Ζούμε μια «στημένη» καθημερινότητα – κι άλλους τους πικραίνει αυτό, άλλους τους πωρώνει. Δεν είναι μόνον το ποδόσφαιρο που έχει πέσει θύμα αδίστακτων τρωκτικών και απαξιώνεται, δίχως να το αξίζει, από ανθρώπους δήθεν ανυποψίαστους.
Είναι και η δημόσια ζωή που στροβιλίζεται με ίλιγγο στη λογάρια των προγραφών. Είναι και ο πνευματικός κόσμος που απονευρώνεται, είναι κι ο Αξιακός μας κώδικας που καταρρέει σα να ήταν πριν μια νεφελώδης ψευδαίσθηση για όλους μας. Ψιθυρίζονταν, λένε, πολλά για τους παράγοντες του ποδοσφαίρου και να που τώρα τραβήχτηκε το πέπλο και μοιάζουν όλοι έκπληκτοι. Κι ας συναγελάζονταν πολλοί κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες με αρκετούς από τους όψιμα εκτεθειμένους σπεκουλαδόρους του ποδοσφαίρου.
Το πα κι άλλοτε. Το ποδόσφαιρο το λατρεύω, τον ΟΛυμπιακό τον έχω ψηλά, όχι στη «μονόπολι» της εκτόνωσης, αλλά στο θόλο του πιο πολύτιμου «περιττού» πράγματος. Αλλά στα βρόμικα λεφτά κάποιων από αυτούς, στήθηκαν πολιτικές καριέρες, θεμελιώθηκαν είδωλα. Που συζητιούνται κι αυτά στην πιάτσα – καλό θα ήταν να συνοδεύσουν κι αυτά την πομπή των διαπομπευμένων. Τότε θα αποκαλυφθεί ποιος στηρίζει ποιον, ποιος κάνει τα στραβά μάτια σε ποιου την σκοτεινή κι υπόγεια δράση. ΤΗν ίδια ώρα το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται ακατάβλητο.
Για να δούμε αν ο υπουργός οικονομικών θα «ψήσει» σήμερα τον «εξεγερμένο» βουλευτή Κοζάνης για να στηρίξει την συνέχιση της οικονομικής αιμορραγίας διά του μεσοπρόθεσμου. Αν ζούσε σήμερα, εδώ ο διορατικός Τζορτζ Όργουελ κι έγραφε ξανά , στους καιρούς που ζούμε, τη «Φάρμα των Ζώων» θα χώριζε σίγουρα την Κ. Ο. του ΠΑΣΟΚ σε δυο συνομωταξίες. Στους «λαγούς» και τις «κότες». Θα άφηνε σίγουρα ο γεννημένος, στις Δυτικές Ινδίες, συγγραφέας τον κ. Αθανασιάδη και τον κ. Ρομπόπουλο να αποφασίσουν από μόνοι τους που θέλουν να ανήκουν. Διότι η Ελληνική κοινωνία θα ζητεί για πολλές γενιές απαντήσεις. Οι οποίες δεν δίνονται με πισωγυρίσματα…
