«Ήρθε η ώρα να φύγουν όλοι αυτοί οι ξεφτιλισμένοι που μας καταστρέψανε και να κυβερνήσει μία από μας». Σας μεταφέρω αυτούσια την μυθική ατάκα της κυρίας που δουλεύει απογευματινή βάρδια στο περίπτερο απ’ όπου προμηθεύομαι τα καπνικά μου. Είμαι χρόνια πελάτης της και δεν χάνει την ευκαιρία, μαζί με το εμπόρευμα να μου πετάει και μία ατάκα για την επικαιρότητα.
Χαρακτηριστική περίπτωση χαριτωμένης ψεκασμένης, αντιεμβολιάστριας, αντισυστημικής, διαρκώς οργισμένης για τα πάντα, αυριανίστριας κάποτε, φανατικής Συριζαίας στην συνέχεια και τώρα τελευταία κομματικά άστεγης πελαγοδρομούσας. Ώσπου χθες, την ξαναβρήκα αίφνης στεγασμένη. Καρυστιανού και τα σκυλιά δεμένα.
Δεν την ρώτησα γιατί, η υποστήριξη της στην μάνα των Τεμπών ήταν αναμενόμενη. Εκεί βρίσκεται η δυνητική πελατεία της κυρίας Καρυστιανού. Στον κοινωνικό χυλό που ανοήτως πιστεύει ότι δεν έχει τίποτα να χάσει – και όταν τα χάσει λόγω της δικής του ανοησίας, πάλι θα του φταίνε οι άλλοι. Ούτε καν την ρώτησα γιατί πιστεύει ότι η κ. Καρυστιανού είναι «μία από μας».
Στα μάτια μου, η προσεκτική, μελετημένη, στιλιζαρισμένη εικόνα που βλέπω, κάθε άλλο παρά σε αυθόρμητο λαϊκό τιμωρό παραπέμπει. Το ανάποδο. Δείχνει σαν μια καλολαδωμένη πολιτική μηχανή, που έχει υπολογίσει τα πάντα ως την τελευταία λεπτομέρεια και κινείται με ακραία επαγγελματικό τρόπο.
Μου έκανε όμως εντύπωση, το «καιρός να κυβερνήσει μια από μας». Οπότε αποτόλμησα να την ρωτήσω: «Δηλαδή εσύ πιστεύεις ότι ο κάθε ένας από σας θα μπορούσε να κυβερνήσει την χώρα;».
Η απάντηση της ήταν κατηγορηματική. «Βεβαίως. Και πολύ καλύτερα από τους ρεμπεσκέδες που μας κυβέρνησαν τα τελευταία πενήντα χρόνια. Διότι εγώ δεν έχω κλέψει. Ούτε η Καρυστιανού. Καιρός είναι να πάνε κάποιοι στην φυλακή. Δεν συνέχισα την κουβέντα, την άφησα στην ευτυχία της πίσω από τον πάγκο του περιπτέρου. Αποχώρησα σύννους και βαθιά ανήσυχος.
Όχι διότι φοβούμαι ότι η Καρυστιανού θα αναλάβει τις τύχες της χώρας. Ούτε η Ζωή, ούτε ο Βελόπουλος. Κάποιοι άλλοι «συμβιβασμένοι» και «πουλημένοι» θα τραβάνε μονίμως το κάρο, για να τους πετροβολούν εκ του ασφαλούς οι περιπτερούδες και οι μπλοκαδόροι. Κάποιοι άλλοι «επαγγελματίες» θα διαπραγματεύονται τα δύσκολα με τους Τραμπ, τους Ερντογάν και τους
ευρωπαίους επιτρόπους, για να μπορούν οι μάγκες και οι μαγκιόρες του πολιτικού περιθωρίου να λένε «θέλω μια άλλη πολιτική», δίχως να νιώθουν την ανάγκη να εξηγήσουν ποια είναι αυτή η «άλλη πολιτική».
Αυτό που με ανησυχεί είναι η σύναξη πολλών «εντίμων» και «καθαρών» που δηλώνουν πανέτοιμοι να κυβερνήσουν. Και η βλακώδης πίστη ενός μεγάλου μέρους του κοινού, στην «εντιμότητα» και στην «καθαρότητα» τους. Διότι όλοι αυτοί μαζί, οι αρχηγοί και το κοινό τους, δεν μπορούν να χτίσουν ούτε καλύβα αλλά μπορούν άνετα να βάλουν τρία μασούρια δυναμίτη και να γκρεμίσουν μέσα σε πέντε λεπτά ένα μέγαρο που χρειάστηκε δεκαετίες να φτιαχτεί.
Να ξέρουμε ένα πράγμα. Έντιμος και καθαρός, δεν είναι αυτός που δεν έχει εξαγοραστεί. Είναι αυτός που πήγαν να τον εξαγοράσουν και είπε «όχι». Ως τότε, παριστάνει τον έντιμο εκ του ασφαλούς, καθότι στην πιάτσα δεν έπιανε ούτε ευρώ. Ας αποκτήσουν πρώτα αξία, ας αρνηθούν στην συνέχεια να την βγάλουν στο σφυρί κι ύστερα ας έρθουν να μας κοκορευτούν για την εντιμότητα τους. Ως τότε, ενδέχεται απλώς να προσπαθούν να λάβουν μέρος στην δημοπρασία.
Δημήτρης Καμπουράκης – liberal.gr
