Τελικά φαίνεται ότι η κυρία Μέρκελ αναδεικνύεται σε μια νέα σύγχρονη σιδηρά κυρία της Ευρώπης. Η διαμάχη της με την άλλη σκληρή κυρία, την Γαλλίδα Λαγκάρντ καλά κρατεί και το αντικείμενο αυτής της διαμάχης μας αφορά άμεσα αφού αναφέρεται στην ευθύνη των χειρισμών του ελληνικού προβλήματος και της επιλογής των μέτρων ώστε το χρέος μας να καταστεί βιώσιμο. Εμείς, έντρομοι θεατές του αγώνα, δείχνουμε να προτιμάμε την Αγγέλα αλλά ευχόμαστε να νικήσει η Χριστίνα, για να γλιτώσουμε από την φαρμακερή αγκαλιά της.
Αυτός ο αγώνας είναι προφανώς δύσκολος και ιδιαίτερα επικίνδυνος για εμάς, όχι τόσο ως προς την έκβασή του αλλά κυρίως ως προς την διάρκειά του. Ο χρονισμός των δικών μας χειρισμών διαθέτει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών γιατί βρισκόμαστε ήδη στο ταπί, αφού πριν ξεκινήσουν το bras de fer οι δύο κυρίες φρόντισαν να μας φορτώσουν ξύλο. Πως αλλιώς να ονομάσουμε τα μέτρα που μας υποχρέωσαν να πάρουμε με τα μνημόνια προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο αναγκαστικός δανεισμός μας.
Τα μέτρα αυτά τα οποία επιβάλει συνήθως το ΔΝΤ, συνοδεύονται και από μια υποτίμηση του νομίσματος της δανειζόμενης χώρας. Στην περίπτωση της Ελλάδος όμως η αθέμιτη δραστική φτωχοποίηση, δεν αντισταθμίστηκε από την απαραίτητη υποτίμηση και προκάλεσε την εσωτερική κατάρρευση του οικοδομήματος της οικονομίας. Έσπασαν οι συνδετήριοι κρίκοι της παραγωγής, διελύθησαν οι λειτουργικοί μηχανισμοί, επλήγησαν θανάσιμα τόσο οι βασικές όσο και οι συμπληρωματικές αναλογικές σχέσεις που εξασφάλιζαν την ροή της παραγωγής, τα λεφτά δραπέτευσαν στο εξωτερικό και ήλθε η ύφεση που έστειλε στην ανεργία περισσότερα από δύο εκατομμύρια ανθρώπους, εργάτες και επιστήμονες.
Η καθολική αποτυχία της λύσης που μας επέβαλαν είναι πλέον γεγονός και δεν αμφισβητείται από κανένα. Το αποδεικνύουν τα αποτελέσματα που έχουμε και φυσικά η δραματική διαμάχη μεταξύ των δύο κυριών, επί του πρακτέου.
Η πτωχή και ανόητη Ελλάς δεν είχε τότε, πριν μπει στο 1ο μνημόνιο πρόβλημα δανεισμού. Είχε εξασφαλισμένη βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση από τις αγορές και μόνο πρόβλημα πρωτογενούς ελλείμματος είχε αυτό το κακό και σπάταλο Ελληνικό κράτος.
Αυτό το πρωτογενές έλλειμμα μας λένε τώρα ότι δεν υπάρχει πια. Το πρόβλημα θεραπεύτηκε. Εύγε. Μας φόρτωσαν όμως ένα νέο πρόβλημα, εκείνο του μη διαχειρίσιμου χρέους που πριν επιχειρήσουν να μας θεραπεύσουν δεν είχαμε. Μας το φόρτωσαν έτσι, σαν κρυολόγημα και μας έριξαν κοφτές βεντούζες για να γιάνουμε. Έλα όμως που οι κοψιές αφόρμισαν και δεν λένε να κλείσουν.
Τι θα κάνουμε τώρα κυρίες μου; Ακόμη και αν βρείτε λύση αύριο το πρωί η επαναφορά της οικονομίας μας στην προτεραία κατάσταση θα απαιτήσει χρόνο. Πολύ χρόνο. Ίσως και 20 χρόνια.
Και μέχρι τότε η Ελλάς θα πονά. Θα πονά χωρίς να φταίει αφού θα πληρώνει τα λάθη των γιατρών, αρχής γενομένης από εκείνο τον αχαΐρευτο που έπεισε τότε τους πλέον ανοήτους των Ελλήνων ότι λεφτά υπήρχαν και δεν χρειαζόταν να γίνει τίποτε άλλο παρά να τα μοιραστούμε. Έτσι μας έβαλε στο λούκι ο αρχίατρος.
