Η δαιδαλώδης συζήτηση περί λανθασμένων χειρισμών από πλευρά Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έχει στηριχθεί σε σαθρές βάσεις. Και αυτό γίνεται φανερό από την διαλεκτική που αναπτύσσεται γύρω από το ζήτημα.
Για άλλη μια φορά, ένα τεχνικό και ουσιώδες ζήτημα γίνεται αντικείμενο επιφανειακής παραφιλολογίας και συζήτησης επιπέδου καφενείων και τηλεοπτικών παραθύρων πολλές φορές από ανθρώπους οι οποίοι όχι μόνο αγνοούν την σημασία του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή, αλλά δεν γνωρίζουν –ούτε στοιχειωδώς- βασικές έννοιες διεθνούς οικονομικής και συσχετισμών σε πολιτικοοικονομικό επιπεδο.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η παραδοχή από πλευράς τόσο των ευρωπαίων εταίρων μας όσο και του Δ.Ν.Τ για τους επιπόλαιους χειρισμούς στο ρυθμιστικό και δημοσιονομικό πλαίσιο του πρώτου μνημονίου, έγινε όπλο όλου του αντιμνημονιακού κομματικού και ευρύτερα πολιτικού φάσματος. Δικαιολογημένα, έως ένα βαθμό, καθώς δεν είναι παράλογες εκείνες οι φωνές που αιτούνται νηφάλια την επανόρθωση των λαθών.
Η συζήτηση ξεφεύγει όταν το εν λόγω γεγονός γίνεται όπλο με σφαίρες λαϊκισμού και ανέφικτων «πολιτικάντικων» εξαγγελιών περί καταγγελίας κατά του Δ.Ν.Τ και κατά της λιτότητας , συλλήβδην.
Εγκαταλείποντας την διαλεκτική του καφενείου , μεταβαίνουμε στην απτή πραγματικότητα-την οποία σημειωτέον το κομματικό σύστημα στο σύνολό του είτε αγνοεί είτε αποφεύγει να αποδεχθεί. Η αλήθεια είναι πως ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής, στην περίπτωση της Ελλάδας δεν δημιούργησε μια απλή λογιστική σύγχυση, αλλά μια απερίγραπτου εύρους ύφεση.
Υπερδιόγκωση, εμμέσως πάντα, τερατώδη προβλήματα ανεργίας, φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, ενέτεινε την ανάγκη για δημοσιονομική λιτότητα που λειτούργησε καταστροφικά για την εγχώρια αγορά. Δυστυχώς, στην πολιτική η διαφορά κρίνεται στις λεπτομέρειες και αυτή η λεπτομέρεια οδήγησε σε ένα σύνολο επιπτώσεων θλιβερών και βλαβερών.
Ένας ψύχραιμος και ανεξάρτητος παρατηρητής, θα διαπίστωνε το αυτονόητο, δηλαδή την ανάγκη και την επιτακτικότατα επανόρθωσης του λάθους αυτού από την πλευρά των δημιουργών του. Και νομίζω πως αυτή η άποψη είναι η σωστή.
Μια απλή συζήτηση στα πλαίσια του Eurogroup δεν είναι αρκετή. Η ελληνική πλευρά, πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της δίνεται να αποδείξει ότι μπορεί να διεκδικήσει το αυτονόητο, δηλαδή την αποκατάσταση τόσο της αλήθειας όσο και των ζημιών που προκάλεσε ο λάθος υπολογισμός των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών. Και για να επιτευχθεί αυτό, δεν πρέπει να κινητοποιηθεί μόνο η ελληνική πλευρά, αλλά και ολόκληρη η ευρωζώνη, θεσμικά και πολιτικά.
Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η συγκυρία του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή να αποτελέσει επιχείρημα και δικαιολογία υπέρ της χαλάρωσης των μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής προσαρμογής. Γιατί εάν συμβεί αυτό, η χώρα μας θα χάσει αυτομάτως την αξιοπιστία που με τόσο κόπο έχει σταδιακά χτίσει σε επίπεδο ευρωπαϊκής ένωσης.
Το λάθος του Δ.Ν.Τ πρέπει να γίνει στρατηγικά, θεμιτά και ρεαλιστικά εκμεταλλεύσιμο, ενώ παράλληλα η χώρα θα συνεχίζει την ίδια και ίσως αποφασιστικότερη πορεία στο θέμα του εκσυγχρονισμού των δομών της. Με αυτές τις δύο προϋποθέσεις, η ελληνική κυβέρνηση είναι βέβαιο πως θα εξασφαλίσει όχι απλά μια ηπιότερη αντιμετώπιση από πλευράς δανειστών στο πεδίο των δημοσιονομικών, αλλά θα δείξει και διαπραγματευτική πυγμή, υπερτονίζοντας πως παρά την κρίση δεν έχει χάσει το διαπραγματευτικό της βάρος εντός ευρωσυστήματος.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να επισημάνω πως πέραν των οφελών που πρέπει να αξιοποιηθούν στο έπακρο σε επίπεδο υψηλής πολιτικής, μια πιθανή διεκδίκηση επανόρθωσης του λάθους των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών θα είχε θετικό αντίκτυπο και σε επίπεδο κοινωνικής συνοχής : Η κυβέρνηση θα βρει ισχυρότερο έρεισμα στους πολίτες , ενώ το όχημα της εξόδου από την κρίση θα επιταχύνει προς τα εμπρός.
Ρεαλισμός και θάρρος λοιπόν. Αυτά χρειάζονται από μέρους της κυβέρνησης. Απομένει να δούμε εάν θα σταθεί αντάξια των προσδοκιών.
