Η συνεννόηση (δεν) άντεξε μια μέρα, κι έτσι, αργοπεθαίνοντας στην θερμοκοιτίδα ως αρρωστιάρικο νεογνό ανέδειξε έμπρακτα αυτήν την φορά την αδυναμία των δυο μεγάλων κομμάτων να διαβάσουν τόσο τις τρέχουσες συνθήκες και τα κελεύσματα της συγκυρίας, όσο και την ίδια την κοινωνία. Έχω γράψει πολλές φορές – και το πιστεύω πιο πολύ παρά ποτέ – πως η μοναδική λύση είναι η προσφυγή στις κάλπες. ΚΙ επειδή αργά ή γρήγορα εκεί θα οδηγηθεί η χώρα ώστε η ίδια η κοινωνία να δώσει τις λύσεις και τις απαντήσεις, το χθεσινό πανηγυράκι, που στήθηκε με ευθύνη των κ. κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, ήταν περιττό.
Όσο οι δυο τους φέρονται όχι ως υπεύθυνη πολιτικοί ηγέτες του πολιτισμένου κόσμου, αλλά ως φύλαρχοι του… Βορείου Αφγανιστάν, τα διαδοχικά βατερλώ τους, όχι μόνον θα αφορούν αλλά και θα εξοργίζουν την κοινωνία. Ο χθεσινός τραγέλαφος των δυο κορυφαίων «κλόουν» του δικομματικού τσίρκου εξαΰλωσε, το ήδη τρωθέν κύρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας, το οποίο με ελάχιστες εξαιρέσεις, φαντάζει πια παντελώς αναξιόπιστο, μπρος σε μια κοινωνία που μοιάζει να «ρουθουνίζει βαριά» σαν ταύρος του Πικάσο από την οργή. Το αποτύπωμα της αναξιοπιστίας έχει πλέον πάρει συγκεκριμένο σχήμα, στα πρόσωπα των κ. κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, το πολύ 12 με 15 εβδομάδες πριν ανοίξουν οι κάλπες…
Ο πρωθυπουργός έχει ήδη, επί της ουσίας, παραιτηθεί μη μπορώντας πλέον να διαχειριστεί την κρίσιμη συγκυρία. Όχι μόνο διότι χθες επί εννέα ώρες είχε αποδεχθεί την μοίρα της εθελούσιας απόσυρσης, αλλά γιατί – κυρίως – όλοι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αναφέρονταν σε αυτόν σε παρελθόντα χρόνο… Και μπορεί να βρήκε έναν εύσχημο τρόπο να περάσει το «μνημόνιο 2» διά της ψήφου εμπιστοσύνης της Κ. Ο. του ΠΑ. ΣΟ. Κ. αλλά το σχήμα που προκύπτει σήμερα έχει αυτόχρημα το χαρακτήρα του υπηρεσιακού με ζωή ως την αρχή του Φθινοπώρου. Την ίδια ώρα, κρίνεται το βράδυ της Κυριακής θα κριθεί ο αυτοσεβασμός των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Όποιος δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε αυτό το θνησιγενές κυβερνητικό έκτρωμα, θα ψηφίζει και το μεσοπρόθεσμο χωρίς αλλαγές. Και θα στηρίζει τον κ. Παπακωνσταντίνου που κάνει εγκλήματα, λέει ψέματα, αλλά δεν είναι ακόμη σίγουρο αν τα πληρώνει…
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει διολισθήσει στην πολιτική γελοιότητα. Περιέφερε ως «επιτυχία» του, τον κυοφορούμενο «συνεταιρισμό» στην διαχείριση του μνημονίου, βάζοντας στην άκρη την διαπρύσια αντιμνημονιακή ρητορική. Τώρα θα το συνδιαχειριζόταν, αρκεί να είχε «κεμέρι» στο γκουβέρνο. Κι έξω η κοινωνία βράζει. Χθες, δε, αυτή η δικαίως οργισμένη κοινωνία, δεν είδε τίποτα που να την κάνει να ελπίζει…
