Γέμισε όλη η Αθήνα με αφίσες της ΓΣΕΒΕΕ που καλούν σε συστράτευση με στόχο να μην περάσει η κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων. Μάλιστα οι έμποροι παρουσιάζονται στην αφίσα ως “κρατούμενοι – βαρυποινίτες” σε μια καμπάνια ιδιαίτερα σκληρή. Για το θέμα έχω ξαναγράψει την άποψη μου, η οποία είναι η ίδια με το ό,τι συμβαίνει σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο.
Στο Μιλάνο δίπλα στο Duomo την Κυριακή όλα τα καταστήματα είναι ανοικτά, στην Ιστικλάλ της Κωνσταντινούπολης οι καταναλωτές και οι τουρίστες ψωνίζουν μέχρι και την Κυριακή το βράδυ. Μόνο εδώ είμαστε οι ξερόλες και τα κάνουμε όλα τέλεια. Μόνο εδώ (αν και καταστρεφόμαστε) θέλουμε ραχάτι.
Χαζοί δηλαδή όλοι εμείς που δουλεύουμε επιπλέον έως και 20% με 30% για να παίρνουμε 40% ή και 50% λιγότερα. Έξυπνοι οι έμποροι που θέλουν με τον ίδιο κόπο να βγάλουν περισσότερα.
Όμως το θέμα μου δεν είναι αυτό.
Το πρόβλημα είναι πως ακόμα κι αυτήν την καμπάνια τους κατά της κυβέρνησης, οι αθεόφοβοι συνδικαλιστές του εμπορίου την έκαναν με δαπάνη βασισμένη στο Κράτος! Ναι καλά διαβάσατε.
Εσείς, εγώ και οι φορολογούμενοι πληρώνουμε για να διαφημίζουν οι συνδικαλιστές τις ανεδαφικές κι εκτός πραγματικότητας θέσεις τους καθώς η ΓΣΕΒΕΕ έχει λάβει το τελευταίο διάστημα άνω των 20 εκατ. ευρώ σε ποσά από το Κράτος και 400 χιλ. ευρώ μόνο για επικοινωνία και διαφήμιση. Κι όλα αυτά μέσω πόρων είτε του ΕΣΠΑ είτε άλλων προγραμμάτων.
Πως λοιπόν μια διεκδίκηση κατά ενός μέτρου είναι δίκαιη όταν αυτή βασίζεται σε συναλλαγή με το Δημόσιο; Πως είναι δυνατό ένα Κίνημα οποιοδήποτε αιτήματος ή κλάδου να έχει την απαίτηση να διεκδικεί όταν από την άλλη πλευρά πηγαίνει στα ταμεία του Δημοσίου και εισπράττει; Αυτά είναι μοναδικά ελληνικά φαινόμενα σε έναν συνδικαλισμό βαλκανικής κοπής που – δυστυχώς – για να ικανοποιήσει λαϊκιστικές κορώνες δεν θέλει την πρόοδο κι εγκλωβίζει την επιχειρηματικότητα.
Αυτά όμως είναι και τα χαϊδεμένα παιδιά όλων των πολιτικών ηγεσιών που αντί να μιλήσουν απευθείας με τους σοβαρούς επιχειρηματίες, έχουν ορίσει τον κάθε πρόεδρο της ΓΣΕΒΕΕ ως διαμεσολαβητή – νταβατζή σε αυτήν τη διαδικασία. Αποτέλεσμα αυτής της διαμεσολάβησης; Το εμπόριο μένει πίσω, ο εκάστοτςε όμως διαμεσολαβητής εξασφαλίζει άμεση πρόσβαση στα κοινοτικά κονδύλια αλλά και σε βουλευτικές θέσεις ενίοτε.
