Με μια κίνηση βγαλμένη από τη σύγχρονη πολιτική ιστορία, ανάλογη δηλαδή εκείνης της τετράδας που οδήγησε τον Κώστα Σημίτη στην εξουσία, η τριάδα Λοβέρδου – Ραγκούση – Διαμαντοπούλου επιδιώκει να δημιουργήσει νέους όρους στο πολιτικό σκηνικό.
Μια πρώτη, εύκολη, ανάγνωση της ανοικτής επιστολής, είναι πως οι τρεις επιδιώκουν να θέσουν εαυτούς στην εκκίνηση της κούρσας αντικατάστασης του Γιώργου Παπανδρέου. Αν δούμε όμως πιο πολιτικά την περίεργη ετούτη συμμαχία (θα μιλούσαμε ενδεχομένως και για λυκοφιλία καθώς και οι τρεις συνυπογράφοντες έχουν προσωπικές φιλοδοξίες και ατζέντες) αυτή έχει να κάνει με μια πιο βαθιά αντίδραση των εκσυγχρονιστικών αντανακλαστικών του ΠΑΣΟΚ.
Οσων δηλαδή πιστεύουν πως η αποκόλληση από το Κράτος – αγελάδα πρέπει να γίνει γρηγορότερα, πως το νέο μέτωπο καλεί σε αγώνα τις σύγχρονες ευρωκεντρικές δυνάμεις του τόπου κατά των Βαλκάνιων συνδικαλιστών, πως η μάχη τελικά αφορά όσους πιστεύουν στην πρόοδο έναντι όσων πιστεύουν στο λαϊκισμό.
Με τις παραπάνω απόψεις δεν θα διαφωνήσουμε. Αρκετά πια με τον κάθε αντάρτη της πορδής που ασκεί επαναστατικότητα εις βάρος του συνόλου και υπέρ της τσέπης και των προνομίων του. Γιατί δηλαδή να πληρώνουμε δημοτικά τέλη και να κινδυνεύει η υγεία μας από τους τόνους των σκουπιδιών ενώ και τις ημέρες που δεν γίνονται απεργίες και πάλι οι πόλεις μας είναι οι πιο βρώμικες της Ευρώπης;
Για ποιο λόγο να υπερασπιστούμε τους ταξιτζήδες, οι οποίοι πήγαν να κάνουν ζημιά στο σύνολο της χώρας με τα καλοκαιρινά καμώματά και τα νταηλίκια τους, με μόνο κριτήριο «την πάρτι τους»; Γιατί να δακρύσουμε για τους εφοριακούς που κάνουν λευκή απεργία ενώ η χώρα αγωνιά για έσοδα ημέρα με την ημέρα; Κι αν κάποιος σπεύσει να μιλήσει για «λαϊκή αγανάκτηση», θα του απαντήσουμε πως οι εν λόγω συντεχνίες δεν κόπτονται για το μαζικό. Τους νοιάζει μονάχα η δική τους καμπούρα.
Αν νοιάζονταν οι οδοκαθαριστές για το σύνολο θα έκαναν καταλήψεις στα Δημαρχεία και δεν θα άφηναν σε ένα στιλ ωμού εκβιασμού τα σκουπίδια να στοιβάζονται. Οι ταξιτζήδες θα απεργούσαν, όμως δεν θα έκλειναν τους δρόμους. Ψοφάει δηλαδή το σκυλί μου, ας ψοφήσει και το δικό σου.
Μέγα πρόβλημα όμως σε αυτήν την προσπάθεια των Λοβέρδου – Ραγκούση – Διαμαντοπούλου είναι τα πρόσωπα. Το ποια δηλαδή θα είναι η προσωπικότητα που θα μετενσαρκώσει όλες αυτές τις διόλου ευκαταφρόνητες ιδέες. Κι όπως φαίνεται κανείς από τους τρεις δεν μπορεί να παίξει το ρόλο του νέου Σημίτη.
Η Αννα Διαμαντοπούλου για παράδειγμα, ενώ πέρασε έναν νόμο – ορόσημο για την παιδεία, μια εβδομάδα μετά ακυρώθηκε ως εκσυγχρονίστρια. Γιατί εκσυγχρονισμός χωρίς βιβλία στα σχολεία, θα μου επιτρέψετε να πω ότι είναι κοροϊδία. Πως θα μας πείσει λοιπόν η υπουργός Παιδείας πως μπορεί να σηκώσει το βάρος της έκφρασης ενός ολόκληρου χώρου της κοινωνικής ζωής του τόπου όταν βαρύνεται με την ολιγωρία που βγάζει από τα ρούχα του τον πλέον νοήμονα Έλληνα;
Ο Γιάννης Ραγκούσης πραγματοποίησε με προσωπικό κόστος τη μεγάλη μεταρρύθμιση του Καλλικράτη ενώ βάζει πλάτη στο θέμα των ταξί. Πολιτικά όμως δεν έχει την εκλογική νομιμοποίηση καθώς δεν τον εξέλεξε ο λαός ποτέ με την ψήφο του, επομένως χρειάζεται περαιτέρω τριβή κι όχι απλά την στήριξη του Γιώργου Παπανδρέου. Όντως αυτή η επιστολή τον απογαλακτίζει από τον «Δημιουργό» του, δεν τον κάνει όμως αυτόφωτο πολιτικά.
Τέλος ο Ανδρέας Λοβέρδος και εμπειρία έχει και πρώτος σε σταυρούς στη Β΄ Αθήνας είναι και τομές στην υγεία έκανε. Όμως κακά τα ψέματα. Η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να προέλθει από πραξικόπημα. Πρέπει να ψηφιστεί. Εκτός φυσικά και εάν οι τρεις υπουργοί έχουν κάνει άλλα σχέδια, παρέα με ομάδα εκσυγχρονιστών της ΝΔ. Γιατί το ρεύμα κατά του λαϊκισμού και της εύπεπτης δημαγωγίας είναι ισχυρό και στην Συγγρού. Μήπως λοιπόν η συγκυβέρνηση έλθει από τα «κάτω» κι όχι από τους δύο αρχηγούς των κομμάτων εξουσίας; Λέμε μήπως…
