«Πάνω απ’ όλα υγεία!» Και έτσι είναι. Μόνο που σε αυτή τη χώρα όντας απαίδευτοι για τα περισσότερα πράγματα , έτσι και για την υγεία μας έχουμε αναπτύξει μια νοοτροπία υπερβολής που καταλήγει μπούμερανγκ όχι μόνο για την πολιτεία με τα χρέη να είναι ανυπολόγιστα αλλά και για μας τους ίδιους που βιώνουμε τώρα τις συνέπειες και των δικών μας χειρισμών.
Πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά αν εμείς ως πολίτες αντιμετωπίζαμε το θέμα της υγείας μας πιο σοβαρά. Και δεν εννοώ με αυτό ότι είμαστε απερίσκεπτοι, αλλά πουθενά αλλού στον κόσμο δεν συμπεριφέρονται όπως εμείς που για ψήλου πήδημα αγοράζουμε φάρμακα με το κιλό για …περίπτωση ανάγκης και τα κρατάμε μέχρι που λήγουν και τα πετάμε, ή τρέχουμε για συνταγογραφήσεις εξ αφορμής μιας ίωσης ή ενός κρυολογήματος κάνοντας περιττές εξετάσεις μόνο και μόνο επειδή τις καλύπτει το ταμείο χωρίς καν να σκεφτόμαστε τις συνέπειες από άσκοπες ακτινοβολίες κλπ ή γράφοντας ακόμα και για γνωστούς ή φίλους και συγγενείς φάρμακα …μια και επισκεφτήκαμε τον γιατρό!
Μόνο που εμείς αν και … απαίδευτοι, είχαμε συμμάχους και τους «ειδικούς» της υγείας σε αυτό το γαϊτανάκι «εμπορίας» της υγείας που βολεύονταν ιδιαιτέρως από τη δική μας υπερβολή.
Η υπερκατανάλωση φαρμάκων κυρίως αντιβιοτικών, η υπερέκθεση σε ακτινοβολίες( τομογραφίες), οι μη απαραίτητες αλλά συχνότατες καισαρικές τη τελευταία πενταετία, οι ανεξήγητα υψηλές συχνότητες βηματοδοτών (αρκετοί εξ αυτών χωρίς πιστοποιήσεις) κλπ, κατέδειξαν ότι παρά τις προειδοποιήσεις από επιστημονικούς φορείς η περίθαλψη είχε πλέον μπει στην κατηγορία του «εμπορεύματος»(μάρκετινγκ, προμήθειες, εκπτώσεις, «σουίτες» ειδικά πακέτα, κλπ). Και στο εμπόριο, γνωρίζουμε όλοι καλά ότι κυριαρχεί το συμφέρον!
Έτσι με αποτέλεσμα την υπερδιόγκωση της παροχής υπηρεσιών περίθαλψης, η φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα, συνολικά (Νοσοκομεία, Ασφαλιστικά Ταμεία, Φαρμακεία), σε αναλογία με τον πληθυσμό και τους ασθενείς που εμφανίζονται ως χρήζοντες θεραπείας, παραμένει, ακόμη και μετά τις μειώσεις τιμών, τις περικοπές και τους ελέγχους , σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Από την άλλη, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ουδέποτε λειτούργησαν ουσιαστικά προς το συμφέρον των ταμείων, των ασφαλισμένων και του δημοσίου συμφέροντος.
Στην πράξη, ο «έλεγχος» περιοριζόταν στην έγκριση των νοσηλείων, προκειμένου για την νοσοκομειακή περίθαλψη και στην διεκπεραίωση των συνταγών μέσω των φαρμακείων, όποτε κι αν αυτές υποβάλλονταν…
Μήπως λοιπόν είναι καιρός πέρα από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς που πρέπει άμεσα να αυστηροποιηθούν και να εκσυγχρονιστούν θα πρέπει και εμείς να «εκπαιδευτούμε» καλύτερα ως ασθενείς αλλά και ως υπεύθυνοι πολίτες;
*δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
Η Νάνσια Κωσταρά είναι ειδική σύμβουλος και αρθροφράφος στη νέα καθημερινή εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο.
