Αυτά ήταν τα λόγια που μεγάλωνε ο παππούς τον 14χρονο φερόμενο ως δολοφόνο του συνομήλικου συμμαθητή του.
Φρίκη, αποτροπιασμός και οργή για την πράξη, μα περισσότερο για τον ηθικό αυτουργό της πράξης που είναι ο ίδιος ο «παππούς».
Φρίκη αλλά όχι έκπληξη. Η ελληνική Κοινωνία είναι βαθιά συντηρητική και αναχρονιστική. Μια Κοινωνία που το διαφορετικό προσπαθεί να το καταχωνιάσει, να τα καταστείλει, να το εξαφανίσει. Αν παρ’ ελπίδα αυτό το διαφορετικό ξεφύγει από τον ενήλικο έλεγχο, τότε σπεύδει αμέσως να το μεταλλάξει δίνοντας ορισμούς που κρύβουν μόνο επιβολή και κυριαρχία. Για παράδειγμα, το ευαίσθητο αγόρι πρέπει να γίνει ο ανταγωνιστικός άντρας και το ρομαντικό κορίτσι η πονηρή γυναίκα.
Η ελληνική επικράτεια, θρύβει παρόμοιων γεγονότων ξεκινώντας από τα περιστατικά αιμομιξίας, τις περιπτώσεις εγκλεισμού όταν το παιδί διέφερε από τα άλλα παιδιά υπό τον φόβο της κατακραυγής ως και τον υποχρεωτικό σκλαβοπαζαρικό γάμο εκατοντάδων κοριτσιών. Δυστυχώς, η δομή της κοινωνίας ήταν πάντα υπό το πρίσμα του «τι θα πει η γειτονιά», μια παράφραση του «λόγου του Άλλου» που ορίζει ζωές, επιλογές, πορείες σε μια γραμμική αντίληψη της κανονικότητας.
Ας μην ξεχνάμε ότι εδώ γεννήθηκε ο Καιάδας της Αρχαίας Σπάρτης και δυστυχώς ποτέ δεν εξέλειψε στην νοοτροπία και πρακτική μας. Ο Καιάδας όρισε συμπεριφορές, πρότυπα, πρακτικές και μεταλλασσόμενος μεταφέρθηκε στην σύγχρονη πραγματικότητα. Σε μια πραγματικότητα που ότι δεν σου αρέσει το «σκοτώνεις».
Όταν έγινα πατέρας και ξεκίνησα να μπαίνω στη παιδική ζωή του γιού μου και στις σχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες του, κατάλαβα ότι η νοοτροπία του «παππού» του 14χρονου απαντάται και σε γονείς που ζουν δίπλα μας, καθημερινά. Τους συναντάς παντού: στο σχολείο, στις συγκεντρώσεις γονέων, στην παιδική χαρά, στον τρόπο που οδηγούν, στον τρόπο που συμπεριφέρονται στον συνάνθρωπό τους, σε ότι λένε και κάνουν, μπροστά στα παιδιά τους. Βαθύτατα προβληματικοί και κομπλεξικοί προσπαθούν να εμφυσήσουν στα παιδιά τους έννοιες όπως: ο ανταγωνισμός, η πονηρία, το ψέμα, το αντριλίκι, η κουτοπονηριά, το νταηλίκι, η ασέβεια απέναντι στη διαφορετικότητα (σωματική και λεκτική), το μίσος, η ψευδοϋπερηφάνια, η διχόνοια. Έχουμε αναλογιστεί αυτά τα παιδιά πώς θα συμπεριφερθούν στην ενήλικη ζωή τους; Πώς θα επιλέξουν να «σκοτώσουν» αυτό που δεν θα είναι συμβατό με ότι τους γαλούχησαν; Έχουμε σκεφτεί ότι αυτά τα παιδιά τα οδηγούμε κατευθείαν στην αγκαλιά του μορφωμένου ή όχι χρυσαυγητισμού; Τα έχουμε σκεφτεί ή σφυρίζουμε αδιάφορα και αδιάφοροι απέναντι στο δώρο της ζωής που είναι το μεγάλωμα ενός παιδιού;
Είμαι θυμωμένος για αυτόν τον «παππού» (σε εισαγωγικά, γιατί αυτός ο άνθρωπος είναι ανάξιος να φέρει αυτόν τον άτυπο τίτλο τιμής) που κατέστρεψε δυο ζωές. Σε μια Δικαιοσύνη που σέβεται τον εαυτό της η απαγγελία της κατηγορίας του ηθικού αυτουργού της δολοφονίας του ανήλικου μαθητή, είναι προαπαιτούμενο.
Να προσέχουμε τα παιδιά μας, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον.
