Υπέροχος κόσμος, αγγελικά πλασμένος.
Ασφαλώς και δεν σοβαρολογώ, αφού με όλα αυτά που συμβαίνουν κάθε τρεις και λίγο γύρω μας, μόνο αγγελικά πλασμένο δεν τον καθιστούν.
Αντιθέτως μάλιστα. Και για να είμαστε ειλικρινείς, προσπάθησα να αποφύγω την λέξη “εμετός” για τίτλο, όμως πίστέψτε με, αυτό ένιωσα μαθαίνοντας πριν λίγες ώρες πως, σε κάποια περιοχή της χώρας, παππούς μεγάλης ηλικίας, βίαζε την δεκάχρονη εγγονή του από τότε που το παιδί αυτό ήταν έξι ετών.
Και βέβαια, όλοι γνωρίζουμε πως, το “ψηφιδωτό” της κοινωνίας αποτελείται από πολλούς και διαφορετικούς χρωματισμούς. Και δυστυχώς, δεν μπορεί να μην υπάρχουν οι μαύρες ψηφίδες σαν τον αχρείο παππού που ασελγούσε επί μακρόν στο μικρό εγγονάκι του, αλλά και περιπτώσεις όπως, για παράδειγμα, ατόμων σαν τον φονιά της Μακρυνίτσας, του άλλου … “φερόμενου” δολοφόνου της Κυπαρισσίας ή, σαν αυτή του άρρωστου τύπου που αποσωλήνωσε τον διπλανό του ασθενή και τον έστειλε στον άλλο κόσμο και που όλοι έχουν κάτι κοινό, πλην του ότι, θεωρούνται “φερόμενοι δολοφόνοι”. Δηλαδή, όλοι αυτοί [και ποιός ξέρει πόσοι άλλοι], μέχρι πριν λίγο, κυκλοφορούσαν ή, κυκλοφορούν, δίπλα μας καθημερινά ελεύθεροι, άνετοι και … “ωραίοι”.
Αυτοί οι τελευταίοι, πάντα μου προκαλούσαν “ανακατωσούρες” άλλους είδους. Άλλου είδους συναισθήματα. Περιπτώσεις, όμως, σαν αυτή των κακοποιήσεων μικρών παιδιών από παππούδες, γονείς ή, πρόσωπα του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος, από τα πρώτα και βασικότερα συναισθήματα που πλημμυρίζουν τη ψυχή μου είναι, αηδία και οργή.
