Ειλικρινά προσπαθώ να καταλάβω αν ο λόγος που αρθρώνει, όταν καλείται να δικαιολογήσει τις αποφάσεις του, ο Υπουργός Οικονομίας είναι τέτοιος, εξαιτίας της πολιτικής του απειρίας ή ενός ανεπιτήδευτου αυθορμητισμού, όταν σε παρεμβάσεις τύπου «ο κόσμος πεινάει…» τοποθετείται με το «Αντιλαμβάνομαι, αλλά εγώ πρέπει να κάνω ….τη δουλειά μου(!)» και οι απαντήσεις του περιορίζονται μόνο σε δείκτες και ισολογισμούς.
Η κυβέρνηση πρέπει να λάβει σοβαρά υπ’όψιν της ότι τα νούμερα μπορεί να τους βγάλουν «καθαρούς» στις εκθέσεις αλλά υπόλογους στους πολίτες.
Η ευημερία των αριθμών δεν μπορεί ποτέ να είναι σημαντικότερη από αυτή των πολιτών. Από την άλλη πλευρά ο κ. Στουρνάρας οφείλει να καταλάβει ότι, ως υπουργός Οικονομικών – ακόμα κι αν είναι εξωκοινοβουλευτικός- είναι και πολιτικός και ουχί μόνο τεχνοκράτης.
Βέβαια, όπως έλεγε και ο Κλίντον, η πολιτική μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά στο τέλος τα αποτελέσματα θα προκύψουν στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας που υπακούει πρωτίστως στον νόμο της κοινής λογικής. Εδώ όμως είναι Ελλάδα και η κάθε του κουβέντα έχει άλλη βαρύτητα, παίρνει διαστάσεις και ερμηνεύεται κυρίως πολιτικά και λιγότερο οικονομικά, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την κυβέρνηση και τους στόχους της.
Γι αυτό, χωρίς απαραίτητα να αναφερόμαστε στην απόκλιση από τους στόχους , αλλά στην αποκατάσταση κάποιων αδικιών, καλό θα ήταν κάποιες αποφάσεις να μην παίρνονται τόσο βιαστικά.
Μπορεί στ΄ αλήθεια στην περίπτωσή μας ο «χρόνος να ‘ ναι χρήμα» και το κυβερνητικό μότο να πρέπει να είναι «ο χρόνος μας κυνηγάει» , από πότε όμως κάτι τέτοιο σημαίνει ότι αποφασίζουμε αβασάνιστα; Από την στιγμή που η Ελλάδα κατέχει πια το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη με 26,8%, ξεπερνώντας την Ισπανία που ήταν πρώτη σε ανεργία, 60% στους νέους με την πιο παραγωγική ομάδα 35-45 να πλήττεται ανεπανόρθωτα, και όσοι απέμειναν με μισθό και μεροκάματο να «τσακίζονται» από τους φόρους, κάποια πράγματα πρέπει να επανεξετασθούν.
Πώς γίνεται να επιζητάμε την ανάπτυξη αλλά να «χτυπάμε» την ιδιοκτησία και την προκοπή; Πώς εξηγείται να επιζητάμε να κινηθεί η αγορά αλλά την ίδια ώρα να αδειάζουμε τις τσέπες επιχειρηματιών, εμπόρων, καταναλωτών; Και με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις, πόση βάση έχει η τοποθέτηση του Γενικού Γραμματέα του Υπ. Οικονομικών, για την ανάγκη ακόμα μεγαλύτερης μείωσης του κατώτατου μισθού έστω και στο πλαίσιο της ανταγωνιστικότητας; Από την εμπειρία όλων, όταν κάτι τέτοιο λέγεται από κυβερνητικά χείλη, αν δεν ισχύει, πρέπει άμεσα και επίσημα να διαψευστεί.
Ειδάλλως, η δήλωση αυτή προδίδει ότι ως άποψη-εκδοχή έχει ήδη πέσει προς διερεύνηση στο τραπέζι και απλά είναι θέμα χρόνου να το..λουστούμε!
*δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
Η Νάνσια Κωσταρά είναι ειδική σύμβουλος και αρθροφράφος στη νέα καθημερινή εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο.
