Το βαρύ αδίκημα στο οποίο υπέπεσε ο Ντόμινικ Στρος Καν, πέρα από την διάσταση της έκπληξης που προκάλεσε παγκοσμίως γέννησε συνειρμούς είτε σε αυτούς που έχουν απομείνει να θυμούνται τις θηριωδίες των Χιτλερικών κατά την περίοδο 1939 -45, είτε σε όσους έχουν ακούσει ή διαβάσει για την επαίσχυντη συνήθεια των παγωμένων Ναζί, να αδειάζουν τις άρρωστες ορέξεις τους, πάνω σε αδύναμα θύματα.
Ο άνθρωπος – ορχήστρα του Δ. Ν. Τ. αυτός που δίνει το θεσμικό περίβλημα στους διεθνείς τοκογλύφους κατηγορείται για βιασμό μιας καμαριέρας. Ο ισχυρός πήγε να εκμεταλλευτεί μιαν ανίσχυρη, θεσμικά και κοινωνικά κοπέλα.
Τούτο αποτυπώνει μιαν ολόκληρη νοοτροπία «επίδειξης ισχύος»`πλεγμένη στον καμβά της «αδυναμίας» του Γάλλου, ως χθες υποψηφίου προέδρου της Δημοκρατίας προς το γυναικείο φύλλο. Όταν όμως λατρεύεις τις γυναίκες δεν βιάζεις, ερωτεύεσαι, κάνεις έρωτα. Απολαμβάνεις κι εσύ ότι κι η παρτενέρ σου.
Δεν κακοποίεις, ούτε επιχειρείς να … επιβάλεις την απόλαυση, μόνο και μόνο επειδή ακριβώς, θεωρείς ότι θα είναι απόλαυση και για την εν δυνάμει ερωτική σου σύντροφο. Θα μπορούσαν να μιλήσουν για λατρεία προς το γυναικείο φίλο, μεγάλοι ηγέτες που δεν κακοποίησαν, που υπήρξαν ερωτεύσιμοι όσο κι ερωτευμένοι… Ο Ανδρέας, ο Μιτεράν… Αλλά αυτό που έκανε ο Στρος Καν ήταν απλά, πεζά, ξερά, ένα έγκλημα …
Όμοιο με αυτό που περιγράφει την επιβολή της μονοσήμαντης και Μονοδιάστατης «Σωτηρίας» της Ελλάδας που εν κρυπτώ αποφάσισαν από κοινού ο Στρος Καν με τον φίλο και ομοϊδεάτη του Γ. Παπανδρέου, πολύ πριν τις εκλογές του 2009, διά της αφαίμαξης των φτωχότερων και του ανεμπόδιστου πλουτισμού των ήδη ισχυρών. Ουδείς μας ρώτησε αν θέλαμε, να «σωθούμε».
Ακριβώς όπως την Λατίνα Καμαριέρα του «Σοφιτέλ» στην Νέα Υόρκη, ο βιασμός της οποίας βγάζει στην επιφάνεια την διαστροφική ισχύ ενός ολόκληρου, κυρίαρχου αλλά και παραπαίοντος συστήματος…
