Η είδηση για τη σύλληψη έξι ατόμων στο Ζεφύρι της Αττικής, που είχαν στήσει ολόκληρο τηλεφωνικό κέντρο και εξαπατούσαν, κυρίως ηλικιωμένους, δεν μου προκάλεσε απλώς αγανάκτηση. Μου προκάλεσε ένα πικρό μειδίαμα αναγνώρισης. Γιατί το τελευταίο διάστημα, ο σταθερός και ο κινητός μου αριθμός έχουν στοχοποιηθεί κανονικά.
Δεν μιλάμε για μία και δύο απόπειρες. Μιλάμε για οργανωμένη, μεθοδική, σχεδόν… καλλιτεχνική προσέγγιση.
Πρώτα ήταν το «Λογιστήριο». Ήταν λέει ο βοηθός του Λογιστή μου (που ο λογιστής μου δεν έχει βοηθό). Είχα, λέει, επιστροφή παρακρατηθέντων αναδρομικών. Μου μιλούσε με χαρούμενο ύφος αφού μου έφερνε μια πολύ καλή είδηση για μένα. Σχεδόν ένιωσα τύψεις που δεν πανηγύρισα για τα χρήματα που υποτίθεται περίμεναν να προστεθούν στον τραπεζικό μου λογαριασμό.
Μετά ήρθε η «ΔΕΗ». Απλήρωτοι λογαριασμοί. Σε δύο ώρες θα μου έκοβαν το ρεύμα. Το επείγον της κατάστασης ήταν τέτοιο που αν δεν ήξερα πως είμαι συνεπής, θα είχα ήδη αρχίσει να ψάχνω φακούς και κεριά.
Και ύστερα, το αριστούργημα.
Το κόλπο με το αλουμινόχαρτο – live μετάδοση από το «συνεργείο»
Με καλούν πάλι δήθεν από τη ΔΕΗ. Σοβαρή διαρροή στο σπίτι μου. Κίνδυνος καταστροφής ηλεκτρικών συσκευών. Κίνδυνος για κοσμήματα και μετρητά.
Σε παίρνουν πρώτα στο σταθερό. Σου λένε τα προκαταρτικά. Μετά σε καλούν στο κινητό και σου ζητούν να μην κλείσεις το σταθερό. Προφανώς για να μην ειδοποιήσεις την Αστυνομία και ίσως να αφουγκράζονται και τους θορύβους μέσα στο σπίτι.
Σου δίνουν όνομα υπαλλήλου και αριθμό μητρώου. Σου ζητούν να τα γράψεις και να τα επαναλάβεις. Θέλουν να σιγουρευτούν ότι τους παίρνεις στα σοβαρά.
Και μετά αρχίζει η παράσταση:
– Πόσες πρίζες έχει το σαλόνι;
– Πόσες η κρεβατοκάμαρα;
– Πόσες η κουζίνα;
Καλύψτε τις πρίζες με αλουμινόχαρτο. Βάλτε τα κοσμήματα σε αλουμινόχαρτο. Ακουμπήστε τα στο τραπεζάκι του σαλονιού. Βάλτε και τα μετρητά.
Και κάποια στιγμή ακούω την ατάκα που πραγματικά θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου:
«Κυρία μου, δεν τα βάλατε όλα. Ο μετρητής μου δείχνει ότι υπάρχουν κι άλλα!»
Εκεί ομολογώ ότι το… γλέντησα. Ήθελα να ακούσω μέχρι πού φτάνει η φαντασία τους. Να καταλάβω από πρώτο χέρι τι σκαρφίζονται για να ξεγελάσουν τα υποψήφια θύματα.
Το «συνεργείο» όπως έμαθα εκ των υστέρων, “δούλευε” κανονικά στη γειτονιά μας. Το ίδιο τηλεφώνημα δέχθηκαν και άλλοι ένοικοι της πολυκατοικίας, αλλά και σπίτια στη γύρω περιοχή. Ήταν οργανωμένοι. Συστηματικοί.
