Δεν πρόλαβε καλά καλά να βγει η χώρα από τη δεκαετή κρίση και να στεγνώσει η μελάνη από την υπογραφή της εξόδου από την επιτήρηση, και το πολιτικό προσωπικό της αντιπολίτευσης, άρχισε να πυροβολεί κατά ριπάς στηρίζοντας ανέξοδα κάθε μαξιμαλιστικό αίτημα και πλειοδοτώντας ανεύθυνα σε όσα ανακουφιστικά μέτρα κι αν πάρει η κυβέρνηση.
«Να δοθεί 13ος και14ος μισθός σε δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους», απαιτεί ο Πολάκης, «φιλοδώρημα» το επίδομα επικινδυνότητας στους ένστολους αποφαίνεται ο Κατρίνης, «ψίχουλα» τα δωρεάν φάρμακα στους χαμηλοσυνταξιούχους κατά την Κωνσταντοπούλου, «κοροϊδία» η (τέταρτη) αύξηση του κατώτατου μισθού σύμφωνα με τον Κουτσούμπα, «ημίμετρο» η αυτοτελής φορολόγηση των εφημεριών των γιατρών κατά τον Βελόπουλο.
11.000 υγειονομικοί προσλήφθηκαν την τελευταία πενταετία μαζί με 33.000 δασκάλους και καθηγητές.
Φτάνουν ;
Κατά την αντιπολίτευση όχι.
Αλλά και οι διπλάσιοι να ήταν, κανείς δεν θα έλεγε μπράβο. Απλά θα απαιτούσαν κι άλλους.
1.500 εποχικοί δασοπυροσβέστες μονιμοποιούνται σύντομα από ένα σύνολο 3.000.
«Άδικο που δεν προσλαμβάνονται όλοι, καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες», κατά τον Ανδρουλάκη.
Κανείς δεν ασχολείται με τη δημοσιονομική επίπτωση που θα υπάρξει, αν ικανοποιηθούν όλα αυτά τα αιτήματα, αν υποθέσουμε ότι τα παίρνει στα σοβαρά και τοις μετρητοίς.
Ξεχάστηκαν γρήγορα και η κρίση και τα μνημόνια και οι επώδυνες περικοπές μισθών και συντάξεων.
Λες και συνέβησαν σε άλλη χώρα, για άλλο λαό και σε κάποιο εντελώς μακρινό ιστορικό παρελθόν.
Αλλά αν ξαναγίνει η στραβή και το καράβι ξαναπέσει σε ξέρα, θα φταίει πάλι η τότε Μέρκελ, ο τότε Σόιμπλε και το τότε μισητό ιερατείο των Βρυξελλών.
Όλοι δηλαδή εκτός από τους ντόπιους Μαυρογιαλούρους.
Που έτσι έμαθαν και έτσι κάνουν γιατί έτσι αντιλαμβάνονται το νόημα της πολιτικής.
Ο σταυρός να μπαίνει, αυτιά να χαϊδεύονται και η χώρα στάχτη και μπούρμπερη.
Παλιά τακτική και δοκιμασμένη. Αλλά πάντα καταστροφική.
