Ας με συγχωρήσουν όσοι έχουν την όποια διαφορετική γνώμη σχετικά με τα μέτρα κατά της εξάπλωσης του κορωνοϊού. Τη δική μου καθαρά προσωπική που θα εκφράσω σήμερα και που δεν είχα κάνει μέχρι τώρα, ας μου επιτραπεί να την καταθέσω απλά, ψύχραιμα και ρεαλιστικά.
Ως προς τις “αστοχίες” που υπήρξαν μέσα σ’ αυτούς τους δεκατρείς μήνες, μόνο ένας κακοπροαίρετος ή υστερόβουλος άνθρωπος δεν θα δικαιολογούσε, αφού δεν συμβαίνουν μόνο στη χώρα μας. Τα ίδια και χειρότερα σε πολλές περιπτώσεις συμβαίνουν σε πάρα πολλές χώρες, σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.
Η ξαφνική εμφάνιση αυτού του ύπουλου και μέχρι πρότινος άγνωστου ιού, υποχρέωσε και υποχρεώνει τις κυβερνήσεις, όπου γης, να αναθεωρούν συνεχώς τα σχέδια αντιμετώπισης και άμυνας απέναντί του.
Τα όσα λένε και κάνουν συγκεκριμένα κόμματα της αντιπολίτευσης τα οποία δημαγωγούν ανερυθρίαστα, στηρίζουν απλά την κομματική τους προπαγάνδα, παραβλέποντας τις συνέπειες λόγων και πράξεων αναλαμβάνοντας με θράσος το… “ρίσκο” της μετάδοσης του κορωνοϊού.
“Κάτω η χούντα” φωνάζουν διαδηλώνοντας για το “αστυνομοκρατούμενο κράτος” με τα στυλιάρια στον ώμο και τα πανό για τον Κουφοντίνα, προς τέρψιν του κορωνοϊού που κάνει πανηγύρι… βρίσκοντας και άλλο πεδίο “δόξης λαμπρό” για τον πολλαπλασιασμό του.
Όμως ας αφήσουμε όλα τα παραπάνω, όπως μας άφησαν ο Κουφοντίνας και οι υποστηρικτές του εν μία νυκτί κι ας έλθουμε σ’ αυτό που ακούμε συνεχώς πως κουράστηκε ο κόσμος και δεν αντέχει άλλο τον εγκλεισμό, κάτι που σε κάποιο βαθμό και χάριν συντομίας δε θα αγνοήσω.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν θα αγνοήσω και την άποψη, των περισσοτέρων ίσως, οι οποίοι πατώντας στη γη και όχι “πετώντας” στα σύννεφα, συνιστούν ψυχραιμία και υπομονή, επειδή μετά την αιφνίδια, βίαιη και ύπουλη επίθεση που δεχθήκαμε από τον COVID – 19, βρισκόμαστε σε μία άγρια και αδυσώπητη εμπόλεμη κατάσταση κατά την διάρκεια της οποίας έχουν χαθεί χιλιάδες ζωές σε τούτο τον τόπο και εκατομμύρια σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Και εκτός από τις ζωές που χάθηκαν και χάνονται σε καθημερινή βάση, έχουν καταστραφεί επιχειρήσεις που βλέπουν τα οικονομικά τους να καταβαραθρώνονται και το μέλλον τους να φαντάζει άγνωστο.
Απ’ αυτόν τον ανελέητο πόλεμο λοιπόν, που πεθαίνουν δίπλα μας γνωστοί, φίλοι και συγγενείς κάθε ηλικίας και άλλοι βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να χάνονται, πρέπει να προστατευθούμε. Και όχι για εμάς μόνο αλλά και για όλους τους συνανθρώπους μας. Ακριβώς όπως συνέβαινε και στους τελευταίους πολέμους, όταν οι βόμβες έπεφταν από τα αεροπλάνα και έτρεχαν όλοι να κρυφτούν στα υπόγεια καταφύγια για μήνες, αδιαφορώντας για τον “καφέ” ή την “βόλτα” τους. Πάνω και πρώτα από όλα, η ανθρώπινη ζωή.
Αυτά τότε και όχι πολύ μακριά από το σήμερα. Με τη διαφορά πως τώρα, ο θάνατος δεν έρχεται από ψηλά αλλά από τον διπλανό μας επιπόλαιο και ανεύθυνο. Όσο δε για τον σημερινό εγκλεισμό στα σπίτια μας, αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον εγκλεισμό στα κρύα και ανήλια καταφύγια κάτω από τη γη, που έτρεχαν όλοι για να σωθούν από τις βόμβες που έπεφταν μέρα νύχτα σκορπώντας παντού όλεθρο και ατέλειωτο πόνο.
Σήμερα μας ζητούν να κλειστούμε στα σπίτια μας, στο περιβάλλον μας, όπου μπορούμε να απολαύσουμε το καφεδάκι ή, το ποτό μας με τους δικούς μας ανθρώπους, βλέποντας εκπομπές και ταινίες στην τηλεόραση. Να κρατήσουμε κάποιους στοιχειώδεις κανόνες προφύλαξης και να κινηθούμε, όσο αυτό είναι απαραίτητο, εκτός σπιτιού.
Αλλά, όπως είπε και κάποιος εγνωσμένης αξίας συγγραφέας σήμερα σε μια τηλεοπτική εκπομπή, η σημερινή γενιά, ευτυχώς, δεν έχει ζήσει έναν τέτοιο πόλεμο και δεν γνώρισε τον τρόμο και την οδύνη που προκαλεί αυτός, γκρινιάζοντας με το παραμικρό, χωρίς να μπορεί να εκτιμήσει και να διαφυλάξει αυτά που έχουν πραγματική, ουσιαστική σημασία.
Υ.Γ.: Αναφορικά με τη “βόλτα” μας, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ούτε αυτή την έχουμε στερηθεί… Όλοι έξω είμαστε…
