα ίντριγκα. “Αυτά ζητεί σήμερα ο κόσμος”, πορίζουν οι σύγχρονοι επικοινωνιολόγοι.
Τα “απολαμβάνει” λοιπόν και μετά άλλο δεν μένει ώστε να περάσει ανεμπόδιστη, μια συστοιχία κυβερνητικών αποφάσεων, κόντρα στο Έθνος, κόντρα στους πολίτες, σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες της κοινωνίας. Η οποία, όταν θα βγεί από το δικό της “υπόγειο”, πιο υγρό και πιο ασφυκτικό από τον χώρο της εξέλιξης του δράματος του Ντοστογιέφσκι, αντιλαμβάνεται ότι διαφωνεί με όλα όσα της συμβαίνουν, αλλά δεν έχει τον χρόνο να αντιδράσει…
