Ο Γιώργος Ρουμπέσης είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Άγγελου Αποσταλάτου “ΔΑΔΑ με ΟΡΑΜΑ”.
Τι να πει κανείς για την προεκλογική περίοδο πού διανύουμε; Από τη μια είναι να γελάει κανείς από την ευτέλεια και την ασυνέπεια κάποιων υποψηφίων συμβούλων, που μεταπηδούν σε συνδυασμούς τους οποίους χθες ακόμη περιφρονούσαν. Κι από την άλλη είναι να κλαίει βλέποντας τη διαφθορά που έφτασε στο να εξαγοράζει συνειδήσεις. Κι έχουν οι σαλταδόροι και το θράσος να ευαγγελίζονται την «πρόοδο» και τον «εκσυγχρονισμό», γλύφοντας εκεί που έφτυναν!
Τελευταίο, αλλά όχι μοναδικό δείγμα αυτού του εξευτελισμού, μας πρόσφερε σύμβουλος και στενή συνεργάτις του Άγγελου Αποστολάτου. Της αφιερώνω ένα ποίημα του Καβάφη – ας το θυμηθεί:
Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και σύ τα δέχεσαι αυτά…
Όμως για τον απλό ψηφοφόρο αυτές οι εκλογές θα είναι και μια καλή ευκαιρία για κοσκίνισμα και ξεκαθάρισμα ανθρώπων. Γιατί στην περίοδο αυτήν θα φανεί ξεκάθαρα ποιοι πραγματικά δουλεύουνε για το καλό του τόπου τους και ποιοι για το ιδιοτελές τους συμφέρον. Αυτούς ο κόσμος θα τους αποβάλει , θα τους ξεράσει… Και να μην περάσει από κανενός το μυαλό ότι ο κόσμος ξεχνάει. Μην υποτιμούν τη νοημοσύνη του κόσμου, νάναι βέβαιοι ότι ο κόσμος θυμάται πολύ καλά…
Αρκετά όμως έγραψα για αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες, σταματάω εδώ.
Θέλω να καταθέσω τη δική μου άποψη για το πώς βλέπω τη στάση ενός ανθρώπου, πού θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά είτε σαν Δήμαρχος, είτε σαν Δημοτικός Σύμβουλος πού θέλει να σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους και με τη στάση του και μόνο να προκαλεί το σεβασμό στο πρόσωπό του και το έργο του.
Ο Δημοτικός Άρχοντας, στην πραγματικότητα δεν πρέπει να είναι άρχοντας – δυνάστης , αλλά άρχοντας-υπηρέτης και αν ακούγεται αντιφατικό, σας διαβεβαιώνω δεν είναι.! Πάνω σε αυτή την αρχή πρέπει να στηρίζεται το οικοδόμημα πού λέγεται Δημοτικό Συμβούλιο, δηλαδή να είναι μία σύναξη ανθρώπων πού έχουν σκοπό να συμβουλέψουν, έτοιμων να υπηρετήσουν τον δημότη και τις όποιες ανάγκες του, και όχι να το «παίξουν εξουσία» και να κάνουν μικρορουσφέτια και να υπόσχονται τον ουρανό με τ’ άστρα, προκειμένου να εξασφαλίσουν μερικές ψήφους.
Ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο πρέπει να είναι άνθρωποι της προσφοράς , γεννημένοι εθελοντές , έτοιμοι να βγουν στο δρόμο και να αφουγκραστούν το σφυγμό και την ανάσα του διπλανού τους, να την καταλάβουν και να κάνουν ό, τι μπορούν για να προσφέρουν το καλύτερο. Να μη θυμούνται το δημότη τρείς μήνες πριν τις εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια.!
Θέλουμε τους Συμβούλους ανθρώπους που δεν μπαίνουν σε μικροπολιτικά παιχνιδάκια , δεν ενδίδουν σε συμφέροντα , σε παράγοντες , σε κάθε λογής επιχειρηματίες, είναι προσηλωμένοι στο έργο τους και στην προσφορά τους και είναι, θα το επαναλάβω: κοντά στον κόσμο , στο δημότη!
Και όταν οι συνθήκες το απαιτούν , θα βγει και στο δρόμο μπροστάρης για να διεκδικήσει το δίκαιο και το καλό του τόπου του. Δε θα διστάσει να κοντραριστεί με τα οργανωμένα συμφέροντα , με την κρατική εξουσία , με τους κομματικούς μηχανισμούς , από τους οποίους θα πρέπει να είναι πολύ μακριά!….
Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται εξωπραγματικά, νεφολογίες , ρομαντισμός. Ακούγονται έτσι γιατί η διαστροφή πού μας δέρνει, μας έχει οδηγήσει να δεχόμαστε το σωστό σαν εξωπραγματικό και ανεφάρμοστο, και το λανθασμένο και αρρωστημένο σαν το ιδεώδες και το εφαρμόσιμο.!
Η κρίση πού μαστίζει την Ελλάδα και τον κόσμο , δεν είναι μόνο κρίση οικονομική, αυτές οι κρίσεις έρχονται και παρέρχονται. Είναι κρίση θεσμών, αξιών , ιδεών! Φτήνυναν οι ιδεολογίες, ξεφτιλίστηκαν οι αξίες, καταρρακώθηκαν οι θεσμοί. Μαζί με όλα αυτά αλλοτριωθήκαμε κι εμείς χωρίς να το καταλάβουμε.
Πώς λοιπόν να μην βάλουμε το ατομικό συμφέρον πέρα από το ομαδικό; Πώς να κυβερνήσουμε έναν τόπο ή μία πόλη σωστά, όταν είμαστε βουτηγμένοι στην διαφθορά, την υποκρισία, το ψέμα και το «διαίρει και βασίλευε»;
Και μετά απορούμε γιατί τα παιδιά μας δε μας ακολουθούν, δεν έχουν πολιτικές ευαισθησίες , δεν τους νοιάζουν τα κοινά. Ναι, δεν μας ακολουθούν γιατί ακόμα είναι αγνά και έχουν καθαρή και άδολη σκέψη. Και βλέπουν τη θολούρα και τη μαυρίλα πού περιτριγυρίζει όλα αυτά πού είπα πριν. Τι παράδειγμα να δούνε για να ευαισθητοποιηθούν?
Κλείνω λέγοντας ότι όσο και αν όλα αυτά ακούγονται απογοητευτικά, τίποτα δε χάθηκε. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι αγνοί, ιδεολόγοι και υπηρέτες των πολλών, αρκεί να ψάξουμε να τους βρούμε , να τους ξεχωρίσουμε και να τους εμπιστευθούμε!
