Γράφαμε στις 10 Ιουνίου, στο άρθρο μας «Πόλεμος ξανά», ότι τον πόλεμο στην Ουκρανία τον μεθόδευσαν και τον προκάλεσαν οι Αμερικανοί για να εμποδίσουν την προσέγγιση της Ρωσίας με την Ευρωπαϊκή ένωση. Οι κινήσεις των πρωταγωνιστών, στο τρίμηνο που μεσολάβησε επιβεβαιώνουν τις επισημάνσεις μας και τις επαυξάνουν. Ο κ. Τραμπ με την «ήξεις αφίξεις» πολιτική του, αποφεύγει να λάβει μέτρα κατά της Ρωσίας, υποδαυλίζει την ένταση μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης, επιβάλλει τον ενεργειακό πόλεμο και ταυτόχρονα φρόντισε να παρεμβληθεί κάνοντας συμφωνία με το πιόνι Ζελένσκι για την εκμετάλλευση των σπανίων γαιών της δύστυχης χώρας.
Προϋπόθεση βέβαια της επιτυχίας του Αμερικανικού σχεδιασμού που ξεκίνησε με την περιφρόνηση και μονομερή παραβίαση του συμφώνου της Μάλτας ήταν η δεδομένη ανικανότητα του Καγκεμπίτη δικτάτορα της Μόσχας και η βουλιμία για δημιουργία στρατού των μιλιταριστών της Γερμανίας που δεν αντέχουν χωρίς πόλεμο περισσότερα από 30 χρόνια, όπως μας διαβεβαίωνε η Margaret Thatcher, στο όχι και τόσο μακρινό 1989. Βρήκαν μάλιστα απροσδόκητα σύμμαχο τον αδόκιμο κ. Μακρόν που ξύπνησε μέσα του φαίνεται το Γερμανικό ένστικτο των δασόβιων Φράγκων προγόνων του. Για τις εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Μαριούπολης και των υπολοίπων Ελληνικών πόλεων της γήινης άκρης (Άκραγήνια > Ukragina > Ουκρανία) κανείς δεν νοιάζεται, σαν να μην υπάρχουν. Κι όμως είναι και βρίσκονται εκεί χιλιάδες χρόνια. Μήπως όμως ήλθε η ώρα να επιστρέψουν στην Πατρίδα, αφού αυτή δεν μπορεί να τους στηρίξει εκεί που βρίσκονται;
Για τον άλλο πόλεμο των ανοήτων φανατικών που νομίζουν ότι έχουν θεία εντολή να εξοντώσουν τους άπιστους, Χριστιανούς και Εβραίους τι να πρωτοπούμε. Ένα τσούρμο φανατικών τρομοκρατών εμποτισμένο με μίσος, χωρίς ήθος ή ίχνος παιδείας ορμούν σε μια συναυλία στις 7 Οκτωβρίου πέρυσι, σκοτώνουν, βασανίζουν, βιάζουν αδιακρίτως άνδρες γυναίκες παιδιά και παίρνουν ομήρους. Τους κρατούν ζωντανούς για να τους χρησιμοποιήσουν για εκβιασμό του Ισραήλ αλλά διασκεδάζουν παράλληλα βιάζοντας και βασανίζοντας τα θύματα τους μέχρι θανάτου. Εκείνοι που τους έστειλαν, κρυμμένοι σαν ποντίκια στα λαγούμια τους, μετρούν εκατομμύρια για να περνά η ώρα αλλά γνωρίζουν ότι η αντίδραση του Ισραήλ θα είναι σκληρή και θα προκαλέσει θάνατο και πόνο. Αυτός ήταν ο στόχος τους. Θάνατος και πόνος στην Παλαιστίνη για να αποτραπεί κάθε απόπειρα συμφωνίας ειρήνης μεταξύ των Εβραίων και των μετριοπαθών Αράβων.
Και ξεχύθηκαν στα νησιά μας μέσα στην τουριστική περίοδο τα καθοδηγούμενα τσούρμα των ανοήτων μπαχαλάκηδων να διαμαρτυρηθούν εναντίον του Ισραήλ. Αδιάβαστοι και ανιστόρητοι εξυπηρετούν ξένα και βλαπτικά συμφέροντα χωρίς να το υποψιάζονται καν. Οι Ρώσοι του Πούτιν, οι πετρελαιάδες που έμειναν έξω από το παιχνίδι της ενέργειας, οι μεγάλες φαμίλιες των πλουτοκρατών που ψάχνουν για μερίδιο στα Ευρωπαϊκά προγράμματα, όλοι κρυμμένοι πίσω από μια δήθεν ιδεολογική παρανοϊκή επιλογή. Η Αριστερά εργαλείο του πλούτου και του εχθρού όπως πάντα.
