Η κρίση χρέους, όπως φαίνεται, δεν έχει τέλος. Τα όρια αντοχής των Ελλήνων έχουν εξαντληθεί μαζί με αυτά των Πορτογάλων, των Ισπανών, των Ιταλών, των Γάλλων και ποιος ξέρει ακόμα πόσων άλλων για τους ίδιους λόγους.
Η Ισπανίδα φοιτήτρια στο βίντεο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου και αναφέρεται στην μεγάλη υποκρισία των πολιτικών και περισσότερο των σοσιαλιστών που μέσα στη μεγάλη κρίση συνεχίζουν να προκαλούν με σουίτες και «πληρωμένες» ομιλίες, έμμεσα έκανε φανερή μια μεγάλη αλήθεια.
Από τους δοκιμασμένα αποτυχημένους Ευρωπαίους σοσιαλιστές ηγέτες και την ευρωπαϊκή Αριστερά που τείνει να χάσει την μεγάλη ευκαιρία να δώσει και κυρίως να ενσαρκώσει το μεγάλο όραμα μιας νέας δημοκρατικής διακυβέρνησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο (αφού καλείται να αλλάξει τον εαυτό της υπερβαίνοντας μια κουλτούρα που δύσκολα ανταποκρίνεται στα δομικά χαρακτηριστικά της παγκοσμιοποίησης με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη των χωρών και την οικοδόμηση κρατικών θεσμών σε εποχές κρίσης), μέχρι τους εκπροσώπους του νεοφιλελευθερισμού που εξαφάνισαν την μεσαία τάξη (κορμό της ευρωπαϊκής οικονομίας) και χρεώνονται με πολιτική αναλγησία, το συμπέρασμα είναι ότι η πολιτική –ό, τι κι αν υπηρετεί -έχει πλέον ξεπεραστεί από την κυρίαρχη «πολιτική» των διεθνών αγορών και πολύ περισσότερο αυτή των Τραπεζών, που ορίζουν τους όρους του παιχνιδιού.
Το δίλημμα είναι τεράστιο καθώς αυτή η κρίση κυοφορεί μια νέα αντίληψη που δημιουργεί ρήξεις και δίνει στις κοινωνικές εντάσεις και διαμαρτυρίες άλλα χαρακτηριστικά. Το «ευρωπαϊκό» στοιχείο ταυτίζεται πλέον με την ισχύ των πλουσίων και το «εθνικό» με την ανέχεια των φτωχών .
Οι εικόνες του «Νότου» είναι σχεδόν πανομοιότυπες. Στην Ισπανία, οικογένειες μετά από έξωση ζουν στις εισόδους των πολυκατοικιών, ενώ άλλες ζουν χωρίς ηλεκτρικό και νερό καταλαμβάνοντας κενά διαμερίσματα και προμηθεύονται γεννήτριες για να λειτουργήσουν τις οικοσυσκευές τους.
Στην Ιρλανδία, περίπου 300.000 ακίνητα παραμένουν άδεια και πάει λέγοντας. Όσο για την κατρακύλα των μισθών και την ιλιγγιώδη αύξηση της ανεργίας από την εφαρμοσμένη πολιτική των …απολύσεων, αυτά έχουν μετατρέψει την όλη κατάσταση σε εφιάλτη!
Την ίδια στιγμή , η Μέρκελ αυξάνει την δημοτικότητά της και η μυωπική ευρωπαϊκή ελίτ συνεχίζει να οχυρώνεται πίσω από ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και ατελέσφορα προγράμματα λιτότητας -προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα της- αδιαφορώντας για τις διαλυτικές τάσεις που διαμορφώνονται στις οικονομίες και κυρίως στις κοινωνίες από την οργή και την γενικευμένη αμφισβήτηση τόσο για το ευρώ, όσο και την ίδια την υπόσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και τις οποίες δείχνει να μην αντιλαμβάνεται!).
Στο μόνο που δυστυχώς δείχνει να εξαντλεί την πολιτική της στόχευση είναι, μέσα από μια «διπλωματική omerta», να περιμένει τις «μαγικές» γερμανικές εκλογές του Σεπτέμβρη που θα λύσουν τα χέρια και θα δώσουν τη… λύση!
Και το ερώτημα παραμένει. Θα προλάβει η Ευρώπη μια έκρηξη που μπορεί να λάβει, πέρα από τα οικονομικά της αίτια, εθνικά χαρακτηριστικά ή μια πιθανή διάσπαση θα προηγηθεί τελικά της αναποφασιστικότητάς της και αδιαφορίας της με ανυπολόγιστες ζημιές για τους λαούς και τις οικονομίες τους; Μπορεί το ντόμινο να ξεκινήσει ίσως και από μια πιθανή εκλογή Μπερλουσκόνι;
*δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
Η Νάνσια Κωσταρά είναι ειδική σύμβουλος και αρθροφράφος στη νέα καθημερινή εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο.
