Η επιλογή του πρωθυπουργού να προχωρήσει σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης του, αφού πρώτα ο ίδιος, παραιτήθηκε, ύστερα πρότεινε ένα σχήμα Εθνικής Σωτηρία και, εν τέλει όρκισε ένα στενά κομματικό «γκρουπ» ξεκίνησε ως ανεξήγητη για να καταλήξει σε ένα άτεχνο και νευρικό ανακάτεμα μιας σημαδεμένης τράπουλας.
Από την σύνθεση της «νέας» κυβέρνησης προκύπτουν ανάγλυφα τρεις βασικές παραδοχές.
Πρώτη, το ότι η κυβέρνηση έχει το πολύ, δυο μήνες ζωής. Για τούτο και τηρήθηκαν αυστηρά κομματικές ισορροπίες, αφού ενόψει εκλογών το φθινόπωρο, ο πρωθυπουργός θέλει να κρατήσει, όσο ακόμα μπορεί, τον κομματικό μηχανισμό σε «αναζήτηση κινήτρων» προς στήριξη του ΠΑΣΟΚ μπρος στα μάτια της απομειούμενης εκλογικής του βάσης.
Δεύτερον, ότι η προηγούμενη κυβέρνηση απέτυχε – για αυτό και ο πρωθυπουργός «πέταξε» έξω τις «εμπνευσμένες» επιλογές του, κ. κ. Μπιρμπίλη, Πανάρετο, Δρούτσα…
Και τρίτον ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ που, πλέον δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «ηγεμών» στο κόμμα του, δεχόμενος τόνους ηχηρής αμφισβήτησης από το εσωκομματικό σύμπαν, είναι κωφός ως προς τα ζητούμενα των καιρών και τις δίκαιες κραυγές της κοινωνίας.
Πως αλλιώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε την ανακύκλωση των ίδιων αποτυχημένων υπουργών σε άλλα υπουργεία;
Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το ότι ο κ. Παπανδρέου, δεν κατανόησε ότι το πρόβλημα προσώπων εστιάζεται μόνον σε ένα πρόσωπο – το δικό του – κι ότι το αιτούμενο, τόσο της κοινωνίας, όσο και των καιρών είναι η άμεση, όσο και αναγκαία αλλαγή πολιτικής.
Το «νέο» κυβερνητικό σχήμα δεν μπορεί να επιτύχει ούτε την «ψυχολογική» ανάταση της κοινωνίας. Διότι βλέπει τα ίδια πρόσωπα της αποτυχημένης συνταγής να «εγγυώνται» μια νέα επιτυχημένη, χωρίς να έχουν σκοπό να αλλάξουν πολιτική και χωρίς ο πρωθυπουργός να είναι σε θέση να μας εξηγήσει γιατί κάποιοι που απέτυχαν κάπου, μπορούν να πετύχουν κάπου αλλού.
Η κοινωνία βλέπει τον «σχολιαστή» της, επί των ημερών του, εκτοξευμένης στα ύψη εγκληματικότητας, Χρ. Παπουτσή να παραμένει στο υπουργείο. Βλέπει έναν αποτυχημένο υπουργό Οικονομικών να «ανασχηματίζεται» και να τοποθετείται σε άλλο υπουργείο – για να αποτύχει και εκεί. Βλέπει τον υβριστή των πολιτών, Θ. Πάγκαλο, να χειροκροτείται από τον πρωθυπουργό για τις αντικοινωνικές του απόψεις, διά της παραμονής του στη θέση του. Ο κ. Παπανδρέου, άλλωστε δεν μπορεί πια, ως παραιτημένος να κυβερνήσει, άρα φοβάται τον κ. Πάγκαλο.
Η κοινωνία βλέπει τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να πνίγουν την συνείδηση του και το καλό του τόπου για να κρατήσουν για 2 – 3 μήνες ακόμη την θεσούλα τους. Η κοινωνία βλέπει τον πρωθυπουργό να παραδέχεται την αδυναμία του να κυβερνήσει – για αυτό και ενεργοποίει μια, άλλα, αντι άλλων «κυβερνητική επιτροπή». Ακούει τέλος σοβαρούς ανθρώπους, που θα μπορούσαν και να συμβολίσουν κάτι, να αρνούνται να μπουν στο σχήμα. Τα βλέπει όλα αυτά ο πολίτης και αναρωτιέται: «Πόσο ηλίθιο είναι να επιδιώκεις άλλα αποτελέσματα με την ίδια, αποτυχημένη, συνταγή»;
