Σε όνειρα ξένα πλανήθηκα, άλλοτε λαμπερά, λουσμένα με το φως της νιότης και άλλοτε θαμπά και κουρασμένα, πρόσωπα γέρικα ρικνά.
Σε προσδοκίες ανεκπλήρωτες εσκόνταψα κι ελπίδες προδομένες. Τον πόνο ένιωσα των άλλων και ντράπηκα γιατί δεν μού ‘πρεπε να τον αναζητήσω.
Τα πρόσωπα των ανθρώπων που έφυγαν ξεχνώ. Ότι θυμάμαι από φωτογραφίες που κρατώ. Θαμπές κι αυτές ακίνητες στον χρόνο.
Που άφησαν το γέλιο και το κλάμα τους. Που απόθεσαν τις σκέψεις, τους καημούς. Ποιος άραγε θυμάται.
Οι ζωές των άλλων, εκείνων που γνώρισα κι εκείνων που είδα μόνο το ίχνος που άφησαν πίσω τους, με γοητεύουν.
Μα δεν πρέπει, κλέβω από ξένο χρόνο, χρόνο που δεν ανήκει εν τέλει σε κανένα, περαστικοί μονάχα είμαστε, με σύντομο χορευτικό βηματισμό.
Γκρέμια που χάσκουν κι έρημα σπίτια σφαλιστά να μαρτυρούν το πέρασμα εκείνων που έζησαν σ’ αυτά, εικόνες λόγια βουβά να ιστορούν τα πάθη των ανθρώπων, τις χαρές τους.
Κάποιους τους βλέπεις, αλλόκοτοι επισκέπτες, ψάχνουν φαντάσματα αναμνήσεις, τις παιδικές τις μυρωδιές τους ήχους της αυλής τους. Θα πάρουν τον καημό θα φύγουν πάλι κι άλλοι θα μείνουν ν΄ αποθάνουν κι εγώ παρατηρώ να μάθω θέλω, να διευρύνω τον ορίζοντα, περίεργα να δω μέσ’ τις ζωές εκείνων που έζησαν αλλού σε άλλη χώρα, ή σ’ άλλο χρόνο με άλλες συντροφιές και μ’ άλλους τρόπους.
Μα αυτές είναι οι ζωές των άλλων κι εμείς, ένα παράθυρο ανοικτό στον χρόνο, αδύναμο, δεν φτάνει μόνο να ξεχυθούν οι στοχασμοί, να κλέψουμε απ’ το παρελθόν χαρά και πόνο, μονάχα να διαισθανθείς μπορείς, ξεδιάντροπα να λυπηθείς και να χαμογελάσεις.