Μετά από μισή ώρα «επιχείρησης», με ρωτούν αν η πολυκατοικία έχει θυροτηλέφωνο με κάμερα. Τους λέω πως η θυροτηλεόραση είναι χαλασμένη. Μου ζητούν να πατήσω το κουμπάκι του κλειδιού πέντε φορές. Προφανώς ήταν το σινιάλο για να ανοίξει η πόρτα στον “συνεργάτη” που ήταν απ’ έξω για να ακολουθήσει η τελευταία φάση: “Αφήστε τα κοσμήματα και τα χρήματα στο πατάκι της εξώπορτας….”
Εκεί βαρέθηκα και δεν ανταποκρίθηκα. Κατάλαβαν κι εκείνοι ότι τόση ώρα μιλούσαν στο βρόντο.
Στο μεταξύ, ο γιος μου από άλλο τηλέφωνο είχε καλέσει το αστυνομικό τμήμα. Τον παρέπεμψαν στο τμήμα Ασφάλειας. Δεν το σήκωσε ποτέ κανείς.
«Σας καλούμε από την Ασφάλεια Αλεξανδρούπολης»
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μου προέκυψε και «ατύχημα» που υποτίθεται προκάλεσε το αυτοκίνητό μου. Ο κύριος στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν, λέει, από την Ασφάλεια.
Από την κουβέντα μας προέκυψε ότι τηλεφωνούσαν από την… Αλεξανδρούπολη. Ότι σίγουρα είμαι η κυρία που ψάχνουν. Ότι η Ασφάλεια δεν κάνει ποτέ λάθος.
Πόσο ν’ αντέξει κανείς;
Τον έστειλα εκεί που έπρεπε.
Εγώ.
Κάποιοι άλλοι, όμως, δεν αντέχουν. Πανικοβάλλονται. Πείθονται. Και πέφτουν θύματα.
Το πρόβλημα δεν είναι το «σενάριο» – Είναι η στόχευση
Αυτό που με σοκάρει δεν είναι μόνο η ευρηματικότητα. Είναι η ψυχολογική πίεση. Το επείγον. Ο φόβος. Η επίκληση στην «αυθεντία». Το δήθεν όνομα, ο αριθμός μητρώου, ο μετρητής που «δείχνει κι άλλα».
Είναι μια καλοστημένη παράσταση με συγκεκριμένο στόχο: τον πανικό. Και ο πανικός είναι κακός σύμβουλος.
Η είδηση για το τηλεφωνικό κέντρο στο Ζεφύρι δείχνει ότι πρόκειται για οργανωμένες ομάδες. Δεν είναι «ένα παιδί που κάνει μια φάρσα». Είναι επαγγελματίες της εξαπάτησης. Με σενάριο. Με ρόλους. Με καταμερισμό εργασίας.
Εγώ είχα την πολυτέλεια να το δω σαν θέατρο του παραλόγου. Να το αντέξω. Να το γυρίσω σε ειρωνεία.
Μια ηλικιωμένη που ζει μόνη της, όμως; Ένας άνθρωπος που φοβάται ότι θα του κόψουν το ρεύμα; Που πιστεύει ότι κινδυνεύει το σπίτι του;
Εκεί το «αλουμινόχαρτο» παύει να είναι αστείο.
Γίνεται παγίδα.
Υ.Γ. Εύχομαι αυτή η προσωπική μου εμπειρία να διαβαστεί από ανθρώπους που διστάζουν, φοβούνται και σκέφτονται να υπακούσουν σε «οδηγίες» από το τηλέφωνο. Αν έστω και ένας κλείσει τη γραμμή και πει «δεν πείθομαι», τότε κάτι κερδίσαμε. Οι απατεώνες ποντάρουν στον πανικό. Η ενημέρωση είναι η καλύτερη άμυνα.
