Όταν ξεκινάς να γράφεις συνήθως οι λέξεις στριφογυρίζουν καιρό στο μυαλό σου. Και έρχεται μια στιγμή σχεδόν μαγική, μπορεί να είναι μεσάνυχτα , ξημερώματα , ξεκούραστος ή πολύ κουρασμένος δεν έχει σημασία, παίρνουν μορφή και γίνονται όλα όσα σκεφτόσουν και ήθελες να πεις.
Είναι στιγμές που ακόμα και να αν θες πολύ να μιλήσεις , οι λέξεις δεν έχουν δύναμη είναι η ώρα της δύναμης της σιωπής. Έτσι ήταν αυτό το καλοκαίρι, με ανεξέλεγκτες φωτιές, ανεξέλεγκτα λάθη, πολλά θύματα, μαύρη θάλασσα, λυγμούς.
Και ο δικός σου ο λυγμός δεν έχει σημασία γιατί η μητέρα δίπλα σου θρηνεί τα παιδιά της, οι φίλοι σου τους συγγενείς τους, πολλοί άνθρωποι τα σπίτια τους και τότε η φλυαρία είναι άσκοπη, κουραστική σχεδόν ασεβής.
Στην ώρα των πράξεων πολλοί συσπειρώθηκαν, εθελοντές, παντού, μέτρα βοηθείας, ο Έλληνας έχει φιλότιμο. Ναι πολύ… αλλά μνήμη;
Είμαστε ωραίος λαός, Μεσογειακός, παθιασμένος, φιλόξενος, αλλά πολλές φορές το πάθος μας είναι στιγμιαίο, η προσπάθεια για βοήθεια χωρίς συντονισμό και μετά οι ημέρες περνούν και η σιωπή κυριεύει ακόμα και αυτούς που κανονικά θα έπρεπε να βροντοφωνάζουν.
Γιατί είχαν δίκιο, γιατί υπήρχαν νεκροί, απώλειες και όταν περάσει ο θρήνος και ο σεβασμός στα θύματα, όταν η απόγνωση συναντά τη λογική, τότε θα έπρεπε να υπάρχει ο νόμος, οι υποχρεώσεις και το κράτος για την απόδοση δικαιοσύνης στον πολίτη. Απαιτούμε και δημιουργούμε όλοι μαζί μέτρα προστασίας γιατί αύριο η φωτιά, η πλημύρα μπορεί να είναι στο δικό μας σπίτι.
Δυστυχώς όμως επαληθεύεται η φράση του Αλμπέρτ Καμύ, «Το παράλογο γεννιέται από την αντίφαση ανάμεσα στον πόθο του ανθρώπου και την παράλογη σιωπή του κόσμου».
Τα καλοκαίρια μετράγαμε παγωτά, μπάνια, μπουγέλα, γέλια…
Ήταν ένα δύσκολο καλοκαίρι, αλλά ο χρόνος κυλάει γρήγορα και από τον Ιούλιο στον Οκτώβριο, απλά ξεχάσαμε!. Μπήκαμε στη ρουτίνα της καθημερινότητας, στη δουλειά, στις εκλογές, στην πτώση μετοχών, στο Instagram με φωτογραφίες από όλες τις στιγμές από φαγητό, ποτό, Jacuzzi, κρεβάτι, followers μιας ζωής που δεν έχει νόημα παρά μόνο αν εκτίθεται!
Είναι δύσκολο να θυμάσαι όταν όλα σε βοηθάνε να ξεχνάς. Είναι δύσκολο να επιμένεις όταν βλέπεις να κερδίζουν χωρίς αξίες, ήθη, αρχές. Δεν θα ξεχάσω την ταινία του Γούντι Αλεν , Στην Ρώμη με αγάπη, με τον απίστευτο Ρομπέρτο Μπενίνι. Αποφάσισαν να τον κάνουν σπουδαίο και τον κάνανε μέσα σε μια ώρα. Ένα γλυκό ανθρωπάκι που όλοι θέλανε να μάθουν τι τρώει, τι οδοντόβουρτσα χρησιμοποιεί ακόμα και τι σώβρακο και αυτό κράτησε κάποιες ημέρες. Και όταν το συνήθισε ο πρωταγωνιστής μας μετά τον ξεχάσανε για κάποιον άλλον τυχαίο, έτσι για μια καινούργια είδηση, μια καινούργια διασημότητα χωρίς λόγο!
Κινούμαστε σε ρυθμούς που λειτουργούν σαν όπιο στην μνήμη μας. Πολύ κόσμος κοιμάται με χάπια, δεν κοιμάται καθόλου, έχει σταματήσει να χαμογελάει, να ονειρεύεται. Για αυτό ξεχνάει… Γιατί δεν αντέχει!
Εκτός και αν το αποφασίσει να πεισμώσει, να ζήσει, να θυμάται!
« Όταν αλλάζουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τότε και τα πράγματα που βλέπουμε, αλλάζουν!» Wayne Dyer
