Berl, ο βάλτος σε κάποια από τις δυτικές διαλέκτους των ελόβιων Σλάβων και
Berlin ο οικισμός του βάλτου στην διάλεκτο κάποιου από τα δασόβια Γερμανικά φύλα που νίκησε τους ελόβιους και τους πήρε το σπίτι.
Berl ή Berlin, ζει ακόμη και ευημερεί στις μέρες μας ως πρωτεύουσα του ισχυρότερου κράτους της Γερμανικής Ευρώπης.
Το Βερολίνο, χτισμένο επάνω σε κάποιο βάλτο του ποταμού Σπέερ, απετέλεσε ανέκαθεν ισχυρή έδρα στρατοκρατών και μιλιταριστών, ειδικά μάλιστα στους τελευταίους δύο αιώνες αλλά και ανήσυχο πολιτιστικό κέντρο, που ή μοίρα το έταξε να γίνει σύμβολο μιας εποχής μίσους και τυφλής αντιπαράθεσης, λόγω του γνωστού τείχους της ντροπής, στην εποχή του ψυχρού πολέμου μεταξύ των δύο παρατάξεων των νικητών της 2ης παγκόσμιας σύρραξης.
Τα δύο μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα των Σοσιαλιστών σε Ιταλία και Γερμανία είχαν ηττηθεί από την συνεργασία του τρίτου, εκείνου των Ρώσων, που συμμάχησε με τις ισχυρές Δυτικές Λαϊκές Δημοκρατίες, συντηρητικών και Φιλελευθέρων της εποχής, εναντίον των αδελφών κομμάτων με τα οποία συνδεόταν κάποτε με το σύμφωνο της ντροπής Molotov – Ribbentrop.
Έτσι λοιπόν μετά την συντριβή του Σοσιαλιστικού άξονα των Φασιστών του Μουσολίνι και των Ναζί του Χίτλερ, ήλθε αναπόφευκτα και η στιγμή της σύγκρουσης των Κομμουνιστών του Στάλιν με τις Δημοκρατίες της Δύσης.
Το τείχος της Ντροπής. Συμβολικά χωρίζει δύο κόσμους επί 28 ολόκληρα χρόνια. Από το βράδυ της 12ης Αυγούστου του 1961, όταν άρχισε να κτίζεται με εντολή του δικτάτορα Στάλιν μέχρι το απόγευμα της 9ης Νοεμβρίου 1989 που κατέρρευσε κάτω από την πίεση του όχλου που αναζητούσε διέξοδο προς την ελευθερία, μετά από τις πρωτοβουλίες ενός φωτισμένου ανδρός, με καταγωγή από την Γεωργία.
Δυο μήνες αργότερα, στις 02.12.1987, στην σύνοδο της Μάλτας, ο κ. Μιχαήλ Γκορμπατσώφ (Михаил Горбачёв) θα συμφωνήσει με τον George Bush, στην διάλυση του συμφώνου της Βαρσοβίας και την απελευθέρωση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης, από τον Σοβιετικό ζυγό.
Έτσι λοιπόν το τείχος της ντροπής έπεσε και ο Σοβιετικός Σοσιαλισμός ακολούθησε την τύχη των άλλων δύο εκδοχών του, του Ιταλικού Φασισμού και του Γερμανικού Ναζισμού αλλά τα σκουπίδια τους σκορπίστηκαν παντού και μολύνουν της Δημοκρατικές Κοινωνίες του σήμερα.
Πράγματι όλο αυτό το απομεινάρι, πληγωμένο όχι μόνο από την αποτυχία του να επικρατήσει σαν ιδεολογικό δόγμα και να κυβερνήσει τον κόσμο αλλά και με την πίκρα της ήττας του από την Δημοκρατία, όχι μόνο δεν δείχνει ίχνος μεταμέλειας αλλά τουναντίον ψάχνει τρόπους να κρύψει τις αμαρτωλές προθέσεις του, να επιβιώσει και να επιχειρήσει ξανά να ηγηθεί του κόσμου.
Αυτοαποκαλούνται «Δημοκρατικοί» και «προοδευτικοί» αλλά δεν ανέχονται άποψη διαφορετική από την δική τους, ούτε την αρχή της πλειοψηφίας σέβονται και στηρίζουν οτιδήποτε αντιδραστικό στον σύγχρονο κόσμο: Τρομοκράτες, Σφετεριστές της εξουσίας, αντάρτες, Φανατικοί πολεμοχαρείς Μουσουλμάνοι, Ακτιβιστές και Δικτάτορες βρίσκονται στην ατζέντα των προτιμήσεών τους.
Η επιχείρηση έκλεισε αλλά αυτοί επιμένουν να κρατούν ανοικτά τα γραφεία της αντιπροσωπείας ενός αποτυχημένου Ολοκληρωτισμού.
Χωρίς σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και με ευκαιριακές πολιτικές επιλογές πλανώνται μεταξύ ενός πρόστυχου Λαϊκισμού και ενός ρομαντικού αλλά και τραυματικού ουτοπισμού. Στηρίζουν την ύπαρξή τους στον διχασμό τον οποίον παράλληλα τον τροφοδοτούν ξένα ή εγχώρια πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα, όπως είχαμε την ευκαιρία να αναλύσουμε πολλές φορές στο παρελθόν.
• Έτσι λοιπόν χώρισαν την κοινωνία στα δυο: Απ’ εδώ οι Αριστερά των καλών και τιμίων ανθρώπων, των Προοδευτικών και Δημοκρατικών που αγαπούν και στηρίζουν τον Λαό.
• Απ’ εκεί η Δεξιά των κλεπτών, ψευτών των αντιδημοκρατικών που καταπιέζουν τον Λαό και θέλουν το κακό του.
Διαλέξτε κόσμε, ποιους προτιμάτε; τους καλούς ή τους κακούς; Το δίλημμα είναι εύπεπτον και εύκολα παγιδεύονται οι αφελείς, οι μετρίας πνευματικής ικανότητας, οι ανεπαρκούς παιδείας και οι αποτυχημένοι της ζωής, αλλά και οι καλοπροαίρετοι με αγαθές προθέσεις.
Λύση σε αυτό το πρόβλημα δεν μπορεί να δώσει κανένας σκουπιδιάρης. Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει ως σκουπιδιάρης. Ανέχεται την ύπαρξή τους και τους αναγνωρίζει το δικαίωμα να λένε ότι θέλουν και να διαμαρτύρονται για οτιδήποτε. Ακόμη και στις παραβατικές συμπεριφορές τους επιδεικνύει κάποια ανοχή.
Αυτό είναι το μεγαλείο της Δημοκρατίας όπως το ανέλυσε ο John Stwart Mill, στο θαυμάσιο βιβλίο του «On Liberty».
Το απαύγασμα του Φιλελευθερισμού είναι η αναγνώριση του δικαιώματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης άποψης και αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά μεταξύ της Δημοκρατίας και των ολοκληρωτικών Σοσιαλιστικών αποτυχημένων πειραματισμών και των Αριστερών υπολειμμάτων τους.
Μόνο η παιδεία μπορεί να λύσει το πρόβλημα και αυτό το ξέρουμε από την εποχή του Πλάτωνα. Ποιος ακούει; είναι κανείς εκεί έξω;
Υ/Γ : Επιμέρους αναλύσεις θα βρείτε στο αρχείο της Εφημερίδας σε σχετικά άρθρα μου, ως «Δεξιά ή Αριστερά, το δίλημμα των αδέξιων» του 2011, καθώς και στα πλέον πρόσφατα «Πόλεμος ξανά» και «Οι πόλεμοι στην γειτονιά μας».
