“…. κ’ εγυρέψαμε κι άλλα δανεικά, χωρίς σκοπό ναν τα επιστρέψουμε. Μα τώρα που επήγαμε να ματαγυρέψουμε, τους ευρήκαμε όλους προετοιμασμένους… και πούλιο δεν μας εμπιστεύθηκε κανένας τους…
… κ’ εξαχριωθήκαμε! Και η εξαχρίωση έσυρε απάνου μας τη δυσμένεια και την αποστροφή του κόσμου…
Ναίσκε! Κι αφού οι αρχόντοι επάψανε να μας δανείζουνε, τότε ‘βγήκανε οι έμποροι. Ναίσκε, ετούτοι που μας επροστυχούσανε για χρόνια και που μας προστυχούνε ακόμη…”.
Αυτά, μεταξύ και άλλων πικρών αληθειών, έγραψε πριν έναν ολόκληρο σχεδόν αιώνα ο Ανδρέας Λασκαράτος για τη διεφθαρμένη άρχουσα τάξη που την εποχή εκείνη διαφέντευε στα Επτάνησα, στο βιβλίο του “Η ιστορία ενός Γαϊδάρου”, στο κεφάλαιο “Ομιλία γέρου χωρικού στα’ γγόνια του”.
Ο συγγραφέας, κάτω από τον κεντρικό τίτλο, γράφει θέλοντας να προετοιμάσει τον αναγνώστη προφανώς: “Είναι μία ιστορία που την διηγείται ο ίδιος ο Γάϊδαρος εις τους άλλους Γαϊδάρους του χωριού του”!
Συμπτώσεις θα πείτε, όμως, λέει τα ίδια πράγματα ακριβώς μ’ αυτά που ζούμε σήμερα από τους (έξω) “εταίρους” – δανειστές μας και σε συνεργασία πάντα, με τους εγχώριους συνεργάτες/συζητητές τους. Αυτούς τους άμεσα και αποκλειστικά υπεύθυνους για την τραγική αυτή κατάσταση και την “εξαχρίωση” που έριξαν τον τόπο.
Μία εξαχρίωση που, όπως δείχνουν τα πράγματα, δυστυχώς, φαίνεται να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, με τις… “ευλογίες του Πρωθυπουργού – Ρομπότ που φρόντισαν να τοποθετήσουν οι εμπλεκοδιαπλεκόμενοι της “Εταιρείας” που κυβερνάει, προκειμένου να εξυπηρετήσει ένα σοβαρό κομμάτι, το πιο σοβαρό ίσως, της όλης “Επιχείρησης”.
Και το πλέον θλιβερό έως και εξοργιστικό, είναι πως, οι περισσότεροι από αυτούς, είναι οι ίδιοι “επαγγελματίες” πολιτικοί, οι οποίοι μας οδήγησαν σ’ αυτό το σκοτεινό και αδιέξοδο τούνελ του φόβου και της ανασφάλειας.
Είναι τα ίδια πρόσωπα που, ευθέως και απροκάλυπτα τώρα, μας αποκαλούν και μαλάκες!
Είναι το γνωστό και ίδιο φθαρμένο (και άκρως διεφθαρμένο), πολιτικο-κυβερνητικό κατεστημένο, που για να δικαιολογήσει τις σημερινές ανθρωποθυσίες ενός ολόκληρου λαού, του λέει ότι, σε λίγο θα βγει “στις αγορές”. Στους εμπόρους δηλαδή, όλους αυτούς, “που μας επροστυχούσανε για χρόνια, που μας προστυχούνε ακόμη….”, και που σκοπεύουν να συνεχίζουν να μας προστυχούν και στο μέλλον, λεηλατώντας και ρουφώντας τον πλούτο της ευλογημένης, αλλά τόσο άτυχης αυτής χώρας, για μια ακόμη – πολλοστή – φορά!
Αλήθεια, σκέφτεστε τι θα ‘λεγε άραγε ο “Γάϊδαρος” του Λασκαράτου αν ζούσε τώρα γι’ αυτούς τους εργολάβους της πολιτικής που μας κατέστρεψαν;
Εγώ μπορώ να σκεφτώ, όμως, αν τα γράψω (κι έτσι όπως μου ‘ρχονται) “θα ρίξω… το “επίπεδο” της “πολιτισμένης” αρθρογραφίας και του… “αξιοπρεπούς” πολιτικού διαλόγου”(!), όπως ακούγονται να λένε, όταν στριμόχνωνται, όλοι αυτοί, οι πολιτικοί παρασιτικοί οργανισμοί!….
