Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ κάτι που ολοένα και περισσότερο γίνεται συνήθεια μας.Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για μια μεγάλη κυβερνητική μεταρρύθμιση ή για ένα μικρό έργο στη γειτονιά μας.
Δεν έχει σημασία αν αφορά μια πλατεία, έναν δρόμο, έναν κυκλικό κόμβο ή μια ανάπλαση. Το έργο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Κι όμως, έχει ήδη καταδικαστεί.
Πριν από λίγο καιρό συζητούσαμε για την ανακατασκευή της πλατείας της Βουλιαγμένης. Σήμερα η συζήτηση αφορά την πλατεία Ιμίων στη Βούλα.
Σήμερα σχολιάζεται ο νέος κυκλοφοριακός κόμβος στην Παύλου Μελά, στον Άλιμο.
Αύριο θα είναι κάποιο άλλο έργο.
Το μοτίβο όμως θα είναι ακριβώς το ίδιο.
«Δεν θα λειτουργήσει.»
«Η μελέτη είναι λάθος.»
«Θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα.»
«Ποιος τα σκέφτηκε όλα αυτά;»
Και όλα αυτά, πριν προλάβουμε να δούμε αν τελικά το έργο πέτυχε ή απέτυχε.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές πότε χάσαμε την υπομονή μας.
Πότε σταματήσαμε να περιμένουμε το αποτέλεσμα πριν διαμορφώσουμε άποψη.
Πότε θεωρήσαμε ότι η προσωπική μας εκτίμηση αρκεί για να ακυρώσει μια επιστημονική μελέτη.
Ασφαλώς και οι μελέτες δεν είναι αλάνθαστες.
Ασφαλώς και υπάρχουν έργα που αποδείχθηκαν προβληματικά.
Ασφαλώς και οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ασκούν κριτική.
Η κριτική είναι απαραίτητη.
Η ισοπέδωση όμως είναι κάτι διαφορετικό.
Γιατί, όταν απορρίπτουμε κάθε νέα προσπάθεια πριν καν ολοκληρωθεί, μήπως τελικά δεν κρίνουμε το ίδιο το έργο; Μήπως κρίνουμε την ίδια την αλλαγή;
Και τότε γεννιέται ένα ακόμη ερώτημα.
Πώς ζητάμε καλύτερες πόλεις, περισσότερους ελεύθερους χώρους, ασφαλέστερους δρόμους και πιο λειτουργικές γειτονιές, όταν κάθε παρέμβαση αντιμετωπίζεται εξαρχής με καχυποψία;
Πώς μπορούμε να απαιτούμε εξέλιξη, όταν αρνούμαστε να δώσουμε τον χρόνο που χρειάζεται για να αξιολογηθεί;
Δεν προτείνω να χειροκροτούμε κάθε έργο. Ούτε να σιωπούμε όταν διαπιστώνουμε λάθη. Προτείνω όμως κάτι που ίσως έχουμε ξεχάσει.
Να περιμένουμε.
Να παρατηρούμε.
Να κρίνουμε όταν θα έχουμε πραγματικά στοιχεία.
Γιατί η τεκμηριωμένη κριτική βοηθά μια κοινωνία να προχωρήσει.
Η μόνιμη άρνηση, όμως, δεν βελτιώνει τα έργα.
Απλώς μας εγκλωβίζει σε μια πραγματικότητα όπου τίποτα δεν μας ικανοποιεί και τίποτα δεν έχει την ευκαιρία να αποδείξει την αξία του.
Και ίσως το πραγματικό ερώτημα να μην είναι αν ένα έργο είναι καλό ή κακό.
Ίσως το ερώτημα είναι αν έχουμε μάθει να απορρίπτουμε κάθε τι καινούργιο, μόνο και μόνο επειδή είναι… καινούργιο.
Αγαπητή Εύη, πέρα από την κακή πρόθεση των αντιφρονούντων να φοβάσαι και την αυτοπεποίθηση των ημιμαθών και των ηλιθίων. Αυτές οι δύο τάσεις μαζί με το μίσος των αποτυχημένων διαμορφώνουν την κοινή γνώμη ειδικά αυτή την περίοδο που επικρατεί στον τόπο μας η ηδονική παρακμή.