Διαφαινόταν ήδη από τα μέσα Σεπτεμβρίου και τώρα τίθεται στο τραπέζι των συζητήσεων .Η διαδοχή ηγεσίας στο ΠΑ.ΣΟ.Κ, μπορεί να μην έχει επισήμως αποφασισθεί αλλά κατά ένα μεγάλο ποσοστό έχει άτυπα δρομολογηθεί. Το αίτημα για αλλαγή σκυτάλης στην ηγεσία του κόμματος δεν είναι πλέον μόνο εσωκομματικό αλλά και ευρύτερα κοινωνικό.
Ο κ.Παπανδρέου χάνει διαρκώς εκτίμησης της εκλογικής βάσης και απονομιμοποίησης, γεγονός που φυσικά συμπαρασύρει και την παράταξη του στα χαμηλότερα ποσοστά στην ιστορία του. Η λέξη «διαδοχή» φαίνεται πως έχει γίνει της μόδας, καθώς συζητείται ,έστω και απατηλά, στα ενδότερα όλων των κομμάτων:
Στη Ν.Δ λόγω της απότομης αλλαγής στη στάση του προέδρου της κ. Σαμαρά απέναντι στο μνημόνιο, στο Κ.Κ.Ε λόγω της μακροχρόνιας παραμονής της κ. Παπαρήγα στην ηγεσία του κόμματος και στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α λόγω των τριβών μεταξύ των συνιστωσών της παράταξης. Μόνο ο ΛΑ.Ο.Σ μένει έξω από το παιχνίδι αυτό προς το παρόν.
Ας επανέλθουμε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. Οι πιέσεις δεν είναι απλά αποτέλεσμα αποτυχημένων επιλογών και απονομιμοποίησης του πρώην πρωθυπουργού. Εάν κοιτάξουμε πιο βαθιά μέσα στο αίτημα για αλλαγή ηγεσίας βλέπουμε πως αυτό έχει ισχυρότερα ερείσματα στο ΠΑΣΟΚ λόγω συνθηκών.
Και στηρίζω την άποψη αυτή στο γεγονός πως την δεδομένη στιγμή αν και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κυβερνόν κόμμα, λειτουργεί ως «buffer party», δηλαδή ως ο κομματικός εκείνος μηχανισμός το πολιτικού συστήματος που απορροφά όλες τις εκτονώσεις, τους κραδασμούς και τα ξεσπάσματα τόσο του κοινωνικού συνόλου, όσο και των λαθών των προηγούμενων κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων και των δικών του. Φυσικά όπως προαναφέρθηκε αυτό συμβαίνει λόγω τη συγκυρίας, αφού ήταν εκείνο που βρέθηκε στην εξουσία την τελευταία τετραετία.
Αναμφισβήτητα, μια πιθανή διαδοχή θα αποτελέσει αρχή σημαντικών αλλαγών, οι οποίες θα δημιουργήσουν με τις σειρά τους νέα αιτήματα και νέες δυναμικές τόσο ενδοπαραταξιακές όσο και εξωπαραταξιακές. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Πέραν του ζητήματος της διαδοχής, μήπως πρέπει να συζητηθεί και το ενδεχόμενο επανίδρυσης του κόμματος;
Η άποψη αυτή φαντάζει για μερικά ιστορικά και κορυφαία κομματικά στελέχη παράλογη και τρελή, ωστόσο αφενός η απαξίωση του πολιτικού συστήματος αφετέρου η πορεία προς αλλαγή ηγεσίας αποτελούν ιστορική ευκαιρία για ουσιαστική και εκ θεμελίων αλλαγή σε ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας.
Άλλωστε και στον τομέα του κομματικού μοντέλου είμαστε πίσω σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, καθώς αυτό μένει αμετάβλητο και καθόλα εφαρμόσιμο από όλο το φάσμα της πολίτικης σκηνής αν όχι από το 1974, σιγουρα από το 1981 και μετά.
Μια επανίδρυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ, πέραν της μερική πολίτικης κάθαρσης και αποκοπής με το φαύλο παραταξιακό παρελθόν-κάτι που σημειωτέον, δεν κατάφερε να υλοποιήσει παρά τις εξαγγελίες του ο κ. Παπανδρέου ,θα αποτελέσει φορέα σύγχρονων πολιτικών, εφόσον φυσικά πέραν όλων των άλλων μεριμνήσει και η ανανέωση προσώπων.
Μιλώντας για πρόσωπα αναφέρομαι σε επίπεδο ηγεσίας και υψηλών κλιμακίων, όπου κατά την προσωπική μου άποψη πρέπει να προωθηθούν νέοι άνθρωποι, ηλικίας κάτω των 35 ετών.
Ο ηλικιακός παράγοντας δεν παίζει τόσο ρόλο ουσίας όσο επικοινωνίας. Με έναν σχετικά νεαρό ηγέτη ,απαλλαγμένο από πολιτικά σκάνδαλα του παρελθόντος, το ΠΑΣΟΚ κερδίζει πολλά: ευρύτητα στην ηλικιακή εκλογική του βάση, νέες ιδέες ,πιο σύγχρονο πρόγραμμα και προπαντός νέο σκεπτικό απαλλαγμένο από την σημερινή φαυλοκρατία και ρουσφετολογία.
Και αν όλα αυτά φαντάζουν ουτοπία, ας αναλογιστούν στην Ιπποκράτους το παράδειγμα των εργατικών στην Αγγλία… έχουν γνώση οι Milliband.
