Λογικά σήμερα η Βουλή θα μετατραπεί σε Νέα Σμύρνη. Δίχως νοσηλείες ή συλλήψεις στο τέλος της συνεδρίασης. Μητσοτάκης και Τσίπρας θα «διασταυρώσουν τα ξίφη τους» για το ποιος ευθύνεται για τον «διχασμό» της ελληνικής κοινωνίας. Βρε μανία με αυτό τον διχασμό. Σώνει και καλά να μπούμε στα χαρακώματα και να αρχίσουμε να πετάμε χειροβομβίδες ο ένας στον άλλον. Λες και δεν έχουμε άλλη δουλειά να κάνουμε από το να αλληλοσκοτωνόμαστε.
Λοιπόν, καιρός να κόψουμε τις υπερβολές περί διχασμού. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Ένας αστυνομικός που παρά τις διαταγές βαράει έναν πολίτη ή εκατό χουλιγκάνια που ξεσπάνε με κλωτσιές πάνω στο κεφάλι ενός αστυνομικού, δεν αποτελούν λόγο διχασμού μιας ολόκληρης κοινωνίας. Και δόξα τον Θεό διαθέτουμε τη στοιχειώδη λογική ώστε να καταλαβαίνουμε το ειδικό βάρος κάθε περιστατικού χωρίς να διακατεχόμαστε από σύνδρομα μεγέθυνσης. Διότι αυτός που βάζει έναν μεγεθυντικό φακό πάνω από ένα μυρμήγκι και μετά τρομάζει μ’ αυτό που βλέπει, δεν μπορεί να είναι ο διαμορφωτής της κοινωνικοπολιτικής ατζέντας της χώρας.
Ο Τσίπρας λέει ότι ο Μητσοτάκης προσπαθεί με την αστυνομοκρατία του να μας γυρίσει στη δεκαετία του ’50. Αυτό κι αν είναι αυθαίρετη μεγέθυνση. Πλην ο πολίτης που τη δεκαετία του ’50 ήταν είκοσι χρονών και θυμάται τι γινόταν τότε, αν ζει σήμερα είναι ενενήντα χρονών. Πιο πολύ τον ενδιαφέρει που η κυβέρνηση του εξασφάλισε τις δυο δόσεις του εμβολίου, παρά τρομάζει με τον αστυνομικό που βλέπει στην γωνιά του δρόμου. Εξάλλου έχει την εμπειρία να συγκρίνει εποχές, συνθήκες, επίπεδα ζωής και τρόπους δράσεις πολιτικών ηγεσιών.
Ο δεκαοκτάρης που αποτελεί τον στόχο του Τσίπρα ενδέχεται να τρομοκρατηθεί από πολλά, όχι πάντως από τη δεκαετία του ’50 που ο δεξιός ή αριστερός παππούς του μόλις έβγαιναν από έναν φονικό εμφύλιο. Ας βρει κάτι άλλο ο Αλέξης να του πει για να τρομοκρατήσει και να εξοργίσει τον πιτσιρικά, σε κάθε περίπτωση κραδαίνει λάθος μπαμπούλα μπροστά στα μάτια του. Όταν ο μικρός έχει δει τις σύγχρονες ταινίες τρόμου, ματαίως ο Τσίπρας προσπαθεί να τον φοβίσει με μια παλιά κόπια όπου ο Κρίστοφερ Λη παίζει τον κόμη Δράκουλα.
Αντιθέτως, η αγωνιώδης προσπάθεια του Τσίπρα να επαναλάβει το 2012-15, δεν φαντάζει ούτε τόσο μακρινό, ούτε τόσο ουτοπικό. Η σύγκριση των λόγων και των έργων του τότε και τώρα είναι ευκολότατη, οι πρωταγωνιστές είναι οι ίδιοι, τα επιχειρήματα είναι πανομοιότυπα, οι στοχεύσεις διαυγέστατες. Οπότε ας κόψουμε την πλάκα περί επανάληψης της δεκαετίας του ’50 και ας επικεντρωθούμε στην ολοφάνερη απόπειρα επανάληψης του 2012-15. Ε λοιπόν, ακριβώς επειδή είναι πολύ πρόσφατη εκείνη η περίοδος, δεν υπάρχει κλίμα διχασμού της ελληνικής κοινωνίας κι ας ονειρεύονται οι Συριζαίοι.
Ζήσαμε εκείνες τις εποχές πραγματικού διχασμού, αποφύγαμε τα χειρότερα, ε δεν πρόκειται τώρα να τα ξαναζήσουμε επειδή θέλει να ξαναγίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης. Έχουμε άπαντες (πλην του 3% και των χουλιγκανο-Κουφοντινικών συνοδοιπόρων του) το στοιχειώδες νιονιό να μην παίρνουμε διαταγές για εμφύλιο από την Κουμουνδούρου. Νισάφι πια.
