Ο Ανδρέας Λοβέρδος δε μιλά ποτέ τυχαία, ούτε ατεκμηρίωτα. Κι επειδή ακούσαμε από χθες να λέγονται πολλά για την παρέμβαση – καμπανάκι του υπουργού υγείας- του μοναδικού υπουργού με θετικό πρόσημο προσφοράς, στο πλαίσιο τούτης ’ δω της παράλυτης κυβέρνησης – ίσως θα έπρεπε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές, το «μανιφέστο», όπως το είπαν κάποιοι, του σημαντικού επτανήσιου πολιτικού – αλλά και, κάτι που λείπει από την πολιτική ζωή του τόπου, πνευματικού ανθρώπου.
Ακόμη κι αν η τοποθέτηση του Α. Λοβέρδου εκληφθεί ως «προάγγελος» εξελίξεων, το σημαντικό είναι πως διατυπώθηκε και συνιστά μια ορθή τοποθέτηση. Δεν υπάρχει ούτε ένας σοβαρός αναλυτής της πολιτικής ζωής και των τεκταινόμενων σε αυτήν που να μην στοιχηματίζει σε ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις με απόληξη την προσφυγή στις κάλπες τον προσεχή Σεπτέμβριο.
Δεν υπάρχει ακόμη κανείς που να μην ομολογεί πως αυτή η κυβέρνηση τέλειωσε, ήδη, τον χρόνο της αποτελώντας πια ένα άθροισμα αποτυχημένων και αμήχανων υπουργών, που σχοινοβατούν ανάμεσα στο πολιτικό κόστος και τα συμπλέγματα των ιδεολογικών τους εμμονών.
Ο μοναδικός επιτυχημένος από όλους αυτούς δεν θα μπορούσε παρά να είναι εκείνος που θα «χτυπήσει» το καμπανάκι διότι γνωρίζει πως ο ίδιος έκανε τα πάντα για να μην αποτύχει τόσο οικτρά η κυβέρνηση… Βγήκε λοιπόν και τα είπε, προλαβαίνοντας ή προαγγέλοντας πρωθυπουργικές προθέσεις – δεν έχει και τόση σημασία αυτό – οι οποίες θα πάρουν σύντομα σάρκα και οστά. Το θέμα είναι πως ο Λοβέρδος δεν κρύφτηκε. Ούτε μπήκε στη διαδικασία να υπερασπιστεί ψεύτικες … «επιτυχίες» και στιγμιαία οράματα.
Αντί λοιπόν να ψάχνουμε για θεωρίες συνωμοσίας, στα λόγια ή τα γραφτά, ενός – και μοναδικού, στην παρούσα κυβέρνηση- πετυχημένου υπουργού, θα έπρεπε απλώς να ευχόμασταν, να είχε … πολλούς Λοβέρδους η πολιτική μας ζωή. Τότε θα ήταν πιο πολλοί οι πολιτικοί που θα μπορούσαν να κοιτάξουν τους πολίτες στα μάτια…
