Υπάρχουν πολλές στιγμές που αναρωτιόμαστε εάν στις μέρες μας υφίσταται κάποιο είδος ανθρωπισμού, κάτι παραπάνω από μια πλατιά πνευματική κίνηση. Εκείνο ακριβώς είναι και το σημείο που συναντάμε τον εθελοντισμό.
Ο εθελοντισμός λειτουργεί ως μια έκφραση του ανθρωπισμού και αγγίζει όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης κι επαγγελματικής ιδιότητας.
Η αξία του εθελοντισμού είναι δεδομένη και τον συναντάμε σε ποικίλες μορφές. Υπάρχει ο εθελοντισμός στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, στις διάφορες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που ασχολούνται με την χλωρίδα και την πανίδα της χώρας και υπάρχει και ο εθελοντισμός στον τομέα της πυροπροστασίας.
Κάθε χρόνο στην χώρα μας μετράμε ολοένα και περισσότερες καμένες δασικές εκτάσεις. Δυστυχώς όμως οι επιτήδειοι που καταστρέφουν εκτάσεις πρασίνου βάζοντας φωτιές, υπερισχύουν σε αριθμό από ότι φαίνεται από τους πυροσβέστες και τα μέσα κατάσβεσης που διαθέτουμε σαν κράτος. Γι’αυτό και παρατηρούμε στον τομέα αυτό να γίνεται κινητοποίηση από απλούς πολίτες που θέλουν να βοηθήσουν με όποιο τρόπο μπορούν ώστε να σωθούν οι περιουσίες των συνανθρώπων τους και η δασική κληρονομιά μας, χωρίς να έχουν κάποιο χρηματικό όφελος.
Τέτοιου είδους ενέργειες συναντάμε κατά καιρούς σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, όπως για παράδειγμα στην Τήλο με την μη κυβερνητική ομάδα ΕΛΙΞ με στόχο την πυροπροστασία, στον Δήμο της Αγίας Παρασκευής, σε διάφορους δήμους της Εύβοιας με το πρόγραμμα ΠΡ.ΑΚ.ΣΗ και σε πολλές άλλες περιοχές στη χώρα μας .
Με αφορμή τη φωτιά στο λόφο “Πευκωτό” και την παντελή απουσία εθελοντών στην κατάσβεση της φωτιάς, ερευνήσαμε την ιστορία του εθελεντισμού στη Βούλα. Το 2001, ο τότε Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος, Γιώργος Ρουμπέσης, με αφορμή μια φωτιά που ξέσπασε σε κοντινό δρόμο ξεκίνησε κάποιες πρωτοβουλίες ώστε να οργανωθεί καλύτερα η άτυπη ομάδα εθελοντών πυροπροστασίας, που υπήρχε έως τότε και απαρτιζόταν από μέλη του συλλόγου Πανοράματος Βούλας.
Το 2003 δημιούργησε στην Βούλα γραφείο Πολιτικής Προστασίας με στόχο την άμεση αντίληψη των πυρκαγιών και την αντιμετώπισή τους. Έγιναν συνεργασίες με διάφορους αρμόδιους φορείς και πραγματοποιήθηκαν σχετικά ενημερωτικά σεμινάρια.
Συγκεκριμένα, ο Γιώργος Ρουμπέσης ξεκίνησε μια καμπάνια στον τοπικό τύπο εκείνης της περιόδου με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν 30 άτομα από την παλιά εθελοντική ομάδα του Πανοράματος και από άλλες συνοικίες της Βούλας, με ηλικίες από 18 – 60 ετών, ξεκινώντας μια ολοκληρωμένη και εξειδικευμένη εκπαίδευση την οποία τελείωσαν με επιτυχία.
Η ομάδα που δημιουργήθηκε συναντιόταν 2-3 φορές τον χρόνο στο Δημαρχείο και σε περίπτωση κάποιου συμβάντος, όπως φωτιά ή χιόνια, γινόταν άμεση κινητοποίηση. Επίσης συμμετείχαν σε πολλές κατασβέσεις κυρίως εκτός Βούλας και ήταν οι πρώτοι που ενημερώνονταν σε έκτακτες ανάγκες ώστε να γίνει άμεση δράση. Το 2003 εκλέχθηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Σ.Π.Α.Υ (Σύνδεσμος Προστασίας και Ανάπτυξης Υμηττού) καταφέρνοντας να εντάξει την Βούλα στους υπό προστασία Δήμους ώστε σε περίπτωση ανάγκης το Σ.Π.Α.Υ να έστελνε άμεσα βοήθεια (εθελοντές , υδροφόρες κλπ).
Σύμφωνα με σχετικά στοιχεία, η Βούλα ήταν ο τρίτος Δήμος Πανελλαδικά που έπαιρνε μέρος στο πρόγραμμα αυτό.
Δυστυχώς η σημερινή κατάσταση στον Δήμο της Βούλας διαφέρει πολύ. Από την εκλογή του κ. Σωτηρόπουλου το 2006 κι έπειτα, οι ενέργειες υπέρ της εθελοντικής πυροπροστασίας είναι ελάχιστες και το γραφείο Πολιτικής Προστασίας δεν λειτουργεί. Αποτέλεσμα αυτής της αδράνειας είναι σήμερα ο Δήμος Βούλας να μην έχει καθόλου εθελοντές και στην πρόσφατη φωτιά στο “Πευκωτό” να προστρέξει για βοήθεια μόνο ο υπεύθυνος για την πυροπροστασία κ. Σωτηρόπουλος.
Είναι κρίμα ένας τόσο ευαίσθητος τομέας όσο αυτός του εθελοντισμού να χρησιμοποίητε μόνο ως μέσο εντυπωσιασμού του εκάστοτε υπευθύνου και όχι ως ένα μέσο κοινωνικής αλληλεγγύης που θα προστρέχει όπου υπάρχει ανάγκη. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να γίνονται μεμονωμένες περιστασιακές ενέργειες αλλά καθημερινές εμπεριστατωμένες πράξεις. Θα πρέπει ο εθελοντισμός να γίνει στάση ζωής για όλους μας. Δεν πρέπει για κανέναν λόγο να εφησυχάζουμε. Αν δεν νοιαζόμαστε για το κοινό καλό τότε πως περιμένουμε να προχωρήσει η κοινωνία μας μπροστά; Δεν είναι μάταιο να γίνονται τόσες ενέργειες εθελοντισμού κι εμείς να μην τις υποστηρίζουμε;
