Σας ζητώ συγνώμη που δεν δράττομαι της ευκαιρίας να σας ψυχαγωγήσω επ’ ευκαιρία των … περινούστατων, φιλοσοφημένων αλλά και διασκεδαστικών δηλώσεων της πολύ καλής αηδού που “ψάχνει ηγέτη για να βγεί μαζί του στο βουνό” (;).
Θα επιλέξω να ασχοληθώ με κάτι σοβαρότερο.
Υποτίθεται πως όλοι μας αποζητούμε το καλύτερο, το σωστότερο, το θετικό, προκειμένου να οικοδομήσουμε ένα αξιοσέβαστο Κράτος. Πως όμως; Θα ήθελα να σχολιάσω κάτι που ανέκαθεν με ενοχλούσε, επειδή αφορούσε σε σημαντικό αριθμό συμπολιτών μου: την υπεραξία την οποία αποδίδουν σε ασήμαντες, άλογες εμπρηστικές προσωπικές ή κομματικές δηλώσεις /τοποθετήσεις ορισμένων. Όχι λόγω αξίας- ποιότητας των λεγομένων τους, αλλά εξαιτίας της … “επωνυμίας” (Σ.Σ Το ορθό : Αναγνωρισιμότητας) τους. Ο κος ή η κα τάδε καλλιτέχνης πχ είπε: …. Ε, και; Γιατί – βλακωδώς εστιάζουμε στο ποιός το είπε, καί όχι στο τι είπε; Αλλά ακόμη/ το και σπουδαιότερο) γιατί να ασχοληθούμε και να αναπαράγουμε – την κάθε ανοησία; Μόνο και μόνο επειδή η χ μπαρούφα εκφέρεται από το “επώνυμο” στόμα;
Ειλικρινά θεωρώ εντελώς ΗΛΙΘΙΟΛΟΥΣΤΗ αυτή την ευρύτατα δυστυχώς διαδεδομένη και κρατούσα αντίληψη. Αυτονόητο το γιατί. Αλλά και άδικο, αφού τόσοι και τόσοι άνθρωποι, απλοί, λαϊκοί, “ανώνυμοι” (με ονοματεπώνυμο όμως), λένε πολύ σωστά ή και σοφά ενίοτε πράγματα, τα οποία περνούν απαρατήρητα, αφού το ενδιαφέρον μονοπωλούν οι γνώμες άγνωρων “επωνύμων”.
Κάποτε οφείλουμε να σταθούμε σε αυτό. Όχι για να το κουβεντιάσουμε να περάσει η ώρα, αλλά επειδή έχει ιδιαίτερη σημασία την οποία σας επισημαίνω: Όλοι αυτοί οι βολεμένοι τύποι- “παιδιά του λαού” βρίσκουν ευκαιρία προκειμένου:
– Να προβληθούν περαιτέρω
– Να περάσουν τις κομματικές θέσεις τους.
– Να λαϊκίσουν
– Να στρώσουν το χαλί μελλοντικής μετάβασής τους στην αυριανή εκλογική τους αργομισθία (ή ΑΡΓΟΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ;).
ΥΓ: Κάπως έτσι γεμίζει το Κοινοβούλιο με ευήθεις, ρηχούς, αχρείαστους λαϊκιστές.
Εδώ ενυπάρχει η μεγάλη ευθύνη του λαού που αντί να τους αγνοεί ασχολείται με τις δηλώσεις τους!
