Η δραχμή μας πέρασε στο περιθώριο ξανά, την 1η Ιανουαρίου του 2002. Άλλο ένα κεφάλαιο της μακραίωνης ιστορίας της έληξε και η δραχμή θα ξεχασθεί μέχρι την επόμενη φορά που η ιστορική αναγκαιότητα θα την ξαναφέρει στην επικαιρότητα και στην χρήση, όπως και τότε, επί Όθωνα, στις 8 Φεβρουαρίου του 1833.
Επειδή λοιπόν τώρα με την κρίση και μετά τον ασφυκτικό εναγκαλισμό μας με το ΔΝΤ, τον δήθεν ερωτικό, που ασφαλώς υποκρύπτει βιασμό, έγινε λόγος για την επαναφορά της ισχύος της, σκέφθηκα, έτσι για να προετοιμαζόμαστε καλού κακού, να ξαναθυμηθούμε την περιπέτεια αυτής της λέξης.
Τα κείμενα λένε ότι πρώτος καθιέρωσε νόμισμα 6 οβολών με αυτή την ονομασία, ο Φείδων στην Αίγινα τον 7ο προ Χριστού αιώνα. Την δραχμή υιοθέτησαν ως νομισματική τους μονάδα πολλές Ελληνικές πόλεις, με πιο γνωστή σε όλη τη μεσόγειο την Αθηναϊκή, στην κλασσική εποχή της παντοδυναμίας της πόλεως.
Δραχμή λοιπόν εκ του δραξ, χούφτα, γιατί μια χούφτα ήσαν οι έξι οβολοί που την αποτελούσαν. Έτσι τουλάχιστον γράφουν τα λεξικά. Η γλωσσολογική ανάλυση όμως της λέξης δημιουργεί μια ευχάριστη έκπληξη.
Εκτός του ότι μας αποκαλύπτει το έτυμο της καταγωγή της, μας ιστορεί και τη παρουσία της σε βάθος χρόνου.
Δραχμή στην αρκαδική, αλλά στην αιολική και την κρητική διάλεκτο διασώζονται πολύ ενδιαφέρουσες λεκτικές αποδώσεις της. Πράγματι η αιολική δαρχμά μαρτυρά τον αναγραμματισμό, την αλλαγή θέσης μέσα στη λέξη του (α) και του (ρ) και η κρητική δαρχνά μαρτυρά την τροπή του (ν) σε (μ) . Επίσης ενδιαφέρουσες είναι οι κρητικές δαρκμά και δαρκνά, οι οποίες επισημαίνουν την τροπή του (κ) σε (χ). Αυτές οι αλλαγές , συνηθισμένες στη γλώσσα μας, προκαλούνται από την ανάγκη να γίνουν οι λέξεις πιο εύκολες στην προφορά και ως εκ τούτου πιο εύχρηστες, υπό την πίεση πολιτισμικών αναγκών.
Αν πάμε πιο πίσω στον χρόνο, όταν ακόμη η γλώσσα δεν είχε μαλακώσει τον ήχο του (δ), τότε που το (δ) προφερόταν ντ = d , όπως και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές γλώσσες, καταλήγουμε στον λεκτικό τύπο dar – kna.
Dar λοιπόν η χούφτα, αυτό που δίνουμε με το χέρι. Μια λέξη που μας οδηγεί στο Ιταλικό dare = δίδω, στο Λιθουανικό darau= πράττω και σε άλλες ανάλογες λέξεις των ευρωπαϊκών γλωσσών, που αναφέρονται σε ενέργειες που γίνονται με το χέρι.
Το κνα μας οδηγεί στο ρήμα κνάω = ξύνω και κναφεύω = καθαρίζω, αποχρωματίζω ύφασμα, το οποίο με την σειρά του μας οδηγεί στην αιγυπτιακή Kna = κόκκινη μπογιά.
Dar-kna λοιπόν, μια χούφτα κόκκινη μπογιά, σπάνια και ακριβή γιατί επαράγετο με ειδική επεξεργασία από τα όστρακα, τις πορφύρες (πορφυρός = κόκκινος) , ήταν κάποτε το ανταλλάξιμο είδος, το νόμισμα.
Κάποτε αλλά πότε. Σίγουρα τότε που η ράτσα των λευκών ήταν μια ενιαία φυλή και, στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου μιλούσαν όλοι την ίδια γλώσσα. Προφανώς πριν από τον μεγάλο κατακλυσμό του Δευκαλίωνα ή του Νώε (Νώι = εμείς) αν προτιμάτε, περίπου 9.500 χρόνια προ Χριστού.
Μια λέξη λοιπόν με ιστορία περίπου 12.000 ετών την καταργήσαμε και την αντικαταστήσαμε με το ΕΥΡΩ , το οποίο παράγεται από το ευρύς που σημαίνει πλατύς και μοιάζει με ρήμα που θα έπρεπε να σημαίνει πλαταίνω, χοντραίνω.
Αυτό κι αν είναι πρόοδος. Ο δραχμοδίαιτος, ο φουκαράς που προσπαθούσε να επιζήσει με τις δραχμούλες, μετατράπηκε ελέω Ευρώπης σε ευρωδίαιτο, χορτάτο και προοριζόμενο να αποκτήσει ευρύτερες σωματικές διαστάσεις. Έτσι τουλάχιστον νομίζαμε μέχρι που έσκασε η μπόμπα. Τα λεφτά με τα οποία χορτάσαμε δεν ήταν δικά μας, ήταν ξένα, ήταν δανικά και τα δανικά δεν είναι αγύριστα, όπως κάποιοι μας είχαν πείσει.
Καταργώντας την δραχμή μας και αποδεχόμενοι χωρίς διαμαρτυρία, λεκτικές αλλοιώσεις που κακοποιούν την γλώσσα μας, προσβάλουν την αισθητική μας και προκαλούν γλωσσική σύγχυση, όπως έγινε με την καθιέρωση του ΕΥΡΩ, χάσαμε μαζί με την πολιτισμική μας κληρονομιά και την δυνατότητα να διαχειριζόμαστε τα του οίκου μας κατά το δοκούν για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού μας.
Ποτέ βέβαια δεν είναι αργά αλλά μέχρι τότε ας ξαναγυρίσουμε στα χωριά μας να σπείρουμε τα ξεχασμένα χέρσα χωράφια του παππού, πριν πεινάσουμε.
Αυτό το κείμενο γράφτηκε τον Φεβρουάριο του 2002 και δημοσιεύθηκε ξανά με μια μικρή τροποποίηση στις 21 Απριλίου του 2013. Τώρα στις 3 Ιανουαρίου του 2014 γίνεται και πάλι επίκαιρο αφού κάποιοι απεφάσισαν να μας πάνε πάλι πίσω στην δραχμή τώρα, ξεβράκωτους και ταλαιπωρημένους.
Έχει καιρούς για λάχανα καιρούς για παραπούλια.
