Η Γερμανία δυστυχώς, μεθυσμένη από την οικονομική ευρωστία της και προβληματισμένη στην αγχωτική της προσπάθεια προς εξασφάλιση της ενέργειας που χρειάζεται, προχωρά άπληστα και αλόγιστα σε πολιτικούς σχεδιασμούς που προκαλούν πόνο στους άλλους σύμμαχους λαούς της Ευρώπης. Το χειρότερο είναι ότι αυτές οι Γερμανικές μεθοδεύσεις δυσχεραίνουν τους σχεδιασμούς του άξονα ΗΠΑ – Αγγλίας, του οποίου η πρώτη προτεραιότητα είναι η απόσβεση της απειλής που προέρχεται από το ΙΡΑΝ.
Αυτή η τριβή δημιουργεί προς το παρόν περιφερειακές εστίες ποικιλόμορφων συγκρούσεων αλλά κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μια ξαφνική και περισσότερο εκτεταμένη σύγκρουση συμφερόντων, ικανή να χαρακτηρισθεί ως τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.
Πρώτη κίνηση της Γερμανίας υπήρξε ο προσεταιρισμός της Ρωσίας, λογικός φυσικά αφού οι Ρώσοι της εξασφαλίζουν την ενεργειακή της επάρκεια. Ο νέος άξονας αντίστοιχος του συμφώνου Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, οφείλει όμως να εξυπηρετήσει και τα Ρωσικά συμφέροντα τα οποία δεν ταυτίζονται με την προβλεπόμενη διαχείριση των κοιτασμάτων του Αιγαίου από τον άξονα, Ισραήλ – Κύπρος – Ελλάς, που έστησαν οι Αμερικανοί.
Πρώτο θύμα του πολέμου η Ελλάς. Οι πανούργοι Αγγλοσάξονες υπεχρέωσαν την Γερμανία να κτυπήσει την οικονομία μας διότι άστοχοι έως αφελείς πολιτικοί χειρισμοί επεδίωξαν τυφλή προσέγγιση με την Μόσχα.
Στην προσπάθεια τους οι Αμερικανοί να απομονώσουν τους Γερμανούς προσέφεραν στους Ρώσους συμμετοχή στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Αιγαίου την οποία οι Γερμανοί κατάφεραν να βραχυκυκλώσουν με την επίθεση κατά της οικονομίας της Κύπρου, η οποία έτσι όπως κατέληξε εξυπηρετεί απόλυτα τα προσωπικά πολιτικά συμφέροντα του κ. Πούτιν.
Η Γαλλία, στρατηγικός σύμμαχος του Δυτικού άξονα επεχείρησε με την γνωστή πρωτοβουλία της Βαρκελώνης που εξελίχθηκε στην Ένωση για την Μεσόγειο να εξασφαλίσει την συμμετοχή των χωρών της βορείου Αφρικής στον σχεδιασμό των Αμερικανών. Οι Γερμανοί τορπίλισαν αυτή την πρωτοβουλία και υπεχρέωσαν τους Αμερικανούς να περάσουν στην εφαρμογή του σχεδίου ανάγκης, που προέβλεπε την χρήση όπλων.
Προσπάθησαν και πάλι να αντιδράσουν οι Γερμανοί, συνεπικουρούμενοι από τους Ρώσους, αλλά η βόρεια Αφρική εκκαθαρίστηκε αστραπιαία και τώρα είναι η σειρά της Συρίας της οποίας την εκκαθάριση προσπαθούν και πάλι να αποτρέψουν Γερμανοί και Ρώσοι.
Στο παιχνίδι μπαίνουν υποχρεωτικά και οι Τούρκοι, οι οποίοι γνωρίζουν ότι ο στρατηγικός σχεδιασμός των Αμερικανών περιλαμβάνει και την χρήση των Κούρδων κατά του Ιράν, εις τους οποίους ασφαλώς έχουν δοθεί υποσχέσεις δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους.