Γράφαμε στις 4 Νοεμβρίου του 23 στο άρθρο μας «Παλαιστίνη» πως κράτος με το όνομα αυτό, αν υπήρχαν Παλαιστίνιοι, θα μπορούσε να ιδρυθεί με το σύμφωνο Sykes-Pico το 1916, με το οποίο δημιουργήθηκαν τα Αραβικά κράτη, μετά την ήττα των Οθωμανών από τους Αγγλογάλλους ή το 1945 όταν οι Άραβες έφτιαξαν τον Αραβικό σύνδεσμο. Αλλά αυτό δεν έγινε γιατί προφανώς τότε δεν υπήρχαν Παλαιστίνιοι.
Παλαιστίνη από το Peleset, γιδοβοσκοί, με το οποίο ονόμασαν οι Εβραίοι τους Κρητικούς που έφθασαν εκεί πρόσφυγες κάπου στα 1.150 π.Χ. κυνηγημένοι από την ενεργοποίηση του ηφαιστειακού τόξου του Αιγαίου. Τους έντρομους νησιώτες του Αιγαίου τους είπαν Λαούς της Θάλασσας στην ανατολική ακτή και Δωριείς στην Πελοπόννησο. Η συγκεκριμένη ομάδα των Κρητικών ονομάστηκαν γιδοβοσκοί και στην δική τους διάλεκτο Φιλισταίοι.
Ποια χυδαία σκοπιμότητα και ποια συμφέροντα ονόμασαν Παλαιστίνιους μόλις το 1949, τις ετερόκλητες φυλές των Αράβων νομάδων που βρέθηκαν περιστασιακά να πλανώνται έξω από τα σύνορα των Αραβικών κρατών που χάραξαν Άγγλοι και Γάλλοι για πρώτη φορά: Μήπως μια σύγκρουση των Αγγλικών με τα Γαλλικά συμφέροντα στην περιοχή; μήπως ο έρπων Ευρωπαϊκός αντισημιτισμός που δεν ανέχθηκε τότε την ίδρυση Εβραϊκού κράτους; ή μήπως η θρησκευτική αγκύλωση των Μουσουλμάνων που δεν ενέχονται αλλόθρησκους ανάμεσά τους.
Τώρα ζητούν από το Ισραήλ να αναγνωρίσει την ύπαρξη ενός ακόμη Αραβικού κράτους στα εδάφη που νόμιμα κατέχει με την ονομασία Παλαιστίνη. Η Ευρώπη για μια ακόμη φορά αντί να λύνει τα προβλήματα που δημιουργούν οι σκοπιμότητες φτιάχνει καινούρια.
Οι Άραβες όμως τι θέλουν; Δεν πρέπει να ξέρουμε τι ακριβώς θέλουν οι Άραβες; Πρέπει κάποιος να είναι πολύ αφελής για να πιστεύει ότι επιθυμία των αράβων είναι η ειρήνη και η ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους. Να θυμίσω στους αναγνώστες μου το ψήφισμα της 1ης Σεπτεμβρίου του 1967, στην Αραβική Σύνοδο του Χαρτούμ, γνωστή και ως τα τρία ΟΧΙ:
Όχι στην ειρήνη με το Ισραήλ. Όχι στην αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ. Όχι στην διαπραγμάτευση με το Ισραήλ.
Η απόφαση αυτή δεν έχει ακόμη ακυρωθεί επομένως δικαιούμεθα να πιστεύουμε ότι κράτος με το όνομα Παλαιστίνη δεν το θέλουν πρωτίστως οι Άραβες διότι σε αυτήν την περίπτωση θα έπρεπε να αναγνωρίσουν την ύπαρξη του Ισραήλ όπως επιτάσσει το ψήφισμα 242/22.11.1967 του ΟΗΕ.
Άραβες και λοιποί Μουσουλμάνοι της περιοχής επιθυμούν και αφελώς επιδιώκουν την καταστροφή του Ισραήλ και τον θάνατο όλων των εβραίων, ακόμη και με επιθέσεις αυτοκτονίας όπως έγινε σήμερα στην Ιερουσαλήμ. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία πλέον. Άραβες μέσα στο Ισραήλ δεν μπορούν να υπάρξουν. Η ειρήνη απαιτεί την απομάκρυνσή τους από την γη της Χαναάν. Έχουν πολλές μεγάλες, πλούσιες και ευρύχωρες πατρίδες. Ας ζήσουν όλοι μέσα σε αυτές ή ας κάνουν ένα κράτος με το όνομα ΑΡΑΒΙΑ αν έχουν την διάθεση να τα βρούνε μεταξύ τους.
Οι πόλεμοι στην γειτονιά μας δεν μας εκπλήττουν, είναι επαναλαμβανόμενοι και έχουν το ίδιο κίνητρο. Στην Ευρώπη είναι η σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων και στην Μέση Ανατολή ο στείρος θρησκευτικός φανατισμός, μα στην χώρα μας εμφανίζονται μόνιμα σαν πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ Ανατολής και Δύσης χάρη σε μια πρόθυμη, ανιστόρητη και εμπαθή, περιθωριακή αριστερά, που εξακολουθεί να εμπνέεται από εφιαλτικά φαντάσματα του παρελθόντος.