Οι Γερμανοί υποδαυλίζουν τον Νέο – Οθωμανισμό, όπως αυτός εκφράζεται από τον κ. Νταβούτογλου και συντηρούν την κόντρα των Σύρων με τους Κούρδους, στην προσπάθειά τους να τους προσεταιρισθούν, ενώ οι Αμερικανοί τους υπόσχονται συμμετοχή στα κοιτάσματα του Αιγαίου και αυτό παζαρεύουν σήμερα οι Τούρκοι με την γνωστή ανατολίτικη διάθεσή τους.
Και οι άλλοι στην Ευρώπη τι προσδοκούν και τι σχεδιάζουν; Οι Γάλλοι κρύβονται, οι Άγγλοι παρατηρούν, ελέγχουν και ελίσσονται εις το παρασκήνιο ενώ εκ των υπολοίπων οι μεν νότιοι στραγγαλισμένοι από τους Γερμανούς σύρονται εκλιπαρώντας τη οικονομική τους στήριξη οι δε βόρειοι συμμετέχουν στο Γερμανικό μεθύσι.
Το παιχνίδι είναι για δυνατούς παίκτες. Στο ισχυρό δίδυμο Μέρκελ – Σόϊμπλε αντιστέκονται μόνο περιθωριακοί τύπου Καβαλιέρε ή Ιταλού γελωτοποιού και εγχωρίου Προέδρου της ΕΦΕΕ και λοιπών βουτηρομπεμπέδων.
Το κτύπημα στο Ιράν πρέπει να είναι κοντά. Ακούσαμε ήδη τον Αμερικανό Πρόεδρο να υπογραμμίζει ότι η κατασκευή της Περσικής ατομικής βόμβας ευρίσκεται στο τελευταίο της στάδιο. Δεν έχει σημασία αν αυτό είναι αλήθεια, σημασία έχει ότι το λένε οι Αμερικανοί. Οι ενέργειες των Αμερικανών είναι λογικές και κατανοητές αφού εντάσσονται και εξυπηρετούν έναν συγκεκριμένο σχεδιασμό που είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστός.
Εκείνες όμως των Γερμανών είναι παντελώς παράλογες και ακατανόητες αφού δεν φαίνεται να εξυπηρετούν κανένα ορατό τελικό στόχο. Αντιθέτως φαίνεται ότι μάλλον εμφορούνται από τον ίδιο αρρωστημένο αυτοπροσδιορισμό τους ως χαρισματικού λαού ηγέτη που δικαιούται να άρχει ειλώτων, άποψη που τους επεφύλαξε πόνο και δάκρυα κατ’ επανάληψη στο παρελθόν.
Εμείς φυσικά δείχνουμε ότι δεν ξέρουμε να παρακολουθούμε τους σχεδιασμούς των άλλων και για τον λόγο αυτό απλώς ακολουθούμε τις εξελίξεις των γεγονότων επιτρέποντας αδιαπραγμάτευτα στους άλλους να μας χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.
Χωρίζουμε κατά καιρούς τους λαούς ανοήτως σε εχθρούς και φίλους. Οι άλλοι δεν είναι ούτε εχθροί μας ούτε φίλοι. Ο κάθε λαός επιδιώκει δια των ηγετών του να ικανοποιήσει τα συμφέροντά του και καλά κάμνει.
Ας κάνουμε κι εμείς επιτέλους το ίδιο, αντί να ζητάμε την βοήθεια του ξανθού γένους που πάντα μας χρησιμοποίησε και μετά μας εγκατέλειψε ή εκείνων οι οποίοι από τον 5ο π.Χ. αιώνα μας έρχονται ανελλιπώς, από τον Βορά ή την Δύση σε τακτά διαστήματα και μας λεηλατούν.
Εμείς δεν ανήκουμε στη Δύση αλλά ούτε και στην Ανατολή. Είμαστε το μαξιλαράκι ανάμεσά τους. Όταν το κατανοήσουμε θα βρούμε και τον τρόπο να πορευθούμε στο μέλλον.
